varkensvlees

foto's van de voorstelling Kaspar Hauser»

vlees

Meneer Pastoor preekt over de liefde. Over talenten en over liefde. Dat je de dingen met liefde moet doen en dat de mens vele talenten heeft. En als u zo dadelijk naar huis gaat en als u zo dadelijk koffie zet, doe dat dan met liefde, zegt hij. Meneer Pastoor heeft een voorliefde voor wijn en preekt daar graag over. Vandaag niet. Vandaag gaat de preek over de liefde. Toch ontbreekt het culinaire element niet. Vlees. De os en de ezel. De Paus heeft gezegd dat met de os en de ezel in de Kerst-stal de moslims en de joden bedoelt worden maar dat heeft Hij bedoelt met liefde.

Ben in Antwerpen voor een etentje, het restaurant ligt in de Lange Slachterijstraat in de Antwerpse slachthuisbuurt.
Het is gevestigd in een oude varkensuitbeenderij, vlakbij het slachthuis. De muren zijn bekleed met art nouveau tegels waar afbeeldingen van varkentjes op staan. Het is een wijnbar waar je bijvoorbeeld een charcuterie schotel met diverse ham en worst soorten kan nuttigen. Regelmatig zijn er specialiteiten zoals gekruide bloedworst of een bijzondere salami. Het varken stond en staat hier hoog op een voetstuk.
varkensvlees

Om er te komen wandel ik door een buurt waar veel Turken wonen. Het is donker. De ramen van de thee-huizen zijn verlicht. Als er iets typisch is voor Turkse wijken, dan zijn het wel de vzw’s die om de zoveel meter opduiken. Een vzw is een theehuis, legt Salih uit. De plaats waar je andere mensen ontmoet. Ze kijken tv op grote schermen, de ouderen spelen domino . Een vzw is geen uitgaanscafé.
De verlichting is een flikkerende tl-lamp. Verschrikkelijk ongezellig, geeft Salih toe. Maar in Turkije zijn de theehuizen evenmin sfeervol te noemen. Daar zijn ze vaak niet meer dan een kantine, zegt hij. Er staat een theepot op tafel en dat is het dan.
Zijn die vzw geen exclusieve mannenplaatsen? Nee, zegt Salih. Vrouwen zijn ook welkom. Maar ze durven vaak niet. Wat wil je, als daar dertig Turkse mannen binnen zitten?
Salih Sologutlu, restauranthouder

vlees 2

De thee-huizen waar ik langsloop hebben allemaal dezelfde indeling vooraan in de zaak bankstellen een grote flatscreen televisie en achterin tafeltjes. Veel mannen opeen gepakt. Geen vrouwen.
Het is een lange wandeling naar de slachtbuurt, een wandeling door een vreemde wereld met geuren en talen en gebruiken. De huizen worden steeds armoediger en onbewoonbaarder. De weg schiet onder het spoor door en de wijk is weer wit en Vlaams. In het restaurant is er bloedworst en worst en ham.
Mijn moeder was Joods en mijn vader een Vlaamse boer, zegt Frank, een van de gasten. Hij nibbelt van het voorgerecht en vertelt over zijn vader die een charcuterie had.
Hoe deden jullie dat dan thuis. Je moeder at geen varkensvlees. Raakte het niet eens aan?
Ach, ze waren niet zo principieel. Een zeepje en de handen wassen was voldoende.

Met de trein terug naar Maastricht. In Brussel Noord een uur wachten. Loop de achterzijde van het perron uit. Weer die geuren en klanken. Weer vreemd. Hoe zullen de moslims naar ons kijken, preekt meneer Pastoor. Wat zullen ze van ons Christenen denken als ze blote mevrouwen zien op televisie en meisjes met de buiken bloot.

Sla de hoek om. De straat lang het spoor van Bruxelles Nord. Ook hier etalages. Neon rood blauw. Een lampenkapje. Een kruk. Een stoel. Een handtasje. De etalages zijn verlicht. Er wordt vlees aangeboden. Het vlees is schaars verpakt in slipjes en witte behaatjes. Geen mager vlees. Het is sappig. Aangebruint en well done. Een vrouw praat in haar mobiele telefoon. Een ander krabbelt in het moe-e kruis. Ze zitten in de etalage. De blote mevrouwen van meneer Pastoor die preekt over talenten en de liefde. Mannen lopen langs de etalage en keuren het vlees. Zou meneer Pastoor weten dat niet alleen de Christenen, de Westerlingen zoals hij zegt, in de etalages turen? Hoe rein is blote-mevrouwen-vlees of maakt dat niet uit. Een man met een rugzakje biedt 5 Euro. Five Juroo, schreeuwt hij door het glas. De blote vlees mevrouw laat hem niet binnen. Het is een verwarrende dag. Loop terug naar het station langs het café. Het café zit vol. Mannen en vrouwen en kinderen. Ze drinken een bolleke geen thee of koffie. Het café heet de Laatste Minuut, la Derniere Minute. Het is echt zo.