een sterke voorkeur voor poep....

« op een fiets zonder zadel.... | no picture please | poezie... »

Een sterke voorkeur voor poep oftewel scatologie, de studie van faeces of strontfolklore of de neiging om de menselijke uitwerpselen tot komisch onderwerp te maken. Maar valt er nog iets te lachen over fecaliën?

'De Chinezen perfectioneerden in de loop der jaren een systeem dat voorkomt dat ziektekiemen de voedselketen besmetten. Ze bemestten hun rijstvelden met biologisch afval, waaronder menselijke fecaliën'. Zelfs nu nog verwachtten sommige huishoudens op het platteland dat gasten na hun maaltijd de genuttigde voedingsstoffen terug geven aan de aarde in de vorm van mest.

Maar das war einmal, tegenwoordig is poep vies. Van poep kan je ziek worden. Het was vanochtend weer op het nieuws, het advies om geen kiemgroenten te eten. Wat zijn kiemgroenten? Kiemgroenten of Sprossen zoals ze dankzij de Duitsers bekend geworden zijn, zijn jonge plantjes, nee, geen plantjes nog, kiemen, kleine embryootjes van planten eigenlijk. Het zijn de scheuten van net ontkiemde zaadjes. En die kiemen kunnen van allerlei zaadjes gekweekt worden, zonnebloem, venkel, rode bieten, kikkererwten, asperge, radijs, linzen, prei, taugé, enzovoort enzovoort. Diversiteit in tegenstelling tot de eenheidsgroenten sla, komkommer en tomaat. Is het toevallig dat je van tomaat-zaadjes geen kiemen kan kweken omdat ze zaadjes giftig zijn?

Niet meer eten deze groenten vol vitaminen en mineralen, zegt het journaal. Niet meer eten deze jonge, nog niet gewortelde groentjes. En waarom niet? Omdat ze besmet zijn met het EHEC-bacterie. Nu is EHEC gewoon een moeilijke naam voor een poep-bacterie. Dat zeggen ze er niet bij op het journaal. Ze willen niet dat de mensen eten associëren met poep. EC, staat voor E.coli, een bacterie die voorkomt in de maag van mens en dier, niks mis mee, heb je nodig, ander verteert je voedsel niet. Die bacterie is gevaarlijk geworden omdat hij resistent geworden voor antibiotica. En hoe is dat kunnen gebeuren? Omdat dieren en mensen teveel antibiotica slikken waardoor bacteriën resistent worden en via de mest komt die bacterie in het milieu en kan zo groenten besmetten. In het geval van kiemgroenten zijn waarschijnlijk de zaadjes besmet of het water omdat kiemgroenten niet eens aarde nodig hebben om te ontkiemen. Beetje water is al genoeg.

Wat mag er nog gegeten worden? Doodgekookt, steriel, doorgestraald eten. Rauw, ongekookt eten is unrein geworden. Daar had ik over willen schrijven voor mijn bachelor-scriptie Arts and Cultural Sciences (uiteraard wel in het verbloemende wetenschappelijke taaljargon) Maar zelfs dat mag niet. Poep is geen onderwerp voor de wetenschap, ook al noem je het geen poep maar animal manure. Het is geen serieus genoeg onderwerp. Volgend jaar voor de master Artistic Research mag het wel en waarom? Omdat ik dan als kunstenaar spreek en niet als cultuurwetenschapper. Kunstenaars mogen over poep praten, wetenschappers vinden dat vies.

Pissebedden (Porcellio scaber) hebben een sterke voorkeur voor poep. Het zijn coprofagen, ze eten hun eigen uitwerpselen op. Waarom? Omdat in gezonde poep nuttige bacteriën en mineralen zitten.

Op het journaal het advies om geen kiemgroenten te eten. Op de kiemgroenten is het EHEC-bacterie aangetroffen. Deze variant is een mutatie die bijzonder gevaarlijk is omdat bij besmetting er geen antibiotica beschikbaar zijn voor genezing. Was bij vroegere E.coli-bacteriën de bron nog dieren uit de intensieve veeteelt die teveel antibiotica mogen snoepen omdat ze daar zo lekker snel van groeien, de variant op de kiemgroenten heeft een menselijke component. Mensen-poep dus.

Vandaag 27 juni, 2011, vergadert het kabinet over de toekomstige cultuurbegroting. Het zijn vooral de Sprossen die het moeten verduren. De bezuinigingen treffen met name de jonge kunstenaars of theatermakers. De sla, de komkommer en de tomaat mogen blijven. Sprossen hebben nog geen wortels, ze komen uit vele diverse bronnen en barsten van het leven. Ze zijn de kiembodem van het leven. Cultuur heeft deze kiemen nodig. De sla, de komkommer en de tomaat mogen zich bewezen hebben als serieuze groenten, veel voedingswaarde zit er niet in.

Het advies geen Sprossen te eten is als Herodes die uit voorzorg wat kindjes vermoord uit angst dat uit één van de jonge plantjes een Messias zou uitgroeien. Plantjes die besmet zijn verklaard, terwijl die plantjes zich helemaal niet vanzelf kunnen besmetten. Daar is poep voor nodig. Dieren-poep of mensen-poep. Besmette poep en die besmetting is niet door de jonge sprossjes veroorzaakt....

Anna No Picture BA, 27 juni 2011

anna

count down...

« quite a bit a stumble.. | no picture please | modernity.... »

Leef je nog vroeg, K.
Nee, dat zei ze niet.
Ze vroeg hoe het gaat met de studie.
Martin Bril is overleden.
Martin Bril, de observator van het leven.

Heb me altijd een observator van het leven gevoeld.
En nu studeer ik al driekwart jaar.
Terwijl ik dit schrijf, klinkt er harde dj muziek buiten.
Er is een evenement vlak bij mijn huis.
Studenten die proberen het 'World Guinness Record Vuurspuwen' te verbeteren.
Anna de observator zou daar nu staan met haar fototoestel.
Maar sinds ik studeer leef ik in twee werelden.
Die van het woord en die van het beeld.
Groot was mijn weerstand tegen de wereld van het woord.
Mai oh mai, hoeveel woorden hebben de denkers nodig om een gedachte uit te drukken.
Maar ik heb me er overheen gezet.
Al die kilometers woorden gelezen.
Al die gedachten in me op genomen.
Al die tijd de beelden gemist.
Waar zijn de plaatjes, waarom is er niks te zien.
Heb me er doorheen gebeten en ben rechtop gebleven.
En dan nu het laatste blok van dit jaar.
Het gaat over stijl en wat dan wel is.
Het gaat over schilderijen en hoe je daar naar moet kijken.
Eindelijk.
Beeld.
Kijken.
Dat kan ik wel.
Mijn mede-studenten hebben het moeilijk.
Zij zijn van de taal.
Van de woorden.
Kunnen zich de schilderijen niet voorstellen.
Weten niet hoe het is om iets te maken.
Hoe het is om kunstenaar te zijn.
Dat kan ik wel.
Maar wat me verbaast is hoe weinig de talige cultuurwetenschappers bereid te zijn zich te verdiepen in de kunsten.
Heb me nu al bijna een jaar lang gepijnigd aan de taal.
Maar die taal-puristen weten niks van beeld en hebben ook weinig interesse om zich erin te verdiepen.
Shocking vind ik dat.
Ondertussen hoor ik aan de muziek dat de climax van de wereldrecordpoging vuurspuwen er nu aan zit te komen.
Ben er niet bij.
Ben aan het schrijven.
Taal-georiënteerde mensen kunnen een slechte invloed op je hebben.


Anna

het neusje van de zalm...

« Noraly Beyer... | no picture please | het Pronkjewail van Noraly Beyer... »

Het is op het atheneum. De economiedocent. Hij spreekt ons toe.
Jullie zijn het neusje van de zalm, zegt hij.
Neusje van de zalm, zegt hij dat, of gebruikt hij een andere beeldspraak...
Hij zegt dat we tot de beste studenten behoren.
Het Atheneum is de opstap naar de universiteit.
Jullie gaan naar de universiteit, zegt de docent. Ik kan me herinneren dat hij dat zegt in de les.
De boodschap komt niet echt aan. Studeren, dat is voor nerds.
Studeren is een zwaktebod. Wie echt lef heeft rookt joints in de pauze en drinkt goedkope gestolen vieux.
Na de studie ga je reizen. Studeren is niet stoer.

En dan bijna dertig jaar later toch een universitaire studie gestart.
Alsof je op de moedermavo zit.
Mijn angst voor de veel jongere studenten blijkt ongegrond.
Ze reageren aardig en accepteren me vrijwel allemaal.
Het zijn de docenten die er moeite mee hebben. Sommigen zijn ook wel erg jong.
Nauwelijks ouder dan de studenten. Ze zeggen mevrouw en u tegen me.

Vandaag is er evaluatie van de studie tot nu toe.
Studenten geven hun mening over het onderwijs en geven voorstellen voor verbetering.
De feedback van de studenten wordt door de docenten op prijs gesteld.
Er is een bezetting van het Maagdenhuis voor nodig in de jaren zeventig.
Nu wordt het gewaardeerd, de kritische opmerkingen van de studenten over het onderwijs.
In de evaluatie van de lessen wordt er geklaagd over de studielast.
Een corpsbal jongen wie het leren makkelijk afgaat zegt, " Je hebt wel gekozen voor een universitaire opleiding."
Dat is waar. Het is een studie aan de universiteit. Wij zijn de neusjes van de zalm...



Anna

het alledaagse is moeilijk te onthouden....

« foto's maken met je Mac-book... | no picture please | I am better... »

Zojuist stond ik op het station. Zes uur. De trein heeft vertraging. Het perron staat vol. Het perron raakt steeds voller. Geen trein. Moet van Maastricht naar Den Haag reizen en dan morgen door naar Groningen. Geen zin. Geen zin om drie uur in de trein te zitten in het donker. In een volle trein in het donker. Loop naar de balie en ruil mijn kaartje om. Neem morgen de eerste trein. Dat is vroeg, zegt de vrouw van de kaartjes. Als ik het station uit loop zegt de omroepstem dat de trein over enkele minuten gaat vertrekken van perron drie. Loop naar huis en zet de wekker op vier uur. Dan ben ik nog op tijd in Den Haag. Vandaag was ik op de eleUM meeting: Student 2.0; the Interactive student. Eleum is de elektronische leeromgeving van de universiteit. Ze hebben een meeting georganiseerd over de interactieve student.

Social Software plays an increasing prominent role in today’s society, educators struggle to adopt these tools to benefit education But how can they be used successfully, what can you do with Blogs, Wiki’s and internet-based virtual reality environments (such as Second Life) in education?
During this eleUM Meeting some successful implementations of Social Software will be showcased.

Bij aankomst wordt je persoonlijk welkom geheten en krijg je een naambadge. Ik twijfel of ik hem opspeldt. Mijn badge zegt FASOS wat geheimtaal is voor student Culturele Wetenschappen. Ben ik eindelijk onder volwassenen loop ik met een studentenbadge rond. En dan is er nog de vraag waar je je badge opspeldt. Zichtbaar leesbaar op je borst of nonchalant op heuphoogte aan je broekzak. Stel de beslissing uit en neem een glaasje jus d'orange. Er is koffie, thee, jus en water. En er is een indrukwekkende hoeveelheid vlaaien. Ga zitten met mijn glaasje jus en leg de badge voor me op tafel. Wil eerst zien wie zijn badge draagt en wie niet. Naast me komt een man zitten, hij heeft een laptop. Er zijn meer mensen met laptops. Dat is niet zo raar bij een meeting die over social software gaat. Voel me heel ouderwets met mijn college-blok en haperende Bic-pen. De man naast me typt de vragen in die hij wil gaan stellen in de paneldiscussie. In de pauze leest hij BBC-news op zijn Mac ultra dun.

De bijeenkomst gaat over de vraag hoe je in een lesomgeving interactiever kan zijn. Terwijl studenten Hyven, Linken, Microbloggen, chatten, bloggen of op een andere manier op internet actief zijn is de leeromgeving van de universiteit nog steeds top-down. De docenten bieden aan de studenten ontvangen. De communicatie gaat via email. Toch zijn er initiatieven om sociale software te integreren in het onderwijs. Wiki's, blogs, projecten op Second Life...het is een begin.

Moet de meeting voortijdig verlaten want heb les. Mis de paneldiscussie en de drinks afterwards. Maar hoef me niet meer bezig te houden met het probleem van de badge en waar die vast te klikken. In de les praten we verder over het te schrijven . Mijn essay gaat over de stelling van Douwe Draaisma dat ons geheugen niet goed overweg kan met het alledaagse. Volgens Draaisma kunnen we het alledaagse niet goed onthouden. We hebben een fotografische biografie nodig. Beelden die ons eraan herinneren hoe het was. Maar is deze constatering niet inmiddels achterhaald. Is de fotografische biografie niet vervangen door de digitale biografie? Wie print zijn foto's nog uit en plakt ze in een fotoboek? Wie schrijft zijn gedachten nog elke avond in zijn dagboek? De digitale biografie is veel aantrekkelijker. Bloggen, Hyven, Linken, Youtuben, Tumbleren, Microbloggen, Flickr, Wiki's, heb overal mijn sporen achtergelaten. Het internet onthoudt al mijn alledaagse overwegingen. En alle alledaagse overwegingen van alle andere bloggers op het internet. Ons geheugen kan misschien niet goed overweg met het onthouden van het alledaagse, maar als je het deelt op het internet is het onderdeel van het collectieve geheugen en is het voor iedereen beschikbaar en na te slaan...


Anna

I am better

« het alledaagse is moeilijk te onthouden... | no picture please | meneer Kant... »

Are you sick, vraagt Jana aan de telefoon.
No, zeg ik, I am better.
I am better is geen goed Engels.
Maar ik voel me wel zo.
Beter.
Eindelijk.
Vandaag heb ik besloten dat ik weer beter ben.
Bijna een maand ziek geweest.
De keel is nog schuurpapier.
De longen bibberig.
De neus waterig.
De benen slapjes.
Flink wat kilo's lichter.
Even was ik bang voor de studie.
Maar we zijn er weer.
Gewoon doorgaan met de lessen.
Het blok heet schrijf- en onderzoeksvaardigheden.
De bedoeling is dat je een essay over het geheugen schrijft.
Daar hebben we drie weken de tijd voor.
Heb mijn essay al af.
Dat kan twee dingen betekenen.
Het is heel goed of het is heel slecht.
We zullen zien...

Justen is voor het eerst naar het kinderdagverblijf gegaan.
Hij had het er prima naar zijn zin.
Zijn eerste stapjes naar zelfstandigheid.
Stoer.



De sneeuw is weg.
Het was koud.
Het was onhandig.
Maar er was wel sneeuw.
Dikke sneeuw.
Nu dooit het.
Geen elfstedentocht...
Jammer van die sneeuw.



Anna

meneer Kant

« I am better... | no picture please | in de uitverkoop 2009... »



Er zijn twee soorten studenten op de opleiding. Zij die van filosofie houden en zij die er niet van houden. Je moet als niet-liefhebber je afkeer niet uitspreken tegen een liefhebber van de filosofie. Een geschokte reactie is het gevolg. Hoe kan je niet van filosofie houden. Zo categoriek is mijn afkeer ook niet. Heb mijn favoriete filosofen. Maar om nu voor je plezier Kant te gaan lezen...Het lijkt meer op puzzelen dan op lezen. Voor elk begrip heeft hij eigen woorden bedacht en je moet eerst zijn nieuwe taal leren eer je de teksten kan begrijpen. Het erge is dat zijn gedachten op zich wel interessant zijn. Maar het is de bladerdeeg-verpakking waar niet doorheen te komen is en eer je aan de vulling toe bent...Voor het blok filosofisch lezen hebben we Descartes, Hume en Kant bestudeerd. Voor elke filosoof moest er een essay geschreven worden. En dan blijkt de wollige taal van Kant een voordeel. Als je net zo onbegrijpelijk schrijft als Kant krijg je nog een ruime voldoende...


Anna

het sneeuwt...

« mobiel... | no picture please | goede voornemens... »

College. Het sneeuwt. De sneeuw ligt dik. Ploeter door de sneeuw naar het college.
De wandeling duurt langer dan normaal. Loop als een oud vrouwtje. Mijn buurman uit het studentenhuis is ook laat. Nog maar vijf minuten. Ik zie studenten de AH binnen lopen. Ze komen te laat op het college. Maar het maakt niet uit. Ze lopen door het binnenpad en gaan vooraan zitten. Zo heeft iedereen je gezien. Het college is saai. Geen nieuwe kennis. Het lijkt alsof de docent niet gerekend heeft op studenten. Het vorige college was er bijna niemand, zegt hij. We hebben een sneeuwballengevecht gedaan. Wij zijn er. Min of meer compleet. Maar wat heeft hij te vertellen.
Dat heb je toch allemaal al op de middelbare school gehad, zegt K. tegen mij. Oh, sorry, voor jou is dat al lang geleden. Ik zeg dat deze basis taalkennis mij ook bekend is. En dan is er de onvermijdelijke film. Veel docenten leuken de lessen op met een film. Midden op de dag naar een film kijken.
Jullie moeten veel lezen, zegt de docent. Veel kranten, veel boeken. Jullie moeten de cultuur goed bijhouden. Wanneer dan, moppert K. Inderdaad wanneer dan. De lessen worden zo volgepropt dat er geen tijd over blijft.
Dit blok moet er een essay geschreven worden. Genoeg voor één blok zou je zeggen. Nee, je krijgt ook opdrachten. Om te oefenen. Ze tellen nauwelijks voor je punt maar kosten wel veel tijd. De mondelinge presentatie - met zijn tweeën - is het dieptepunt van deze lessencyclus. Een mondelinge presentatie doe je alleen. Niet met zijn tweeën...
Hobbel door de sneeuw weer naar huis. De film houdt ik voor gezien. Kom thuis en kruip in bed om koude voeten en handen op te warmen.
Over schrijven moet je niet lullen. Schrijven moet je gewoon doen.








Anna

de lichtjes van het reuzenrad....

« kennis en kritiek... | no picture please | Justen Thimon... »

Kijk uit het raam. Zie in de verte het reuzenrad.
Op het Vrijthof in Maastricht staat Winterland.
Winterland is een Kerstmarkt. Met een schaatsbaan.
Glühwein. Poffertjes. Een carrousel.
Ben er nog niet geweest.
Kan uit het raam de lichtjes van het reuzenrad zien.
De lichtjes van het reuzenrad zijn computergestuurd.
Random patronen van strepen en lijnen en stippeltjes.
Je kan er zo de hele avond naar kijken. Het is steeds anders.

Nog twee dagen dan is tentamen en moet ik een essay inleveren.
Een tentamen over wetenschapsfilosofie en een essay over Kant.
Ga die man haten.
Hij heeft werkelijk goede ideeën maar heeft er lol aan ze te verpakken in onbegrijpelijke taal.
Het academiejaar is nu half voorbij.
Ben niet gestopt met de studie. Overleef nog. Overleef nog.
Maar ook maar net. Veel achterstallig onderhoud.
De administratie moet gedaan.
Emails beantwoord. Opdrachten wachten. De telefoon begint te rinkelen.
Nee, mijn telefoon rinkelt niet, hij zingt.
It's a feel good song. Hoe ongepast.
Neem me voor de ringtone te veranderen.
Telefoontjes. Werk. Onbetaald werk. Betaald werk.
Meteen weer stress. Oude stress. Offertes maken.
Onderhandelen. Moet wel. Moet toch geld verdienen.
Probeer ruzie te maken maar krijg opdracht toch. Fijn.
Werken tussen Kerst en Oud en Nieuw.
De enige week van dit jaar dat ik vrij heb.
Hypotheek, zingt een ander stemmetje.
Stil allemaal zeg ik. Stil.
Kijk naar het reuzenrad.
Kleurtjes. Goethe's kleurenleer vrijdag a.s. op het tentamen.
Google wat op internet. Culturele wetenschappen.
Een pretstudie. Een makkelijke studie.
Not. Niet en echt niet.
Na acht weken filosofie, jassen we nu in acht weken de hele wetenschapsfilosofie erdoor heen.
Van de oudheid en middeleeuwen via de Renaissance door de Verlichting naar de Romantiek.
Van Aristoteles, Galenus, Ptolemeus, Columbus, Vespucci, Copernicus, Vesalius, Descartes en Bacon,
via Harvey, Kepler, Newton, Galilei, Linneaus, Buffon, Adam Smith, Diderot, d'Alembert, Montesquieu, Rousseau en Turgot naar Goethe.

Telefoon. Verzoek om foto's. Aardige man. Ken jou toch, zegt hij.
Ja, zeg ik.
Oh, rekent hij snel dat is twaalf jaar geleden. Ben benieuwd hoe je er nu uitziet.
Mmm, zeg ik en kijk in de spiegel. Mijzelf twaalf jaar ouder. Wat zal dat tegenvallen.
In de krant een artikel. Steeds meer vrouwen verven hun haar niet meer.
Vanaf je twintigste kan je al 'grijs' worden. Steeds meer vrouwen laten dat natuurlijke proces gebeuren.
Kijk in de spiegel, naast het natuurlijke proces zijn er ook de sporen van stress en hard werken.
Kan echt niet in vaste dienst werken, maar soms zou ik mezelf ziek willen melden en dan toch betaald krijgen.
Soms, heel soms, zou ik willen weten hoe het voelt als je moe en over de top bent om je ziek te melden.
Not, Anna, not. Er gaat hier niemand ziek worden.

Ga verder aan mijn essay over Kant. In veel ingewikkelde woorden zegt Kant dat we weinig zeker weten.
Dat we sommige dingen gewoon nodig hebben. Het idee van een God bijvoorbeeld.
Het bestaan van God is niet te bewijzen maar mensen hebben het idee van een God nodig.
Dat tijd en ruimte bestaat is ook niet te bewijzen. Maar zonder dat besef is er chaos. Op kwantumniveau bestaat er geen tijd en ruimte. Deeltjes kunnen zijn en niet-zijn. Op de ene plek en tegelijk op de andere plek. Voor en na bestaat niet. Hier en daar bestaat niet. Zouden we ooit leren om zo te kunnen kijken. Waarschijnlijkheid. Dansende botsende deeltjes die er waarschijnlijk zijn maar wellicht ook niet. Leren kijken in meer dan vier dimensies.

Kijk naar buiten. De lichtjes van het reuzenrad zijn verdwenen. Het reuzenrad lijkt opgelost in de onzekerheid van het kwantumniveau. Het komt door de mist dat ik de lichtjes niet meer zien. Zo prozaïsch.
Van beneden geuren van Indische rijsttafel. Mmmm buurman heeft lekker gekookt. Warm een diepvriesmaaltijd op. Zoek in het donker naar de lichtjes van het reuzenrad. Het is te mistig. Zie alleen maar zwart.
Wat zei Goete ook alweer over kleur?
Kleur onstaat als gevolg van de poging van het licht om door de duisternis heen te breken?



Anna

de calculerende student...

« een fotografisch geheugen... | no picture please | procreation... »

Ze houdt van Duitse woorden.
Ik ga veel Duitse woorden gebruiken.
Daar houdt ze van, zegt Roger.
Ze is de universitaire docente.
Ze gaat het tentamen nakijken.
Neem de tip van Roger ter harte.
Gebruik veel Duitse woorden in het tentamen.
'Gesamptkunstwerk' als het over Nietzsche gaat.
Het 'ding an sich' als het over Kant gaat.
Weet ook dat ze erg van Jung houdt.
Benadruk het belang van Jung in mijn antwoorden.
De opzet slaagt. Het tentamen wordt gehaald.
Door de trucjes?
Natuurlijk niet, maar toch. Het helpt.
Universitaire docenten zijn net mensen.
Een beetje vleien, wie is er ongevoelig voor.
Het is een dubbel spoor.
Je volgt een studie omdat je iets wil leren.
Tegelijkertijd moet je je tentamen en studiepunten halen.
Die twee zaken lopen niet gelijk op.
Veel studeren is geen garantie voor hoge punten.
Geen flikker uitvoeren wil niet zeggen dat je je tentamen niet haalt.
De calculerende student komt een heel eind.
Wil geen calculerende student zijn.
Maar ook geen naïeve dombo.

B. is het prototype van de charmante student.
B. is van goede komaf.
Voelt zich op zijn gemak.
Spreekt makkelijk.
Heeft uitstraling. Is niet dom.
B. heeft een tactiek.
B. maakt grapjes.
Hij lardeert zijn antwoorden met grappen.
Hij weet de grappige anekdotes uit een tekst te halen.
Hij verluchtigt zijn antwoorden met beeldspraak.
Of met een grappig voorbeeld.
Hij lacht er dan bij.
Dat is zijn tactiek.
B. maakt grapjes.

Vandaag krijgen we onze essays terug.
Een essay mag vier A-viertjes lang zijn.
Niet meer en niet minder.
Mijn vorige essay was te lang.
Dat mag niet. Dat wordt bestraft.
Een vol punt aftrek.
Dat zal me leren.

Vandaag krijgen we onze essays terug.
Ja, sorry dat het wat te lang was.
Sorry dat het wat te lang was, lacht B.

Hoezo, vraag ik.
Heb jij een te lang essay ingeleverd?
Hoezo, kom jij ervan af met een sorry?
Hoezo kom jij ermee weg met een lach?

Het was gewoon een grappige inleiding, zegt de docent.
Gewoon grappig. Om te lachen.
Lees het maar. Het is hilarisch.
Opeens valt het kwartje.
De ingang naar deze docent.
Humor.
Hij houdt van humor.
Goed om te weten bij het komende tentamen.

Anna

procreation

« de calculerende student... | no picture please | this is a feel good song... »

Heb geen zin, zeg ik tegen K.
Dat kan niet zegt ze.
Waarom niet, vraag ik.
Je bent toch een rolmodel, zegt K.
Je moet toch een rolmodel zijn.
Waarom dan, vraag ik.
Nou, omdat, vanwege...
Omdat ik ouder ben, zeg ik.
Ja, zegt K.
Nou pech dan, zeg ik.
Heb geen zin in Goethe's Farbenlehre.
Heb hoofdpijn.
Het is de tweede keer vandaag...

Philip, de aardige, zorgzame student.
Hij vraagt,
Weet je wel hoe dat moet,
een film van internet downloaden
Dat weet ik niet.
Het is niet omdat ik oud ben.
Het is omdat ik geen films download van internet.

Het is de tweede keer vandaag, zeg ik tegen K.
Het leeftijd-issue.
Daar moet je toch tegen kunnen, zegt K.
Je hebt toch zeker wel zelfspot?

Lopen naar buiten.
De donkere stad in.
Staan nog even voor de deur.
Voor de deur van het universiteitsgebouw.
K. en Beate en ik.

De professor komt naar buiten.
Hij groet.
Hij loopt snel door.

Ik vind hem zo leuk, zegt Beate.
Je bent steeds aan het flirten, zeg ik.
Hij vind jou leuk.
Ik wil het niet weten, zegt Beate giechelend.
Ik heb een vriend.

Ik zeg dat ik denk dat hij van de mannenliefde is.
Whatever, zegt Beate, vind hem gewoon leuk.
Whatever, zegt K, ik ben een pot.
Oh, zeg ik, dat wist ik niet.
Zie je dat dan niet, zegt K.
Nou nee, zeg ik.

Loop met K richting bushalte.
Wist je het echt niet, zegt ze.
Nee, hoe kan je dat weten.
Het is wel moeilijk, zegt K.
Heb liever dat je het wel ziet.
Het is al lastig genoeg.
Tussen mannen en vrouwen.
Hoe vind je je match.

Hoe doe jij dat dan, vraag ik.
Dat is een probleem, zegt K.
Dat weet ik niet.


Anna

voor wie van oude boeken houdt....

« the feel good song... | no picture please | avontuur »

Vandaag waren we in de bibliotheek.
Wie we? En hoezo is het bijzonder in een bibliotheek te zijn?

Het is donderdagochtend negen uur.
Sta op Plein 1992, het plein van het treaty.
Het verdrag dat de naam Maastricht met Europa verbonden heeft.

Het is donderdagochtend negen uur.
Sta voor de bibliotheek van Maastricht.
Het waait. Het is koud.
Je moet er wel wat voor over hebben.
Voor een bezoek aan de bibliotheek.
Wat is zo bijzonder aan dit bezoek?
Studentenvereniging Orakel heeft een bezoek aan de bibliotheek geregeld.
De Maastrichtse bibliotheek heeft een geheim.
De Maastrichtse bibliotheek bezit een groot aantal bijzondere boeken.
Eerste of tweede drukken van Bacon en Descartes.

De humani corporis fabrica libri septem het anatomieboek van Vesalius




De Encyclopédie van Diderot en d'Alembert...



Zou er graag wat meer over willen vertellen.
Maar ondertussen dendert het onderwijs maar door.
De Verlichting. De Romantiek. Goethe. Zijn kleurenleer.
Kant en alles wat hij bij elkaar gedacht heeft.
De philosophen, de schrijvers van de Encyclopédie.
Turgot en zijn belasting hervormings plannen.
De drie Lodewijken en de Franse revolutie. 1789
Het enige jaartal dat ik kan onthouden, 7 8 9.
Dat zou voor alle belangrijke historische gebeurtenissen moeten gelden.
Makkelijk te onthouden jaartallen.
Net zoals bij de telefoonnummers. 1 1 2
Dat onthoud je wel.
Zoveel te onthouden.
De Aristotelische natuurfilosofie en theologie in de middeleeuwen.
Wat de ontdekkingsreizen daar weer mee te maken hebben.
Wat Bacon bedoelde met een empirische methode.
En of Descartes het daarmee eens was en waarom dan niet.
Hoe de verhouding tussen kunst en wetenschap was in de 17e eeuw.
Waarom Linnaeus en Buffon zo'n hekel aan elkaar hadden.
Waarom geloof en wetenschap heel goed samen gaan.
En of ik dat uit wil leggen.
Nog twee weken dan is weer tentamen.
Dan zou ik op al deze vragen antwoord moeten weten...
Spiek alvast bij het volgende blok.
Schrijf- en onderzoeksvaardigheden. Yeah.
Schrijven. Niet onthouden. Schrijven.

Het bezoek aan de bibliotheek was geweldig.
Bladeren door boeken van eeuwen geleden.
Dik perkament papier. Prachtige litho's.
Deskundige uitleg door een historicus.
Heb het al eerder bekend.
Ben niet zo'n bibliotheek-liefhebber.
Deze excursie heeft me bekeerd.
Heb een tweede druk van Copernicus in handen gehad...

Anna




meer foto's...

daddy ate birth food

« monkey drawing or is it a tiger... | no picture please | bier en studiepunten 2 »

Jana is van New York naar Londen verhuist.
Vandaag gaat ze met haar moeder op pad.
Ze gaan eten voor de vogels kopen.
Er zitten geen vogeltjes in de tuin in Londen.
Ze hebben geen eten, zegt moeder Jenna.
We gaan eten kopen. Eten voor vogels.
Ze loopt met haar dochter de stad in.
Het is nog niet eenvoudig.
Het is nog niet eenvoudig om eten voor vogels te vinden.
Na lang zoeken geeft Jenna het op.
Ze vind geen vogel eten.
Om haar dochter niet teleur te stellen koopt ze pinda's.
Ze rijgen de pinda's tot een slinger.
Hangen de slinger in de tuin.
En wachten de komst van de vogeltjes af.
Op de keukentafel liggen nog wat pinda's.
Vader Josch komt thuis en pelt nietsvermoedend een pinda.
Noooo, roept Jana. Nooo, daddy, don't eat that.
That is bird food. Daddy you ate bird food.
Jana heeft een jonger zusje.
Ze weet dat er baby-eten bestaat.
Dat er Jana- en volwassenen-eten bestaat.
En nu is er eten speciaal voor de vogeltjes.
Die dingen moet je niet door elkaar halen.
De hele week blijft ze zich erover verbazen.
Midden in een gesprek, onder het ontbijt,
in bad of op weg naar school, valt het haar te binnen.
Daddy, you ate bird food. No eat bird food.
Uiteindelijk geeft daddy maar toe.
Your right dear.
I am not supposed to eat bird food.

Twee dagen geleden met haar geskyped.
Of ze een tekening voor me wil maken, vraag ik.
Het is een tekening van een monkey geworden.
Ze kan al oren een neus, mond en ogen tekenen.
Twee en een half jaar oud.
Ze kan al een monkey tekenen.
Ben zo trots.

Justin is weer thuis.
Het gaat goed met hem.
Wil hem gauw weer zien.

Wil ook graag naar London om mijn nichtjes te zien.
Met de studie gaat het beter maar veel tijd over is er niet.
Merk dat het de anderen net zoveel moeite kost.
Het is gewoon een zware studie die veel tijd kost.

Bier en studiepunten, zegt iemand tegen me.
Bier en studiepunten, dat is het enige wat studenten interesseert.
Probeer het beeld te weerleggen, maar dat lukt niet.

A. werkt in Groningen.
Via hem krijg ik een uitnodiging.
Een uitnodiging voor de opening van de tentoonstelling Waterhouse.
Een tentoonstelling van het Groninger museum.
Het NNT speelt een aantal scènes uit Medea op de opening.
Vandaar dat de uitnodiging in de bus ligt.
Theatermakers die uitgenodigd worden op een high brow event.
Dress code black tie.
Dat gaat alvast niet lukken.
Je kan kunstenaars geen ape-pakje aantrekken dat ziet er niet uit.
Wat te doen, vraag ik A.
Wij zijn kunstenaars, zegt A.
Die dress-code is niet voor ons.
Ik denk dat ik verkleed ga als fotograaf.
Achter mijn fototoestel de elite van Groningen observeren.
Bekijk de uitnodigingskaart.
Je moet aangeven hoe je komt.
Of je met partner komt.
Of je met de auto komt.
Of je met auto met eigen chauffeur komt.
Of dat je helaas verhinderd bent.

Of we met auto met chauffeur komen.....

tekening André Joosten

Heb mijn eerste tentamen gehaald. Weet niet goed hoe er mee om te gaan...


Anna

Maastricht culturele hoofdstad

« voor bier en studiepunten 1 | no picture please | 11-11-11- »

Sinds een tijdje verkoop ik mijn boeken via Bol.com.
Boeken die niet meer in de boekenkast passen.
Links naast de computer staat een stapeltje nog in te voeren boeken.
Rechts naast de televisie staan de stapeltjes boeken die op de site van Bol te koop staan.
Mijn mini-winkeltje. Rijk wordt je er niet van.
Na aftrek van de verzendkosten en de marge die Bol.com inpikt blijft er niet zo veel over.
Maar het is het idee. Een boek dat een nieuwe eigenaar krijgt.
Een eigenaar die daar blij mee is.
Bol.com hanteert een wat schools systeem.
De kopers bepalen de betrouwbaarheid van de verkopers.
Ze kunnen je punten geven of over je klagen als je geen goede service levert.
Spiek bij succesvolle verkopers om te zien wat hun trucs zijn.
Een van de verkopers stopt bij elk verkocht boek een post-it.
Een post-it met een persoonlijke boodschap.
Probeer deze succes formule uit.
Maar mijn handschrift is onleesbaar en vind het wat popie jopie zo'n post-it.
Mijn 'truc' is snelle verzending en een geniepige verpakking.
Een extra transparante folie geeft het tweedehands boek een exclusieve uitstraling.
Een verzendsticker en een smiley op het adreslabel, de finishing touch.
Loop naar het postkantoor met mijn pakje.

Loop over het Vrijthof.
Gisteren 11e van de 11e.
De sporen van het begin van het carnavalsseizoen zijn zichtbaar.
Het plein ligt vol met blikjes en blikjes en blikjes.
De stoepen zijn plakkerig van het bier.
Maak foto's van de troep. De urinoirs staan er nog.
Het ruikt er naar bier en urine. En dan is urine een veel te beschaafd woord voor die geur.
Maak foto's van de troep. Wat is hier gebeurt.

Lever mijn pakje af.
Haal A. op van het station.
Waar zijn ze dan die carnavalsvierders, vraagt hij.
Nu zijn ze nergens te zien, zeg ik.
Alleen de troep is er nog.
Ga met A. naar de opera La fille du régiment.
Het gaat over twee botsende werelden.
Die van de adel na de Franse revolutie en de gewone burgers.
Kan er liefde bestaan tussen die het standsverschil overstijgt.
Ga met A. naar de opera in het theater aan het plein.
Het plein waar de avond tevoren het carnavalsseizoen is uitgeroepen
Het bordes van het theater aan het plein is schoongespoeld.
Het plakkerige bier is weggespoeld.
Na afloop van de voorstelling in het café.
Een gemêleerd gezelschap. Een regisseur uit Italië.
Een kostuumontwerpster uit Japan. Een vriend overgekomen uit Londen.
Een decorontwerper uit Amsterdam. Vriend A. vanuit Groningen komen reizen.
Gisteren dan dat carnaval, zeggen de gasten die niet in de stad wonen.
Gisteren wat was dat.
Zucht diep en probeer het uit te leggen.
Dat het feest niet gaat om het drinken.
Dat dat een misverstand is en een cliché.
Praat met de regisseur uit Italië hoe het is om in Italië te wonen.
Praat met de kostuumontwerpster die in Marseille woont.
Vraag haar hoe het is om in Marseille te wonen.
Ze zegt dat het er stinkt en dat de mensen er bot zijn.
Vraag de vriend uit Londen hoe het is om in Londen te wonen.
Hij zegt dat het tough is net zo zwaar als in New York of enig ander grote stad.
Amsterdam is niet tough. Amsterdam is makkelijk.
Hoe hij over Maastricht denkt zal ik maar niet vragen.
Maastricht wil culturele hoofdstad worden.
Heb de twee uitersten meegemaakt binnen twee dagen.
Een opera en de opening van het carnavalsseizoen.
Maastricht is een provinciale stad. Ik hou van de stad maar...
De dag na de dag van de 11e van de 11e.
Studie. Schrijf mijn eerste paper.
Avond. Kan naar een lezing van Finkelstein.
Lijkt me een interessante lezing.
Maar plicht roept. Werk. Vanavond werk.
Ga zitten achter de computer. Maar al na een half uur merk ik het verschil.
Mijn oude werk boeit niet meer.
Vind mijn oude werk dodelijk saai. Routine computerwerk.
Ondertussen radio luisteren of televisie kijken.
Dat heb ik toch jaren gedaan.
Kan het niet meer op brengen. Saai.
Ben blij dat dit geestdodend werk aan India uitbesteed wordt.
Weet niet hoe ik in de toekomst aan geld komt maar dit werk liever niet meer.
Heb spijt dat ik niet naar de lezing van Finkelstein gegaan ben.
De studie heeft me verpest. Kan het niet meer. Serie werk.
Niet uitdagend werk. Zelfs mijn favoriete serie Gilmore Girls.
Nu voor de tigste keer in de herhaling kan me niet echt meer boeien.
Kijk met een half oog naar een film op net vijf.
Kinderen uit zwarte getto's die door een ballroomdanser in de wereld van de hoge kunst leren kennen.
Vind het een slechte film. Zwarte, latino-kinderen die van zichzelf prachtig kunnen dansen.
Moeten zich het stiffe upper class ball room dansen eigen maken om zelfrespect te krijgen.
Zus mailt dat ze weer thuis is met Justen en hoe ze een routine probeert te vinden.
Moet morgen weer een paper schrijven.
En nog veel studeren.
Er is ook een lezing over Maastricht culturele hoofdstad....
Eerst een paper schrijven over Hume...
Krijg een mailtje. Het boek is aangekomen.
De koper is blij met de snelle bezorging.



Anna

microcosmos versus macrocosmos

« van chaos naar logos | no picture please | es ist was es ist »

Deze week behandelen we de Griekse tragedies. Heerlijk dacht ik.
Even geen Plato, geen Kant of andere filosoof die het primaat van de rede aanhangt.
Als ik de theorie van Plato lees of welke andere rationele filosoof dan draaien mijn hersenen in een knoop.
Dat voelt niet als gezond.
Maar nu. De Griekse tragedie, mijn eigen vakgebied.
Twintig jaar dramaturgie bestuderen zal toch wel enig gewicht in de schaal leggen.
Niet dus. ken mijn plek nog niet als freshman. Je weet niks en je antwoorden zijn bij voorbaat kul is de boodschap.
Behalve als je precies zegt wat de professor wil horen.
De professor is filosoof en wiskundige. Hij is niet goed thuis in de tragedies en dat zegt hij ook.
We hebben het over de Agamemnon. Over de innerlijke conflicten in het stuk Agamemnon.
Voor wie het stuk niet kent, Agamemnon is getrouwd met Clytaimestra.
Agamemnon trekt ten oorlog tegen Troje omdat Paris, Helena geschaakt heeft.
Op zee komt het leger in een windstilte terecht waardoor de vloot niet meer vooruit komt.
De bemanning dreigt te sterven.
Artemis, de godin van de jacht die boos is op Agamemnon is hier schuld aan maar heeft ook de oplossing.
Ze zegt tegen Agamemnon dat hij zijn dochter Iphiginea moet offeren.
Agamemnon doet dat zonder enig schuldgevoel.
Clytaimestra is daar nogal boos over en dood -bij terugkomst na de overwinning op Troje- haar man.

Nu was de vraag. Wat zijn de ethische conflicten in de Agamemnon.
Ik noemde het conflict van Clytaimestra. Moet je een kindermoordenaar straffen.
Mag je je eigen man doden.
De professor lacht me uit. Clytaimestra heeft helemaal geen conflict. Ze heeft een bijrol in het stuk.
Ze heeft een minnaar genomen terwijl haar man op zee is, oorlog voeren voor een goede zaak.
Tja, dat Clytaimestra een minnaar neemt terwijl haar man tien jaar ervan tussen is ...
Agamemnon heeft Clytaimestra's man vermoord.
Na de moord heeft hij haar met geweld tot vrouw genomen terwijl ze zwanger was van haar vermoordde man.

Agamemnon koos voor de eer van de staat. Clytaimestra zoomt in op het gezinsleven.
Je mag niet je eigen dochter vermoordden, in geen enkel geval.

Dat is wat me zo tegen staat aan de 'grote' filosofen. Die hebben alleen oog voor de grote zaak.
De Eer. De Rechtvaardigheid. Het Goede. En of je daar een zoon of dochter voor moet offereren: tan pis.

In een dorp niet ver van Maastricht woont een gezin.
De dochter heeft een relatie met een jongen waar de moeder het niet mee eens is.
Te jong, slechte invloed. De moeder besluit het kind op kostschool te sturen naar België.
De dochter is het daar niet mee eens. Ze gaat naar de winkel om rattengif te kopen.
Rattengif is niet zomaar vrij te verkrijgen maar konijnengif wel.
De dochter serveert haar moeder een kopje konijnengif-thee.
Als de moeder de theepot wil afwassen vind ze de niet opgeloste korrels gif onderaan de pot.
Ze gaat ermee naar de politie en ontdekt zo dat haar dochter haar heeft willen vermoorden.

Dat is waar voor mij de ethiek begint. Je kan zoveel definities van het Goede en het Juiste bedenken.
Als een kind dat het geen punt vind om haar moeder te vermoorden om te voorkomen dat ze haar vriendje kan zien, dan ligt de zware taak in het gezin om kinderen het besef bij te brengen dat dit niet kan.

In die zin kan ik Clytaimestra's woede goed begrijpen. Agamemnon geeft niks om zijn gezin.
Een dochter offeren, geen punt. Een minnares meenemen als oorlogsbuit geen punt.

En nu zal de professor wel weer aanhalen dat Clytaimestra ook een minnaar had.
Het verschil tussen hun beide is dat Agamemnon zijn minnares, triomfantelijk in de openbaarheid toont.
Clytaimstra houdt haar overspel binnensdeur.
Beide moreel verwerpelijk maar in het laatste geval toch met het besef ervan.

Ik denk dat het je eerst moet lukken om ethische principes binnenshuis voor elkaar te krijgen.
Iemand die dat niet kan mag zich niet uitspreken over ethische principes die voor iedereen moeten gelden zoals Agamemnon dat doet.



Anna

es ist was es ist

« microcosmos versus macrocosmos | no picture please | week twee »

es ist unsinn
sagt die vernuft
es ist was es ist
sagt die liebe

es ist unglück
sagt die berechnung
es ist nichts als schmerz
sagt die angst
es ist aussichtslos
sagt die einsicht
es ist was es ist
sagt die liebe

es ist lächerlich
sagt die stolz
es ist leichtsinnig
sagt die vorsicht
es ist unmöglich
sagt die erfahrung
es ist was es ist
sagt die liebe

erich fried

dit gedicht stond in de overlijdingsadvertentie van de vrienden van voor Ritsaert ten Cate

es ist was es ist
daar zouden die filosofen zich ook eens tevreden mee kunnen stellen
vandaag geen Plato, geen slimme Socratische gesprekken,
geen nadenken over het zijn of het zijnde,
gisteren betrapte ik me erop dat ik zomaar het woord ontologie in een zin gebruikte,
daar begint het al,
moeilijke woorden in zinnen proppen om afstand te maken,
dat gaan we niet doen, Anna

es ist was es ist
Ritsaert ten Cate [regisseur] is gestorven,
hij is op zijn 62ste nog aan een nieuwe carrière begonnen als kunstenaar,
Het Noord Nederlands Toneel gaat Medea opvoeren,
Max van de Berg, de Commissaris van de Koningin, zal de rol van Kreon spelen,
dat kan je ook een career-change noemen,
maar vandaag geen boeken, geen studie,
gewerkt moet er worden,
geen gedachten,
concrete dingen,
decors, rekwisieten, achterdoeken,
aan het werk, Anna
en onthou als je het niet meer weet,

es ist was es ist
sagt die liebe



Anna

week twee

« es ist was es ist | no picture please | stil leven »

Loop naar de collegezaal. Om negen uur begint het college.
Vreemd. Vorige week om deze tijd liep ik in een colonne van studenten.
Studenten herkenbaar aan hun rugzakjes en doelgerichte snelle tred.
Allemaal snel lopend richting collegezaal.
Nu zijn de stoepen leeg. Vreemd.
Het college is al begonnen een half uur eerder dan ik dacht.
De zaal is maar half zo vol als bij het eerste college.
Meer mensen hebben het rooster slecht gelezen, of laten hun tweede college al schieten.

In de werkgroepen praten we verder over Plato.
Als het verstand maar de baas is komt alles goed, zegt Plato.

In de pauze praat ik voor het eerst met mijn mede studenten.
Of in de pauze durven mijn mede studenten voor het eerst met mij te praten.
Waarom nog studeren en hoe te combineren met werk is de vraag.

Die laatste vraag ligt mij steeds zwaarder op de maag.
Heb een vrij goed lopend freelance bestaan met genoeg opdrachten om van te 'leven'.
Nu heeft mijn grootse opdrachtgever het idee opgevat om mijn werk in India te laten uitvoeren.
Tegen globale prijzen valt niet te concurreren, dus dat werk ben ik kwijt.
Een uitgeverij denkt zoals Plato, rationeel. Een boek zo goedkoop mogelijk uitgeven.
In India zijn de productiekosten lager dan in Nederland.
Het is alleen zo dat naast de ratio ook de emotie bestaat.
En dan niet de emotie in verstorende zin.
Maar emotie in de zin van passie.

Mijn verbintenis aan de uitgeverij was ook een emotionele.
Een drive om mijn werk zo goed mogelijk te doen.
Die kan je niet kopen. Die ontstaat.

Anna

stil leven

« week twee | no picture please | PLato's grot »



Werkelijk helemaal daas van de hoeveelheid teksten die ik in de eerste week van de studie culturele wetenschappen heb moeten vertouwen, loop ik de stad in. Even geen Plato, geen Socrates, geen ideale wereld van ideeën.
In de onderdoorgang [zou je het grot kunnen noemen] naar het centrum ligt een stel te slapen met hun twee honden. Hij snurkt, zij mag in de slaapzak liggen. Een pak sap. Een fles water. Een stuk plastic, een matje. Hun bezittingen als muurtje opgestapeld tegen de tocht.

Tja, zegt de postbode, die me passeert.
Een stil-leven, zeg ik.






Anna

Plato's grot

« stil leven | no picture please | de ratio aan het werk gezet »


Na een week met alleen maar teksten bezig geweest te zijn krijgen we dan eindelijk een plaatje te zien.
Plato's grot. De professor heeft de afbeelding zelf gekopieerd uit aardigheid.
Kijk naar de tekening van Plato's grot. De tekening van de grot en de beschrijving van Plato zelf kloppen niet.
Dat zeg ik ook. Dat flap ik er zo uit.
Oh, zegt de professor, dat moet je me dan nog maar eens aantonen.

Verder gaan we met de les.
Hoe zag Socrates eruit vraagt de professor.
Er wordt wat gemompeld her en der.
Hoe Socrates eruit zag. Easy peasy. Dat is een plaatje.
Beschrijf Socrates, met zijn blote voeten, zijn stinkende kleding, zijn arrogante pas, zijn uitpuilende ogen, zijn lange haar, terwijl kort in de mode was.
Hij was dus gewoon een lelijke man met een dikke buik, onderbreekt de professor me.
Hij had geen dikke buik, hij was juist heel mager, kan ik niet nalaten te zeggen.

De professor is een filosoof en wiskundige. Hij weet daar erg veel van.
Hij ziet er alleen geen plaatjes bij. Hij verzint een beeld van Socrates terwijl hij in de logica heel steng is.
Hij geeft een beeld van Plato's grot dat ongeveer klopt terwijl dat in de logica of de wiskunde onacceptabel zou zijn.

De wereld van de beelden en de woorden botst, gelijk de eerste week al.
Toch schenkt het me enig genoegen dat het voor de denkende professor evenveel moeite kost zich iets te verbeelden, als het voor mij kost om zonder beelden te denken.

In de klas zijn er twee nieuwe jongens bij gekomen.
De een weet veel van filosofie. Hij maakt opmerkingen als, maar Kant zei toch....
Terwijl we net op de denkwereld van Socrates en Plato hebben zitten ploeteren gooit hij Kant in de groep.
De andere jongen is gristelijk en praat heel veel en vooral heel zacht.
Als ik zeg dat zijn binnen-mond-gepraat niet goed te verstaan is, zegt hij, sorry, ik was gewoon hardop aan het nadenken.
Duh.

Anna

De ratio aan het werk gezet

« Plato's grot | no picture please | apollo en dionysus »


Dus ze gaan er gewoon vanuit dat je Engels kan lezen, zegt M.
Het is nog veel erger, zeg ik.
Frans ook, vraagt M. verbaasd.
Veel erger, zeg ik en laat een bladzijde zien uit Copleston, a History of Philosophy, Greece and Rome.
Op de bladzijde die ik laat zien, staat midden in de zin een woord in het Grieks, onvertaald in het Grieks alfabet.
Beetje arrogant van de schrijver vind ik het wel. Het idee van filosofie is toch om er wijzer van te worden.
Om kennis te delen. Nu kan ik het woord niet eens zelf opzoeken.
Nu moet ik de hulp vragen van een mede-leerling die wel Grieks gestudeerd heeft.

van chaos naar logos
Het eerste college lijkt mee te vallen. Kan het allemaal volgen.
De professor lardeert haar verhaal met voorbeelden in de vorm van verhaaltjes afgestemd op 18-jarigen die voor het eerst gaan studeren. Mijn gedachten dwalen af bij die verhaaltjes.
Dat is niet zo slim. Het volgende verhaal is een voorbeeld van een paradox. Er komt geen reactie uit de zaal.
Ik geloof dat meer studenten het verhaal niet begrepen hebben. Bij mij nog erger, ik heb het niet alleen niet begrepen, ik heb het verhaal niet eens gehoord.
Opletten, Anna.
Daar moeten jullie thuis dan nog maar eens over nadenken, zegt de professor.
Dan de onderwijsgroep, de professor is totaal niet onder de indruk van mijn oh zo creatieve beroep. Hoezo beroep. Dit is studeren. Hoezo erbij werken. Hij lacht me nog net niet uit.
Die avond doe ik het werk dat ik normaal overdag doe.
Ben doodmoe van het afgelopen weekend. Een fotoshoot, een bruiloft fotograferen en al die foto's uitzoeken en bewerken. Wordt wakker met een zere keel en een stem die zich verstopt.
Lees mijn taak-opdrachten voor donderdag as. Amai, al die teksten lezen in twee dagen.
Teksten van Socrates en Plato. En waar zijn die te vinden? In de bibliotheek.
Hoe lang geleden ben ik in een bibliotheek geweest.
De teksten moeten worden gekopieerd.
Het kopieerapparaat in de bibliotheek werkt alleen op je studentenkaart die je kan opladen als een chipknip.
Wordt al moe aan het idee om dit te moeten uitpuzzelen.
Het valt mee. De lockers werken als de bagagekluizen op het station.
De studentenkaart-chipknip is ook snel gevonden.
Nu nog de boeken vinden die ik nodig heb.
Bij de kopieerapparaten staan rijen. Iedereen wil teksten kopiëren.
Sommigen kopiëren complete boeken. Dat duurt.
Vraag aan de boeken-kopieerster of ik even tussendoor mag.
Dat mag.
In mijn haast om haar niet te lang op te houden maak ik drie mis-copy's.
Alsof ik de teksten uit de Copleston gehaald heb.

Socrates en Plato
Ik weet het niet met die Socrates en Plato.
Socrates kreeg terwijl hij zo hard nadacht over een probleem soms ernstige aanvallen van afwezigheid.
Hij was lelijk. Hij pijnigde zijn hersenen zo hard dat hij er aanvallen van kreeg.
Ben te moe om na te denken.
Heb steeds meer sympathie voor de Sofisten die veel pragmatischer waren en al de kennis van Socrates gebruikten in hun voordeel. Goed kunnen redeneren komt van pas in een rechtszaak.
Zo moe. Mijn hoofd verlangt naar beelden.
Socrates was echt een lelijkerd. Hij lijkt in niks op de beelden die je van hem op het internet kan vinden. Ik zou wel eens willen weten hoe hij eruit had gezien in het echt.
Nu moet ik eerst uitrusten. Dat nadenken is goed en aardig maar je kan er ook ziek van worden.

remote-control
Haal M. op van het station. Op het perron staat een mevrouw verkleed als een cadeautje.
Ze is gehuld in pakpapier en houdt en bordje voor haar heup, gefeliciteerd met je verjaardag.
Ze kijkt me heel blij aan maar ze kijkt langs me naar de jarige voor wie deze verassing bedoelt is. De jarige weet niet goed wat te doen met dit eerbetoon. Om zich een houding te geven maakt hij een foto van de vrouw verkleed al verrassing. Ze heeft cadeau-papier om zich heen gedrapeerd, een sliert ballonnen en het felicitatie-bordje. Het cadeau-papier is met touw om haar lichaam gebonden en als het stel naar huis wil gaan zie ik hun worstelen met de touwtjes.

Op weg naar huis zie ik een man zijn auto afsluiten met zijn afstand-bediening.
Hij is al een aantal meters verwijderd van zijn auto eer hij hem sluit met zijn remote.
Zou dat zo moeten? Je auto pas vanaf en afstand sluiten met je afstand-bediening

M. belt. Hij zegt dat Closer op televisie is op RT8. Closer is een stuk waar we het decor voor ontwerpen terwijl ik zo nodig wil studeren. Zet de televisie aan en de computer uit

Anna

Apollo en Dionysius

« ratio aan het werk | no picture please | waterprocessie maastricht 9 »

Een jaar naar toegeleefd. De eerste dag, De eerste studiedag aan de universiteit.
Wat is het, inhaal-spijt-studie? A career-change? Maakt het wat uit?
De introductie-dag. Probeer niet te focussen. Niet te zien hoe jong ze zijn, mijn mede-studenten.
Dat wist je toch, Anna. Ze zijn jong en jij niet. Toch. Stille hoop. Een paar medestanders.
Een paar lotgenoten tussen de, hoeveel zijn het er, driehonderd? eerstejaars. Niemand, jawel, één oudere student.
Ze negeert me, of verbeeld ik me dat maar. Ze praat geanimeerd met de studiebegeleider.
De studiebegeleider zegt tegen haar dat het lijkt alsof ze zich al helemaal thuis voelt op de opleiding.
Dat zou ik ook wel willen. Niemand praat tegen me. Ik heb het gevoel onzichtbaar te zijn.

Vanochtend kreeg ik een email van mijn nichtje. Vrijdag as. zal ik haar bruiloft fotograferen.
Meneer pastoor heeft gevraagd voor een professionele fotograaf. Een 'onzichtbare' fotograaf.
Een fotograaf die niet hinderlijk aanwezig is bij een plechtigheid. Dat kan ik wel, onzichtbaar zijn.
Vandaag heb ik niks aan mijn vermogen tot onzichtbaarheid.

De studie-leider geeft een inleiding over de opleiding. Teksten, zegt hij. Wij gaan ons bezig houden met teksten.
Na de introductiedag loop ik naar huis met een plastic zak vol met teksten. Drie boeken, twee readers en een stencil. Blader in de boeken. Het eerste boek is gezet in een lelijk lettertype. Veel te vet.
De reader is slordig opgemaakt met lelijke plaatjes.
Het is me duidelijk. Anna, opgeleid als vormgever, is ingetreden in de wereld van de tekst.
De overgang is te abrupt. Op weg naar huis loop ik de fotovakwinkel binnen.
Laat me voorlichten over het nieuwste fototoestel en welke lens daar dan bij hoort.
Wordt in de watten gelegd als vaste klant. Twijfel, een nieuw toestel.
Zal ik nog genoeg foto-opdrachten krijgen nu ik ga studeren.

Loop naar de AH. Kom M. tegen voor mijn fotoshoot van vrijdag as. Ze straalt.
Er is iets met je, zeg ik.
Dat klopt, zegt ze. Ik ben verliefd.
M. is op haar vakantie een nieuwe liefde tegen gekomen.
Het is je aan te zien, zeg ik.
Hij woont ver weg, zegt M. Net zo ver weg als jou geliefde.
Dat is ver, zeg ik.

Anna