26 april 2014
Showing posts with label nostalgie. Show all posts
Showing posts with label nostalgie. Show all posts
26.4.14
25.4.14
24.4.14
20.4.14
Jana
« Mae Klong market | no picture please | haar en mannen »
Jana (8) op de foto in haar opa’s mijnwerkerskleding in het kader van een school project.
Was your father big, vraagt Jana.
A little bit bigger than you are, zeg ik.
Waar did opa dig for in the mine?
What do you think?
Diamonds?
No…
Gold?
Noh..
Geld?
Nee, steenkool.
Wat is steenkool, vraagt Jana verbaasd.
Haar oma vertelt over steenkool en laat nog meer spulletjes zien. Zoals het mijnnummer van mijn vader: 48956. Dat nummer vergeet ik nooit meer, zegt ze.
anna
14.4.14
haar en mannen
Maak me zorgen om mijn 82-jarige moeder die steeds vaker vergeet waar
ze haar telefoon neerlegt, hoe de computer te herstarten is als tie het
niet meer doet, of wat haar pincode is...
Ondertussen kijk ik
naar een uitzending van Pauw en Witteman, niet echt geconcentreerd, want
moet BTW-bonnetjes inboeken. Zie een jonge kunstenaar die in
Oost-Berlijn woont, de andere gasten zijn o.a.
politicus Bosma en een bekende cabaretier. Luister de uitzending niet
af om te horen wat Bosma vindt van de kunstuitingen van de jonge
kunstenaar, want het is de overeenkomst van kapsels van de gasten die me
opvalt.
De bekende cabaretier is Jan Jaap van der Wal en hij heeft
hetzelfde kapsel als de jonge kunstenaar die in Oost-Berlijn woont. Het
is het kapsel dat mijn vader vroeger had: half-lang haar achterover de
schedel gekamd, in vorm gehouden met of zonder behulp van brillcream.
Raar genoeg staat bij de jonge kunstenaar dit ouwelijke kapsel heel erg
goed, bij Jan Jaap jeukt het me om de knipschaar ter hand te nemen.
Mannen en haar en hun gel en ijdelheid…
Ik zou er een column over kunnen schrijven, ga ik ook doen, eerst
BTW-bonnetjes inboeken…en mijn moeder proberen te bellen om te horen of
het goed met haar gaat...
anna
12.4.14
10.4.14
9.4.14
no more push-ups
Als je een verhaal begint moet je het ook afmaken.
Gisteren voor de laatste keer op controle in het ziekenhuis.
Stiekem verwacht je toch dat zo’n arts dan zegt: mevrouw het komt allemaal weer goed.
Dat zei hij niet, hij zei, mevrouw, uiteindelijk went het.
Alle opties nog een keer doorgenomen om de arm weer recht en de zenuw weer aan de gang te krijgen. De opties zijn geen opties want nog meer operaties maken het alleen maar erger. Stabiliseren en behouden van de functies die er zijn is nu het plan.
En ja, veel sporten en nee, no push-ups.
Waarom zou je dat willen, zegt de chirurg, waarom zou je push-ups willen doen.
Daar heeft hij groot gelijk in.
No more push-ups.
We turen nog één keer naar de röntgenfoto’s in alle stadia en vanuit
allerlei hoeken. De chirurg geniet zichtbaar van zijn werk, de
schroefjes en plaatjes die hij in mijn pols en elleboog gezet heeft om
alles weer aan elkaar te zetten. Heb spijt dat ik de foto’s niet heb
opgevraagd als souvenir.
Hoe gaat het met je, vraagt hij.
Ik heb besloten dat het goed gaat, antwoord ik.
We nemen afscheid. Hij zegt dat ik altijd terecht kan als er iets is, maar hij hoopt me nooit meer te zien.
Dat beloof ik. Ik beloof dat hij me nooit meer zal zien.
Je went eraan, zegt hij, maar het gevoel in je hand komt niet meer terug en recht zal je arm niet meer worden.
Hij is eerlijk, mijn chirurg.
Haal nog één keer een kroketje in het restaurant, loop nog één keer
dezelfde route van het ziekenhuis naar huis en besluit dat het klaar is.
Vanaf nu geen arme arm meer maar captain crooked die naar de sportschool gaat.
Geen push-ups, zegt de chirurg.
No more push-ups.
arme arm the end…
anna
8.4.14
7.4.14
arme arm en een koeienstal
Krijg een telefoontje van het ziekenhuis.
U had een afspraak morgenvroeg om 9.15 uur, zegt de secretaresse.
Ja, zeg ik en voel de bui al hangen. Het zal toch niet waar zijn dat
het afgezegd wordt. Het wordt afgezegd want ik ben ingepland bij een
vervanger en niet bij mijn eigen chirurg.
Ik zucht, want weet hoe moeilijk het is om een afspraak te regelen op het overvolle spreekuur.
De doctor heeft gezegd dat hij u persoonlijk wil zien, zegt de medisch
secretaresse en ik krijg een nieuwe afspraak; niet in de ochtend maar in
de middag. Blij dat ik niet weken hoef te wachtten, zeg ik dat ik er
zal zijn. Nu alleen nog maar mijn eigen agenda verzetten.
Het
is morgen de generale van de theatervoorstelling de Hoge Doorn van
toneelgroep de Bron uit Noorbeek. De voorstelling speelt zich af in een
verwaarloosde boerderij-schuur waar de tijd heeft stil gestaan en de
koeien achter de publieks-tribune in hun vertrouwde stal staan en gewoon
door gaan met poepen en plassen en eten en loeien en al dat wat koeien
leuk vinden om te doen.
Nu is het zo dat voor het stuk het
belangrijk is dat de stal zo vies en authentiek en stoffig en vol van
stro en riekend naar koeienstront blijft. Voor de afspraak van 9.15 uur
zou ik fris gedoucht, gepoederd en geparfumeerd in het ziekenhuis kunnen
zijn en daarna in werk-kleren de laatste hand aan het decor in de niet
zo frisse koeienstal kunnen plegen. Door het verzetten van de afspraak
ga ik eerst in mijn werkkleren naar de koeienstal, neem alle aroma’s
daar op en ga dan naar het ziekenhuis voor mijn consult.
Zou dat mogen, ruikend naar koeienstront in een ziekenhuis?
Wat een problemen heb ik toch...
anna
4.4.14
vies
Terwijl de lokale dakloze met
zijn vriendin Carla al kabalend onder mijn raam doorloopt en ik hem
bestudeer om te zien hoe 'vies' een dakloze eruit ziet zodat ik een
amateur-toneelspeler morgen kan adviseren in zijn rol, zie ik dat de
man niet scheldt op zijn Carla, terwijl zij hem toch klapjes in het
gezicht geeft, maar naar haar roept: Carla, Carla, omdat ze voortdurend
van de stoep afdwaalt de weg op.
Maquettes maken is leuk, je
wordt er wel heel vies van. Kan zo Carla spelen op straat. Misschien de
rouwrandjes onder mijn nagels laten zitten en de plaksel op mijn handen
niet wegboenen, en dat als inspiratie aan de acteur laten zien die voor
zijn rol een zwerver moet spelen....
anna
2.4.14
in de zon werken...
Die zon is te erg, heb mijn werkplek verplaatst van donker naar licht, kijken of het werkt...
1.4.14
31.3.14
een bushokje zonder bankje
Haal mijn moeder op om op bezoek te gaan bij mijn tante in het verzorgingstehuis.
Het is haar verjaardag.
Ik weet niet of ze me nog kent, zegt mijn moeder.
Nee, dat weet ik ook niet, maar tante reageert erg op sfeer.
Sfeer goed, tante blij.
Ze kan je hand stevig vastpakken en dan niet meer loslaten.
Van tijd tot tijd kijkt ze opzij om te weten of je er nog bent, en dan lacht ze.
Ze eet taart, een walnootje waar ze een half uur op knabbelt, want niet veel tanden, een chocolaatje en een advocaatje met slagroom.
Dan is de verjaardag weer voorbij.
Breng tante in rolstoel terug naar de afdeling waar ze blij is dat ze in een vertrouwde omgeving haar avondboterhammetje kan eten.
De familie ruimt de resten van de feestelijkheden op zodat de vrijwilligers van het koffie-honk de volgende dag niet voor vervelende verrassingen staan.
Nu nog terug naar huis. Ben met mijn 82 jarige moeder op de heenweg al gelopen omdat we drie kwartier op de bus moesten wachten en in die tijd heb je die afstand ook te voet afgelegd, zelfs in het rustige tempo van mijn moeder, de terugweg wil ze toch liever gemotoriseerd, maar de bus laat weer op zich wachten.
Naar de volgende halte lopen, vraagt ze.
We lopen naar de volgende halte.
Die heeft ook geen bankje, zegt mijn moeder.
We lopen nog een halte verder naar de bushalte bij de kerk.
Daar is een bankje om op de bus te wachtten.
Mensen die zo oud zijn dat ze afhankelijk zijn van openbaar vervoer, hebben een bankje nodig om op dat vervoer te wachtten.
anna
