op een fiets zonder zadel fietsen

« foto's heiligdomsvaart.... | no picture please | een sterke voorkeur voor poep... »

Loop met lief op roze zaterdag door Groningen...kijk naar in roze kleren geklede same-sex-couples...luister naar muziek op de Grote Markt...de band is gekleed in roze pakjes...zie politieagenten wachtend op de start van een stoet...man-man-stellen-agenten en vrouw-vrouw-stellen-agenten in gala-uniform...zie later op de dag een vrouw-vrouw-stel? van de bereden politietoezicht houden op de roze zaterdag, een jaarlijks openlijk en landelijk treffen van holobi's of LGBT's, de Engelse afkorting van Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender.

Roze Zaterdag als jaarlijks georganiseerde themadag, evenement, demonstratie, parade of feest heeft naast ontmoeting en zichtbaarheid ook een emancipatie-aspect en politiek karakter. Door mee te doen aan Roze Zaterdag willen mensen (holobi's en anderen) tonen, dat ze trots zijn op deze levenstijl of hun activisme dan wel solidariteit ermee betonen (Wikipedia).

Op de Vismarkt twee vrouwen van de bereden politie, hoog gezeten op hun paard...er is muziek er lopen mensen gekleed in roze kleren, de sfeer is gemoedelijk. De twee paarden hebben een subtiele roze bandage om hun benen. Mensen aaien de politie-paarden. Er is meer politie, ze zijn te voet, de politie-agenten dragen fluoriderende gele hesjes. Ze praten met hun op paard gezeten collega's en lopen weer verder.

Maar ik ben in gezelschap van mijn lief...niet de aanwezigheid van zoveel politie valt hem op, maar de schoonheid van de paarden waarop ze zitten. Hij, de schilder wijst me op de schoonheid van de vacht van de paarden, kijk dan, zegt hij, kijk die verschillende tinten grijs, dat komt door de dikte van de vacht, daardoor komt dat. Eerder op die dag heeft de schilder getekend. Thema, de lelijkheid van het leven, dat bestaat ook namelijk. De schilder heeft getekend met potloden. Hardheid 5B. Hardheid 5B is het potlood dat het meest geschikt is om verschillende soorten grijs te maken.

Op weg naar huis praten we over een krantenbericht, agenten die protesteren over hun gedwongen overplaatsing naar de dierenpolitie. Animal cops. Ik begrijp dat wel, zegt lief, er komen geen agenten bij.... Het gesprek wordt onderbroken door een jong jongetje die langszij is gefietst. Hij hijgt, stapt van zijn fiets af en vraagt: Hebben jullie iemand voorbij zien fietsen op een fiets zonder zadel? Het eenvoudige antwoord is, nee en het jongetje kijkt me teleurgesteld aan. Ik kijk in zijn jonge, bolle gezichtje met sproetjes. Wat is er gebeurd dan, vraag ik aan het jongetje. De fiets van zijn vader is gestolen, zegt het jongetje. Alleen het zadel hing nog aan het slot en nu is hij op jacht naar de fietsendief. Niemand gezien op een fiets zonder zadel. Het jongetje vloekt een jongetjes-vloek en fietst weer terug naar de Markt.

En dan in de verte een fietser. Hij fietst op een fiets zonder zadel. Hij zit op de bagagedrager. Hij stopt naast een rijtje gestalde fietsen op de stoep, wrikt aan een paar zadels totdat hij er één los krijgt op zijn zadel-loze fiets plaatst en wegrijdt... In de tussentijd kijk ik om me heen, omstanders doen alsof ze het niet zien, voorbijgangers die ik om hulp vraag negeren me, het jongetje is weg, de Markt met de politieagenten is te ver. De man kan rustig zijn fiets en zadel stelen.

Loop langs de zadeloze fiets. Waar hadden we het over, vraag ik aan de schilder. Animal cops. Oh, ja. Animal cops zijn er om honden en katjes of paarden te redden. De dieren die gered worden zijn dieren die mensen liever niet opeten. De andere dieren, de op-eet dieren daar is geen politie voor, omdat het op-eet dieren zijn begrijp je. De op-eet dieren worden op de barbecue aangeboden aan politici door de bio-industrie zodat de politie alleen de aai-dieren redt en niet de dieren die voor de op-eet-industrie bestemd zijn.

Weer thuis log ik in op de site van de universiteit. Eerst lees ik het verkeerd. Eerst lees ik dat psychotherapie toch zijn goede kanten heeft, maar dat staat er niet. Er staat dat psychopathie ook goede kanten heeft en dat is wat anders.

Succesvolle psychopaten: gevoelloos, genadeloos, arrogant en onverschrokken, maar dankzij een superieure zelfcontrole en nauwgezetheid toch in het bezit van hoge en leidinggevende posities in bedrijven en instellingen. Bestaan ze? De Amerikaanse hoogleraar Psychologie Scott Lilienfeld zal op 6 juli in Maastricht resultaten presenteren van onderzoek waaruit blijkt dat een belangrijk facet van psychopathie, onverschrokkenheid of lef, functioneel kan zijn in het sociale verkeer, waardoor op korte termijn successen kunnen worden geboekt. Met andere woorden, psychopathie heeft niet alleen slechte kanten. Of dit op de lange termijn functioneel blijft, is onderwerp van wetenschappelijke controverse (29 juni 2011, Eleum).

Daar houden ze zich mee bezig op de universiteit, aantonen dat psychopathie ook zijn goede kanten heeft. Ze pakken het goed aan, dat moet ik toegeven. In het geval de volgende psychopaat aan de macht komt is het in elk geval wetenschappelijk onderbouwd en goed gekeurd...

Anna

Anna No Picture BA, 5 juli 2011

anna

De albatros...

« workspace.... | no picture please | kunst is geen speeltje... »

Dat de kunst niet elitair is, zoals Arjo Klamer beweert als een argument om alle subsidies aan de kunsten maar af te schaffen, is niet genoeg reden om het bestaansrecht van Kunst te bepleiten.
Is kunst in een wereld vol kwaden een luxe, vraagt Rüdiger Safranski zich af [p.192].
Trekt de kunst zich terug op een 'eiland van gelukzaligen'.
Hij citeert een gedicht van Hofmannsthal.

Maar velen moeten onderin sterven
waar de zware riemen der schepen schampen
anderen wonen bovenin bij het stuur
en kennen de vogelvlucht en het Rijk der sterren

Je kan wel beweren dat kunst niet [meer] elitair is en wijzen op de opkomst van nieuwe culturele parvenu's, het is toch niet zo dat kunst per definitie 'solidair is met de galeien' met 'de gewone man' met de gefrustreerde PVV-stemmer van Arjo Klamer [p.192].
bron: Rüdiger Safranski, Hoeveel waarheid heeft de mens nodig

Het 'gewone volk' is gedoemd tot de galeien en het weet wel raad met die arrogante kunstenaars, die hoogvliegers die zich wat inbeelden en daar geld voor willen ontvangen, subsidies voor willen ontvangen.

Begrijpt de gewone man de kunst niet, de kunstenaar begrijpt de gewone man niet.

DE ALBATROS

Vaak vangen de mannen van de bemanning op de boten

grote albatrossen en verdrijven zo de tijd,

met deze lome lusteloze reisgenoten,

die 't zeilschip volgen dat over zilte diepten glijdt.

Nadat hij op het dek geland is en gevangen,

laat deze vorst van het azuur, beschaamd en plomp

zijn blanke reuzevleugels deerniswekkend hangen,

als werkeloze riemen, slepend langs de romp.

Deze trotse trekvogel werkte zich stom in nesten.

Wat is hij lelijk en lomp die eens zo sierlijk was.

De een drukt een sigaret uit op zijn snavel om te pesten,

de andere aapt de gebrekkige na met manke pas.

De dichter lijkt op de prins van de wolkenvelden,

die elke schutter tart en vliegt op de orkaan;"

Verbannen op de grond waar ze kwellen en schelden,

kan hij met reuzevleugels amper gaan of staan.

De bevrijding van de albatros.
Dat is de titel van de afscheidsrede van hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde Marita Mathijsen (2009).
Ze refereert aan het gedicht L’Albatros van Baudelaire.
Zeemannen die een albatros met etensafval op het dek lokken.
Ze vangen hem. Ze lachen om de koning van de hemel, die nu log en traag over het dek schuift.
De een drukt een sigaret uit op zijn snavel. De vogel probeert op te vliegen maar dat lukt niet.
Zijn grote vleugels zitten in de weg. Ze doen hem na, de bemanningsleden.
Ze lopen als de onhandige albatros (p.6).
De dichter, zegt Baudelaire, 'is in de grove wereld als een gevangen albatros.
Zijn dichterlijke gaven zijn hem een ondraaglijke last.'
Marita Mathijsen (2009) ziet het gedicht ook als een metafoor voor de Nederlandse Romantiek.
'Ze is gevangen, bespot, gekleineerd en verminkt.
De literaire historici hebben haar vastgebonden en haar verhinderd op te stijgen.
Haar vleugels die in vrijheid roekeloos elke hoogte aankunnen, maken haar op het dek log en lomp  (p. 6).

Mathijsen, M.(31 oktober 2009). De bevrijding van de albatros. NRC Handelsblad, pp. 6-7W.

rekwisiet Alice in Wonderland Noord Nederlands Toneel Groningen

anna

Kunst is geen speeltje van een elite...

« de albatros.... | no picture please | culturele diversiteit... »

Branchevervaging...een saai en genormeerd tussenveld...?

Rüdiger Safranski wil de wereld van de politiek en de wereld van de cultuur gescheiden houden. In zijn boek Hoeveel waarheid heeft de mens nodig zegt hij: 'De ene waarheidsfeer, [...] de culturele, heeft te maken met het uitvinden en vormgeven van jezelf. En ook met wereldinterpretaties en wereldontwerpen. Dus met de individuele en existentiële daad van zingeving van het zinloze. Die waarheidssfeer is fantasierijk, vindingrijk, metafysisch, imaginair, experimenteel, uitbundig, afgrondelijk. [...] De andere waarheidssfeer, waarin de ervaring van het onoverbrugbare anderszijn van de ander en het respect voor [p.207] diens vrijheid is opgenomen, en die je daarom de politieke waarheidssfeer kunt noemen - die waarheidssfeer is om die reden verplicht consensus na te streven en is daarom, redelijk, zakelijk, prozaïsch, pragmatisch, zij dient het algemeen belang en het leven'.

'Het kan voorkomen dat de cultuur omwille van de intensivering van het lijden, de tragiek opzoekt: maar de politiek moet het principe van verhindering of verzachting van de pijn tot uitgangspunt nemen. In de cultuur spelen vaak zelfs lustgevoelens ten aanzien van het geweld een rol: maar in de politiek moet geweld voorkomen worden; de cultuur zoekt niet naar vrede, maar naar hartstocht; de politiek daarentegen moet ertoe verplicht worden naar vrede te streven; de cultuur kent liefde en verlossing, de politiek niet, die moet voor rechtvaardigheid en welvaart zorg dragen. Deze twee waarheden, de culturele en de politieke dienen uit elkaar te worden gehouden' [p.208].
bron: Rüdiger Safranski, Hoeveel waarheid heeft de mens nodig

Filosoof Safranski wil de disciplines gescheiden houden, waar veel voor te zeggen valt. De praktijk is dat dit niet [meer] het geval is. Politici noemen zich kunstenaar, maken films en bedienen zich van theatrale technieken. De scheiding der geesten voorkomt ook niet het gebruik van geweld.

Arjo Klamer spreekt in zijn artikel in de NRC van 27 augustus 2010 de populistische gedachte van de PVV uit dat cultuur het speeltje is van een elite waar onnodig subsidiegeld naar toe gaat. Een elite die de Hoge Kunst beheert. Klamer noemt de opera, het Nationale Ballet en het Concertgebouworkest als voorbeelden van Hoge Kunst. Veel meer voorbeelden van Hoge Kunst zijn er in deze sector ook niet te geven.

Topkitsch en slow science
Tot halverwege de 20e eeuw was de cultuur in hoge mate het 'alleenrecht van een relatief kleine culturele elite van geletterden, academici en schrijvers', zegt René Boomkens in zijn boek Topkitsch en slow science [p.81]. 'Het debat over cultuur wordt niet langer als vanzelfsprekend gedomineerd door de aloude geletterde elite en hun instituties. [..] De oude culturele elites moeten nu concurreren met allerlei culturele parvenu's, zoals televisiemakers, columnisten, radiopresentatoren, disc jockeys, populaire kunstenaars, reclame- en marketingspecialisten, en daarnaast met en veel actiever publiek van cultuurconsumenten dat meer dan voorheen zijn eigen gang gaat en zelf wel bepaalt waar het zijn ideeën, opvattingen en informatie vandaan haalt [p.83].
bron: René Boomkens Topkitsch en slow science

Van hoge naar nieuwe kunst
Ook Hans Abbing constateert in zijn boek Van hoge naar nieuwe kunst dat de tijd dat de 'voormannen van de hoge kunstwerelden' bepaalden welke kunst goed en welke slecht was voor het publiek voorbij is [p.133]. Het zijn opwindende tijden, zegt Hans Abbing. De kunst is volop in beweging. Er onstaan allerlei nieuwe initiatieven, waarmee de hoge kunst probeert alsnog aansluiting te krijgen bij de informele samenleving. [...] De hoge kunstperiode loopt hoe dan ook af. De monocultuur van de hoge kunst is van een voorbije tijd, een pluriforme nieuwe kunst neemt haar plaats in. Nieuwe tijden, nieuwe mensen, nieuwe kunst [p.135].

bron: Hans Abbing, Van hoge naar nieuwe kunst

'De cultuurconsument is minder provinciaal, minder nationaal begrensd: [...] elke culturele elite moet tegenwoordig rekening houden met een veelheid aan etnische, religieuze en culturele minderheden die eigen claims op identiteit en betekenis hebben. [...] Er zijn nog steeds culturele elites, die zullen er altijd zijn, maar ze zijn met zovele, en ze zijn meer versnipperd dan ooit [p.83] .
bron: René Boomkens Topkitsch en slow science

De kunstsector waar Arjo Klamer uit naam van de PVV-gewone-man op foetert is veel minder elitair en er is veel meer diversiteit dan hij in zijn artikel doet voorkomen.

decorbouw Alice in Wonderland Noord Nederlands Toneel Groningen

anna