Herfstblaadjes...

« waarheid | no picture please | het grote gezin »

Om zes uur gaat de wekker.
Het is nog donker.
Het is opstaan in het donker.
Probeer zo lang mogelijk mijn ogen gesloten te houden.
Maar in bad gaan in het donker gaat niet zo goed.
Maak het licht aan terwijl het buiten nog donker is.

Zit in de trein
In de trein heerst licht-terreur. Het is nog nacht.
Het is nog nacht. Ik zie het toch buiten uit het raampje.
Donker. Het is donker. Niet licht.
Waarom dat felle licht in de coupé zo vroeg op de dag.
Zou de NS in zijn voor een donkerte-coupé?
Als een stilte-coupé een behoefte is, waarom dan niet een gedempt licht-coupé?

Zit in de trein en denk over het college.
Het gaat over straf en wat de juiste straf is.
Het gaat over gevangenissen.
Ooit heeft iemand bedacht dat het grootste geluk de menselijke vrijheid is.
De ergste straf is het afnemen van die vrijheid.
En sinds die tijd bestaan er gevangenissen.
Voor die tijd bestonden er toch ook gevangenissen zal u tegenwerpen.
Die bestonden er ook, maar de straf was niet de opsluiting.
De opsluiting was de afwachting van de straf.
De straf bestond uit foltering, of ophanging of vierendeling of iets anders pijnlijks.
In de 18e eeuw is een nieuwe manier bedacht om misdadigers te straffen.
Opsluiting en liefst eenzame opsluiting is de beste manier vond men.
En niet in een donkere kerker, maar in het volle licht.

Ik luister naar het college en probeer aantekeningen te maken.
Dat lukt niet zo erg want ik wordt erg afgeleid door de jongen naast me.
De stof kan hem nauwelijks boeien.
Zijn verveling laakt hij blijken. Hij gebruikt zijn tafeltje als drumstel.
Hij drumt met zijn vingers een roffel. Snel. Kort.
Elke keer als er verveling omgezet moet worden in actie, roeren zijn vingers de tafel.
Sorry, zegt hij steeds, verbaasd over zijn eigen impulsiviteit.

Nu hij toch mijn aandacht getrokken heeft staar ik op zijn cahier.
Er staan nauwelijks aantekeningen op.
Her en der wat verspreide krabbels.
Zijn handschrift valt op.
Een volstrekt onleesbaar handschrift.
Gotisch. Krullen naar boven. Krullen naar beneden.
Heb nog nooit zoiets gezien. Elke letter is een afzonderlijk kunstwerk.
Maar elk woord kost zoveel tijd om te schrijven dat het nooit zinnen worden.
De jongen maakt aantekeningen in afzonderlijke woorden die dansen op de pagina.

Na verloop van tijd geeft hij het aantekeningen maken helemaal op.
Hij begint aan een tekening in zijn notitieblok.
Afgewisseld met drumsessies op de rand van zijn tafel.

Zit in de trein
Denk aan de ADHD student die zijn aandacht niet bij het college kan houden.
Hij zal wel hoogbegaafd zijn.
Zijn gedachten zullen veel te creatief zijn voor de strenge regels van de taal.
Het felle licht in de coupé houdt me wakker.
Het idee van straf in de 18e eeuw was eenzame opsluiting in een constant verlichte ruimte.

Denk aan de jonge student...zijn hele fysiek protesteert tegen het verplichte college.
Tegen de uniformiteit ervan. Vraag me af waarom het niet mogelijk is...
Waarom het niet mogelijk is of lijkt het maar zo.
De mogelijkheid van meer creativiteit in wetenschappelijke studie/onderzoek.
Wat meer anarchie. Wat minder eenvormigheid.

Een nieuwe dag. 6.55 uur. Het is donker.
Buiten is er lawaai. De gemeente-reiniging.
De bladeren van de bomen op straat moeten geveegd.
Laat toch liggen protesteer ik. Het was net zo mooi.
Maar de bladeren zullen gaan rotten.
Het asfalt van de straat en de stenen van de stoep is geen aarde.
En alleen aarde kan rottende bladeren opnemen.
Opnemen en er weer wat nieuws van maken. Cyclisch.

Een gevangene wordt opgesloten in een gevangenis.
Een zieke wordt opgesloten in een ziekenhuis.
Een bejaarde opgesloten in een bejaardenhuis.
Een asielzoeker in een asielzoekerscentrum.

We hebben de wereld te netjes gemaakt.
Teveel beton en stoepen gelegd.
De bladeren moeten geveegd want er is geen aarde meer.
Aarde die wel weg weet met het rottende vuil.

We hebben de wereld te netjes gemaakt.
We zijn vergeten hoe van rottend vuil nieuw voedsel te maken.
We hebben gebouwen gemaakt.
En in die gebouwen de abnormalen opgesloten.
De zieken en de ouden, de gekken en de ongewensten.
Herfstblaadjes.


Anna

afval

« open monumentendagen | no picture please | de buurt »


En wat doe jij, vraagt de oom waar ik na jaren weer eens op bezoek ben.
Decor-ontwerp, zeg ik.
Hij kijkt me niet begrijpend aan.
Wij noemen dat bühnen-bouwer, zegt de tante.
Bühnen-bouwer. Je werkt toch niet in Duitsland?
Maak je die grote shows? Die zijn mooi, die grote Duitse shows.
Werk je in Duitsland?
Niet in Duitsland, zeg ik.
Zus zegt, je bent toch ook fotograaf. Je werkt toch ook voor mij, in de grafische sector.

Wat doe jij eigenlijk, wordt me vaak gevraagd en ik heb er geen goed antwoord op.
A zegt, je moet één antwoord geven anders is het verwarrend voor de mensen.
Je moet zeggen dat je fotograaf bent dat is helder.
Vandaag is open monumentendag en Het Parcours in Maastricht. De opening van het culturele seizoen.
Loop door de stad, zonder fototoestel. Het is een vrije dag.
Kan het toch niet laten om foto's te maken met de telefoon.
Een fanfare trekt voorbij en nog één. Op het Vrijthof wordt erg vals gezongen door een operette-vereniging.
D. SMS't dat ze bij café Zuid aan de Jazz zit en daarn doorgaat naar het stadspark voor de Sinti-muziek.
Maastricht is een muziekstad en één groot café.
Maak foto's van een industrieel monument langs de Maas. Het ligt vol met afval.
Heb een boek gekocht. De geschiedenis van de lelijkheid, geschreven door Umberto Eco.
Andy Warhol zegt, Ik heb altijd graag met afval gewerkt. Dingen die worden weggegooid en waarvan iedereen weet dat ze niet meer goed zijn. Ik ben altijd van mening geweest dat je je daarmee nog best kunt vermaken. Het is een soort recycling. Ik heb altijd gedacht dat er veel humor stak in afval.

Er zijn veel mensen op de wereld die van afval leven. De Karung guni.
De Rag and bone man. De waste picker of de scavenger.
Trivia sections are discouraged under Wikipedia guidelines. zegt Wikipedia streng.

Ik ga weer studeren, zeg ik tegen Indy. Aan de universiteit
Wat ga je studeren?
Cultuurwetenschappen. Heb al een idee voor de scriptie. De symboliek van de tuinkabouter.
Indy zwijgt. Een halve seconde heeft ze gelooft in mijn wetenschappelijke carrière.
Dat wordt onderschat, zeg ik. Onderzoek naar schijnbaar triviale onderwerpen zoals de tuinkabouter.
In het boek De geschiedenis van de lelijkheid heeft Umberto Eco het over tuinkabouter.
Dat is Umberto Eco, dat wil nog niet zeggen dat jij iets slims kan zeggen over de kabouter, zegt Indy.
Daarom ga ik ook studeren, zeg ik.
Dat is goed, zegt Indy. Ik denk dat jij gaat bewijzen dat uiteindelijk alles terug te leiden is tot de tuinkabouter.

Loop de stad in. Voor de musical HAIR heeft A. me gevraagd rekwisieten te kopen. Een boeddha moet er gekocht worden en een waterpijp.
Loop naar de grow-shop. Aan een lantaarnpaal voor de winkel staat een grote plastic kabouter. In de etalage staan paddestoelen.
Mijn eerste bewijs. Een directe lijn naar de kabouter.
De regisseur wil dat de acteurs in de musical HAIR punniken. Mijn taak is te onderzoeken wat punniken is en welk gereedschap daarvoor gebruikt werd.

Het was allemaal nog zo onschuldig in de jaren zeventig. In het oranje en bruine interieur hing hier een daar tegen het gebloemde behang een planthanger van macramé. Het touw was zo stevig dat de plantenhangers jaren en jaren meegingen, ongeacht de kwaliteit van de knopen. Punniken was ook zo'n bezigheid om de jaren zeventig te verdrijven. Een gepaster woord is nooit gevonden voor het gefrunnik aan die touwtjes, die met wankele spijkertjes waren bevestigd aan doorboorde paddestoelen. Met een onhandige naald frommelde de crea draadjes in een gat tot er een nutteloze dikke draad uitkwam waar dan weer spuuglelijke mutsen, tassen en sjaals van werden gemaakt. Punniken.
Juist en wat is het attribuut waarmee de crea punnikt. Een paddestoel.
Ben de studie nog niet begonnen en heb nu al twee bewijzen dat alles terug te leiden is tot de tuinkabouter en zijn behuizing.

Vandaag loop ik nietsvermoedend door de stad. Een vrije dag. Open monumentendag. Het Parcours. De opening van het culturele seizoen. A. belt. Er moeten rekwisieten gekocht worden voor de musical HAIR. Het moet snel. We hebben een boeddha nodig en grote joints en banken en een punik-paddstoel en...
Loop de stad in op zoek naar een boeddha. Er zijn veel soorten boeddha's.

In de volksmond wordt de lachende boeddha de dikbuik met het kale hoofd boeddha genoemd. Het was echter de Chinese zenmeester Poe-Tai-Ho-Shang. Hij staat voor de brenger van geluk. Deze ”boeddha” moet je krijgen. Je kunt je eigen geluk namelijk niet kopen. De echte boeddha is echter de prins Siddharta uit India. Deze legde zijn sieraden af en is gaan mediteren. Hij is de grondlegger van het boeddhisme.
De regisseur wil geen lachende boeddha, hij wil een serieuze boeddha. Een echte.
Vind de goede boeddha en verdiep me in de kunst van een joint rollen.
Om mijn werk te kunnen doen moet ik weten hoe je een joint rolt. Want in de musical HAIR worden joints gerookt. Dat is trivia kennis zegt Wikipedia.

In het boek De geschiedenis van de lelijkheid filosofeert Andy Warhol over de film van Esther Williams waarin honderden meisjes van een duikplank duiken.
Hij stelt zich voor hoe de audities gegaan zijn en hoe vaak ze een opname opnieuw hebben moeten draaien omdat een meisje niet durfde duiken op het moment dat het moest. Hij zegt. Het shot kwam als afval op de grond van de montagetafel terecht en met die handeling werd ook het meisje als afval weggegooid. De scène zonder de schnitts zou veel leuker geweest zijn dat de scène waarin alles perfect gaat. Het meisje dat niet had gedoken zou de ster van de scène geweest zijn. Het afval-meisje als ster.
[Andy Warhal, De filosofie van Andy Warhal 1975]

A. belt. Weet je hoe het heet, het werk dat ik doe, vraag ik hem.
Jij bent een vliegende keep, zegt A.
Een duivelstoejager, zeg ik.

du·vels·toe·ja·ger (de ~ (m.))

1 manusje-van-alles

hoogbouw

Vandaag is vuilnisophaaldag. Dat weet ik omdat er in de hele straat vuilniszakken buiten staan. Op de zakken zitten stickers van de milieupolitie. De eigenaar van de vuilniszak moet de zak binnen halen. Onder mijn raam zie ik de buurman van no 14 in discussie met de poltie.
Ik ben het er niet mee eens, hoor ik hem zeggen en de politie antwoord dat de vuilnisjongens de zakken vandaag niet mee neemen.
Buurman no 14 neemt zijn vuilniszakken naar binnen. Wat is er aan de hand? Zijn de zakken te vroeg buiten gezet en is daarom de hele straat geverbaliseerd of wordt de vuilnis vandaag niet opgehaald en waarom niet. De vuilnis wordt elke week op woensdag opgehaald. Ik zet mijn vuilniszak buiten en haal hem weer binnen. Buurman zet de GFT bak buiten. Ik let op of hij ook een vuilniszak buiten zet.
Er is iets aan de hand, zeg ik. Alle zakken zijn gestickert door de milieupolitie.
Ja, dat viel me ook al op, zegt buurman. Hij haalt zijn vuilniszak weer binnen. Hij kijkt op de ophaalkalander Alleen GFT. Ik zal maar eens volgzaam zijn, zegt hij.
Er ontstaat lichte opwinding in de straat over de gestickerde zakken. Buren steken de straat over en discusieren over het vuilniszakkenophaalbeleid van de gemeente Maastricht. Om 11.00 uur komt de vuilniswagen. Ik ga op het balkon staan.
Zijn die vuiniszakken van u, vraagt de jongen
Nee, zeg ik.
Oh, zegt hij, anders zou ik ze meenemen als ze van u zijn. U bent hoogbouw.
Ik heb wel een volle zak. Ik ren naar beneden met mijn vuilniszak en overhandig hem aan de vuilnisjongen. Op no 14 en aan de overkant op no 17 staan de buren achter de vitrage. Mijn vuilniszak wordt wel meegenomen.
Wat is er aan de hand, vraag ik.
Jij bent hoogbouw, zegt de jongen. Jij mag je vuilniszak elke week buiten zetten. De anderen niet. Buurman op no 16a mag ook.
Buurman is toch geen hoogbouw? Buurman woont op de begane grond.
A en B huisnummers mogen wel.
Als de buurt zijn zak bij mij voor de deur zet nemen jullie alles mee?
Ja maar deze zakken als die niet binnengehaald worden nemen we ze mee en dan worden ze opengemaakt en dan krijgt de eigenaar een bekeuring dat is wel 150 Euro. Vroeger namen we ze gewoon mee. Dat mag niet meer.
Dus jullie mogen vandaag alleen ongestickerde zakken meenemen?
Ja.
Dan hebben jullie niet veel te doen vandaag?
Nee. De hele buurt staat vol gestickerde zakken.
Bel aan bij Buurman a. Je had wel je vuilniszak mogen buiten zetten. Jij bent hoogbouw.
Ik ben toch geen hoogbouw.
Je hebt een A huisnummer dan mag het.
Ik weet al wat het is er is een nieuwe milieu ambtenaar die weet dat niet dat het altijd gedoogt wordt. Dat is gedoogbeleid ze moeten die zakken gewoon meenemen. Ik ga er wel eens een belletje aan wijden. Wat doen ze met die zakken als de mensen ze niet binnenhalen?
Openmaken en doorzoeken of ze een adres vinden. Daarom moet je ook nooit post met je adres erin in een vuilniszak stoppen. En dan krijg je een bekeuring. 150 Euro.
Ha, schampert Buurman een bekeuring. Van wie dan? Van de milieupolitie? Die heeft toch geen aanhoudingsbevoegdheid. Ik ga er eens een belletje aan wagen.
Even later hoor ik door het plafond de zware stem van Buurman, Woe woe woe woe woewoe wow woe woe. Het gaat een hele tijd door. Een petitie laten rondgaan zegt de politie. Woe woe woe. Ik ben het er niet mee eens, zegt Buurman.
11 augustus 2006