op een fiets zonder zadel fietsen

« foto's heiligdomsvaart.... | no picture please | een sterke voorkeur voor poep... »

Loop met lief op roze zaterdag door Groningen...kijk naar in roze kleren geklede same-sex-couples...luister naar muziek op de Grote Markt...de band is gekleed in roze pakjes...zie politieagenten wachtend op de start van een stoet...man-man-stellen-agenten en vrouw-vrouw-stellen-agenten in gala-uniform...zie later op de dag een vrouw-vrouw-stel? van de bereden politietoezicht houden op de roze zaterdag, een jaarlijks openlijk en landelijk treffen van holobi's of LGBT's, de Engelse afkorting van Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender.

Roze Zaterdag als jaarlijks georganiseerde themadag, evenement, demonstratie, parade of feest heeft naast ontmoeting en zichtbaarheid ook een emancipatie-aspect en politiek karakter. Door mee te doen aan Roze Zaterdag willen mensen (holobi's en anderen) tonen, dat ze trots zijn op deze levenstijl of hun activisme dan wel solidariteit ermee betonen (Wikipedia).

Op de Vismarkt twee vrouwen van de bereden politie, hoog gezeten op hun paard...er is muziek er lopen mensen gekleed in roze kleren, de sfeer is gemoedelijk. De twee paarden hebben een subtiele roze bandage om hun benen. Mensen aaien de politie-paarden. Er is meer politie, ze zijn te voet, de politie-agenten dragen fluoriderende gele hesjes. Ze praten met hun op paard gezeten collega's en lopen weer verder.

Maar ik ben in gezelschap van mijn lief...niet de aanwezigheid van zoveel politie valt hem op, maar de schoonheid van de paarden waarop ze zitten. Hij, de schilder wijst me op de schoonheid van de vacht van de paarden, kijk dan, zegt hij, kijk die verschillende tinten grijs, dat komt door de dikte van de vacht, daardoor komt dat. Eerder op die dag heeft de schilder getekend. Thema, de lelijkheid van het leven, dat bestaat ook namelijk. De schilder heeft getekend met potloden. Hardheid 5B. Hardheid 5B is het potlood dat het meest geschikt is om verschillende soorten grijs te maken.

Op weg naar huis praten we over een krantenbericht, agenten die protesteren over hun gedwongen overplaatsing naar de dierenpolitie. Animal cops. Ik begrijp dat wel, zegt lief, er komen geen agenten bij.... Het gesprek wordt onderbroken door een jong jongetje die langszij is gefietst. Hij hijgt, stapt van zijn fiets af en vraagt: Hebben jullie iemand voorbij zien fietsen op een fiets zonder zadel? Het eenvoudige antwoord is, nee en het jongetje kijkt me teleurgesteld aan. Ik kijk in zijn jonge, bolle gezichtje met sproetjes. Wat is er gebeurd dan, vraag ik aan het jongetje. De fiets van zijn vader is gestolen, zegt het jongetje. Alleen het zadel hing nog aan het slot en nu is hij op jacht naar de fietsendief. Niemand gezien op een fiets zonder zadel. Het jongetje vloekt een jongetjes-vloek en fietst weer terug naar de Markt.

En dan in de verte een fietser. Hij fietst op een fiets zonder zadel. Hij zit op de bagagedrager. Hij stopt naast een rijtje gestalde fietsen op de stoep, wrikt aan een paar zadels totdat hij er één los krijgt op zijn zadel-loze fiets plaatst en wegrijdt... In de tussentijd kijk ik om me heen, omstanders doen alsof ze het niet zien, voorbijgangers die ik om hulp vraag negeren me, het jongetje is weg, de Markt met de politieagenten is te ver. De man kan rustig zijn fiets en zadel stelen.

Loop langs de zadeloze fiets. Waar hadden we het over, vraag ik aan de schilder. Animal cops. Oh, ja. Animal cops zijn er om honden en katjes of paarden te redden. De dieren die gered worden zijn dieren die mensen liever niet opeten. De andere dieren, de op-eet dieren daar is geen politie voor, omdat het op-eet dieren zijn begrijp je. De op-eet dieren worden op de barbecue aangeboden aan politici door de bio-industrie zodat de politie alleen de aai-dieren redt en niet de dieren die voor de op-eet-industrie bestemd zijn.

Weer thuis log ik in op de site van de universiteit. Eerst lees ik het verkeerd. Eerst lees ik dat psychotherapie toch zijn goede kanten heeft, maar dat staat er niet. Er staat dat psychopathie ook goede kanten heeft en dat is wat anders.

Succesvolle psychopaten: gevoelloos, genadeloos, arrogant en onverschrokken, maar dankzij een superieure zelfcontrole en nauwgezetheid toch in het bezit van hoge en leidinggevende posities in bedrijven en instellingen. Bestaan ze? De Amerikaanse hoogleraar Psychologie Scott Lilienfeld zal op 6 juli in Maastricht resultaten presenteren van onderzoek waaruit blijkt dat een belangrijk facet van psychopathie, onverschrokkenheid of lef, functioneel kan zijn in het sociale verkeer, waardoor op korte termijn successen kunnen worden geboekt. Met andere woorden, psychopathie heeft niet alleen slechte kanten. Of dit op de lange termijn functioneel blijft, is onderwerp van wetenschappelijke controverse (29 juni 2011, Eleum).

Daar houden ze zich mee bezig op de universiteit, aantonen dat psychopathie ook zijn goede kanten heeft. Ze pakken het goed aan, dat moet ik toegeven. In het geval de volgende psychopaat aan de macht komt is het in elk geval wetenschappelijk onderbouwd en goed gekeurd...

Anna

Anna No Picture BA, 5 juli 2011

anna

De duiven van Maastricht een update...

« who's picture is this.. | no picture please | dieren en persoonlijkheid... »

Stadsduiven stammen af van de rotsduiven
En wat is de stad?
Rots, zeg ik. Steen.
Door de mensen gemaakt, zegt Duivenman.
Een natuurlijke biotoop.
Het is nog nooit, nog nooit, en hij prikt me bijna een oog uit met zijn fietsensleuteltje.
Het is nog nooit iemand gelukt om de stadsduiven uit de stad te verjagen.
Hoezo maakt u zich zo druk over duiven, vraag ik.
Dat is een lang verhaal, zegt Duivenman.
In het kort dan, zeg ik.
Ik zat in het stadspark, gewoon zoals ik altijd doe, zegt de man.
Het valt hem op dat een duif, visdraad om de poten heeft.
Vissers gaan nonchalant met hun afgedankte visdraad om en de vogels raken verstrikt in de draad.
Duivenman vangt de duiven en verwijdert de draad.
Ik ben begonnen met tellen, zegt hij.
Toen ik er vijfhonderd gehad had, dacht ik dat het wel klaar was,
Dat ik ze allemaal gehad had.
Vijftienhonderd, vijftienhonderd duiven heb ik al geholpen.
Op de Markt op woensdag en op vrijdag.
Langs de Markt zijn vijf Fast Food Restaurants.
Daar komen de duiven op af, daar is voedsel.
Op de Markt zijn stoffenverkopers, ze scheuren hun stoffen.
Die draden die vallen op de grond.
De duiven krijgen die om de poten.
Ik heb wel eens duiven gezien die beiden poten aan elkaar gebonden hadden.
Ik ben elke maandagmiddag op de Markt.
Bij het Mooswief, daar zitten ze meestal.

Loop in de miezer-regen naar huis.
Voel in mijn jaszak.
Twee visitekaartjes.
Vanavond twee visitekaartjes gekregen.
Een van de Duivenman.
Een van de winkelmanager van Selexyz.
Hoe dat zo.
Het is boekenweek.
In het kader van de boekenweek is er een thema-avond over dieren en persoonlijkheid... .

Backflash naar Donderdagmiddag
Vandaag les gehad, ben naar de bibliotheek geweest om weer een achterlijke hoeveelheid kennis te kopiëren.
Vanavond in het kader van minder studie, meer sociaal, ga ik naar de thema-avond dieren en hun persoonlijkheid.
Dat het ietsie-pietse, ach gewoon heel veel met de studie te maken heeft telt niet.

Wiel Kusters heeft het boek, Koolhaas dieren geschreven.
Binnenkort moet ik weer een essay schrijven en het thema wordt dierenrechten.
Wiel Kusters is hoogleraar aan de Universiteit van Maastricht.
Zijn nieuwe boek is een mooie insteek voor mijn paper, dacht ik zo.
Lees over Darwin, Lorenz, Tinbergen, Spinger en andere wetenschappers die iets vinden over de relatie tussen mens en dier.

Backflash naar Donderdagavond
Loop naar boekhandel Selexyz.
Heb voor de gelegenheid mijn 'echte' fototoestel bij me omdat de telefoon met prima fotofunctie wel uit moet.
Zoek een plekje aan de zijkant en haal mijn camera tevoorschijn.
Wil een paar foto's hebben voor mijn weblog en als illustratie bij mijn essay.
Na slechts een paar minuten ben ik geschoten door de winkelmanager.
Hij loopt naar me toe en veronderstelt dat ik fotografeer in opdracht van de Universiteit.
Ik neem aan dat je foto's maakt voor de UM-krant, zegt hij.
Hoewel ik gevleid ben dat hij me linkt aan het instituut waar ik onderwijs volg is het toch niet waar.
Maak foto's voor mijn weblog en voor de studie.
Voor mezelf dus.
Jij hebt een heel goed toestel, zegt de winkelmanager.
Jij maakt betere foto's dan ik, zegt hij.
Kan ik wat foto's van jou krijgen, achteraf.
Hij wijst naar de eerste verdieping.
Kijk, vandaar kan je ook erg mooie foto's maken.
Een winkelmanager, gewend aan delegeren, legt het foto's maken van de avond in mijn handen.
Hij brengt me zijn visitekaartje.
Wil je niet ook wat foto's van dichtbij, vraag ik.
Nu ik gepromoveerd ben tot winkelfotograaf kan ik rondlopen en dichterbij gaan staan.
Ja, natuurlijk, zegt de winkelmanager, ga gerust je gang.

Was gekomen om te luisteren, maar mijn nieuwe rol als fotograaf is niet verkeerd.
Kan nu rondlopen en vanuit verschillende hoeken foto's maken.
Als ik voor de Coffeelovers corner sta vraagt de jongen van de koffie of hij mijn toestel mag zien.
Hij klikt door het menu van het toestel op zoek naar de technische specificaties.
Hij heeft zelf een nieuwe camera die hij trots laat zien.
Ben je fotograaf, vraag ik.
Nee, zegt hij.
Wil je fotograaf worden, vraag ik.
Ik ben het bijna, glimlacht de jongen achter de koffie-corner.
Ik studeer in Hasselt.
De jongen herinnert me eraan dat mijn toestel aan inruiling toe is.
Heb een paar manden geleden een inruil-offerte laten maken.
Ben gehecht aan mijn camera, haat de techniek die maar voortgaat en je dwingt elke twee jaar nieuwe apparatuur te kopen.

Tussen het fotograferen door lukt het me om te luisteren naar de discussie.
Er komen vaktermen voorbij, vitalisme, antropomorfisme, namen van wetenschappers en hun ideeën.
Tegen en voor standers
Denk aan mijn kopieën en boeken die ik tot nu toe over het onderwerp gelezen heb.
Alles is al gezegd, alle bezwaren en tegenstellingen zijn genoemd.
Waar kan ik nog een paper over schrijven?

Wiel Kusters vertelt over Jan Hanlo, hoe prachtig hij schreef voordat hij in aanraking kwam met de wetenschap.
Daarna kon hij niet meer schrijven.
Hij wist teveel. Dus verzon hij maar fantasiebeesten tot ergernis van Maarten het Hart.



Het is pauze.
Een man met een baard loopt voor me langs
Waar is mijn boek, zegt hij.
Welk boek heeft u geschreven dan vraag ik.
Nog niet geschreven, zegt hij ik ben ermee bezig
Waar gaat het over dan?
Over stadsduiven.
En dan komt het hele verhaal.
Over de duiven van de Lambertuskerk
Dat ze gevangen worden en in een loods opgesloten.
De grote forse man met witte baard maakt zich ontzettend boos.
Voor me staat een heuse dieren-activist.
Hij zegt dat hij graag bij Kentucky fried chicken eet.
Dat is kip, zegt hij, dat is speciaal gefokt.
Die kippen die weten niet beter.
Die hebben hun hele leven opgesloten gezeten.
Die zijn gewend aan gevangenschap.
Kippen kan je opeten als ze gefokt zijn als fokdieren
Dieren zoals varkens die rustiger zijn als ze in een kleine ruimte zijn, daar zijn ze op gefokt.
Duiven die decennia lang vrij geweest zijn mag je niet opsluiten.
Dood maken is humaner dan opsluiten.

Loop in de miezer-regen naar huis.
Twee visite-kaartjes in mijn zak.
Een van de winkelmanager van de Selexyz.
Een van man met de baard, Duivenman noem ik hem.
Zijn kaartje heet Beter Stadsvee Beheer.
Duivenman wil dat ik foto's voor hem maak.
Van de duiven in de stad.
Waarom denk iedereen toch maar dat ik gratis ben.
Maar de theorie van Duivenman is wel bijzonder.
Wellicht is dat de ingang voor mijn paper....

Anna
Wanna know what I am doing? Check out my Twitter blog....

Eerder post over de duiven van Maastricht
de duiven van Maastricht 1
de duiven van Maastricht 2
de duiven van Maastricht 3

Dieren en persoonlijkheid...

« de duiven van Maastricht een update... | no picture please | wee wee... »

Boekenweek 2009
Thema-avond over dieren en persoonlijkheid
Op donderdag 12 maart 2009 hield Studium Generale een thema-avond over dieren en persoonlijkheid.

Etholoog Jan van Hooff, psycholoog Wijnand Raaijmakers en schrijver en dichter prof. Wiel Kusters praten met elkaar over het dier in de literatuur. Aanleiding is Kusters’ verschenen boek Koolhaas’ dieren.

De schrijver Anton Koolhaas (1912-1993) trok al vroeg partij voor de dieren, rond het midden van de jaren vijftig, toen ideeën over de vitale samenhang van mensenwereld en dierenrijk minder pennen, stemmen en actievoerders in beweging brachten dan in onze dagen. Hij deed dat door de dieren in zijn verhalen volledig voor vol aan te zien, als wezens die net als wij betekenis geven aan hun wereld – ook al valt die soms maar gedeeltelijk samen met de onze. Gaandeweg groeide in Koolhaas’ werk ook het besef van het levensnoodzakelijke verband tussen organismen en hun natuurlijke omgeving en attaqueerde hij de ‘menselijke ponteneur’, die zo rampzalig uitwerkte op het ecologisch systeem.

In Koolhaas' dieren opent Wiel Kusters een verrassend nieuw perspectief op Koolhaas' 'levensleer', die hij uiteenzet en verheldert in avontuurlijke interpretaties van afzonderlijke verhalen en in confrontaties van deze verhalen met contemporaine wetenschappelijke en filosofische dierbeelden.

Etholoog Jan van Hoof was niet aanwezig, hij werd vervangen door een zeer aardige mevrouw, wiens naam me helaas ontschoten is. Het was een zeer boeiende en informatieve avond. Interessante ontmoeting ook met 'Duivenman'. Waarover later meer....

Anna
Wanna know what I am doing? Check out my Twitter blog....