no picture please: plastic

Showing posts with label plastic. Show all posts

11.11.12

11-11-11 2012...hoeveel zie je als je niets verwacht...

« een kunstwerk maken | no picture please | koperdiefstal »

altijd naar je intuïtie luisteren...

Terwijl de winkels op koopzondag nog niet open zijn - het is kwart voor elf - loop ik toch naar het station om de Limburger te kopen om de nieuwe column van Leonie Cornips te kunnen lezen. Dat is onlogisch want nu moet ik twee keer de stad in: één keer voor de krant en nog een keer voor boodschappen.
Bij het station wordt ik tegemoet gelopen door mensen verkleedt als konijn, beer en andere knuffelvarianten, en de gebruikelijke dansmarietjes, engelen en duivels, nep-politieagenten en zo meer. Het is de elfde van de elfde, het is de opening van het carnavalsseizoen realiseer ik me.
Dilemma, naar huis gaan fototoestel ophalen, naar het Vrijthof gaan en registreren? Nu knuffels en rituelen en Carnaval onderdeel van mijn research zijn zou dat wel moeten. Etnografisch onderzoek heet dat. Maar erg gemotiveerd ben ik niet.

Moet nog haasten ook want het is al vijf minuten over elf en om 11 minuten over wordt het Carnaval ingeschoten. En er mag dan zoiets zijn als een Maastrichts/Limburgs kwartiertje het carnaval begint precies op tijd.
Loop over de Markt en zie groepjes onverklede jongeren staan en ik twijfel, naar het Vrijthof gaan of op de Markt blijven, kennelijk staat er hier iets te gebeuren. Er staat ook een groot beeldscherm maar daar is nog niets op te zien en ik besluit om toch naar het Vrijthof te gaan. Ik ben te laat, zie nog net de confetti snippers door de lucht vliegen en hoor het Limburgs Volkslied spelen, altijd weer ontroerend...

Wat nu...het Vrijthof is afgezet met hekken en er is controle om op het feestterrein te komen. Andere jaren heb ik de 'achterkant' van het feest gefotografeerd, de enorme rotzooi, de day after, onverwachte plekken. Nu besluit ik op het Vrijthof zelf te gaan ondanks de drukte, maar ik mag het terrein niet op want ik heb een flesje Calvin Klein Eternity in mijn rugzak. Ik vraag nog aan de security-mevrouw wat ze denk dat ik met het flesje ga doen (leegdrinken soms denk ik bij mezelf), maar security-mensen hoeven op dit soort vragen geen antwoord te geven, ze hoeven alleen maar te zeggen dat het niet mag. En daarbij weet ik de reden waarom het niet mag. Mijn parfum-flesje is van glas en glas mag niet, punt.

Draai om en loop terug naar huis, zie plastic-beker-burgemeester Onno Hoes lopen en kijk hem aan. Wat nu, heen en weer naar huis om rugzak security-proof te maken...of is het moment allang voorbij...nog even en je kan alleen nog maar dronken mensen fotograferen. Kom weer op de Markt en zie nu waar de groepjes mensen op hebben staan wachten. Het begin van een dans-happening. Het blijken Brazilianen te zijn die op muziek een soort vecht-dans uitvoeren. Capoeira. Het is ter ere van een van de dansers die de zwarte band behaald heeft. Maak foto's en filmpjes en besluit niet meer terug te gaan naar het Vrijthof. Hoeveel dezelfde foto's kan je maken van het Carnaval en de puinhoop na afloop. Ik had nog nooit gehoord van Capoeira. Ben een beetje boos op mezelf. Heb niet naar mijn intuïtie geluisterd. Het motto van fotograaf Hans Aarsman is: hoeveel zie als je niets verwacht. Ik deel dat motto. De foto's op het Vrijthof zouden meer van hetzelfde zijn geworden, hoewel de zon wel erg mooi laag stond... Capoeira, dat is weer eens wat anders dan Beppie Kraft of Rowwen Heze of plastic bekertjes Carnaval-afval...

Weer thuis gekomen zoek ik het op: capoeira is een vecht-dans maar bovenal een spel, een spel waar er geen winnaars of verliezers zijn. Een spel! En waar doe ik onderzoek naar? Naar de spel-functie in rituelen o.a.

Als ik niet naar het station was gelopen om de krant te kopen had ik niet geweten dat het de 11-de van de 11-de was, was ik niet naar het Vrijthof gegaan om foto's te maken en had ik de capoeira dans op de Markt gemist. Toeval of niet, neem me voor om weer beter naar mijn intuïtie te luisteren en de dingen te zien als je kijkt zonder iets te verwachten...wetenschap is mooi maar ook erg doelgericht...als ik alleen als wetenschapper had gedacht had ik het nieuws op de Markt gemist...

Anna

Links:

11-11-11 2011 plastic bekers afval carnaval

plastic bekers 11-11-11-11

Carnaval in Maastricht 2012

Capoeira

10.4.12

Sjiek en Sjoen

« memorial room | no picture please | plastic water »

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

anna

meer plastic posts Anna no Picture
Plastic soep foundations

plastic water

« sjiek en sjoen | no picture please | euregionale plastic soup »

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

anna

meer plastic posts Anna no Picture
Plastic soep foundations

30.3.12

Euregionale plastic kunst soep en het afschaffen van statiegeld

« plastic kunst | no picture please | carnaval in maastricht 2012 »

Een waslijn, kleurtjes.
Een man langs de Maas.
Hij hangt iets op, aan een touwtje.
Kunst?

Ik loop dichterbij.
Maak een foto.
Het groepje zwervers, blikjes bierdrinkend, op de voorgrond.
Voor het contrast.
Loop dichterbij. Maak foto’s.

Er hangt een waslijn, langs de oever van de Maas.
Een provisorische waslijn, de palen bestaan uit takken in de grond gestoken.
De waslijn hangt vol met plastic afval.
Groen bij groen, wit bij wit, blauw bij blauw.
Is het op kleur gesorteerd, vraag ik aan de man in rode fleecejas die flessen aan het ophangen is.
Ja, zegt hij met een Belgisch accent, zo veel mogelijk hè.
Maar er is niet zoveel kleur, veel wit, niet zoveel kleur, weet ook niet waarom dat is, ze zouden ze half transparant moeten maken, dan zou het veel mooier zijn.

Iets verderop staat een vrouw, ook in fleece-jas, touwtjes te knopen aan plastic flessen. Ze staat naast een kruiwagen vol afval.
Hoe lang hebben jullie verzameld, vraag ik.
Hoe lang, hoe lang, tien minuten lacht de man, die Toon heet.
Nu kan het nog, straks staat het riet te hoog, dan zie je het plastic niet meer.
Is het kunst of protest, vraag ik.
Allebei, zegt Toon.
Het valt hem tegen hoe weinig publiek hij trekt met zijn actie. Hij had verwacht dat het drukker zou zijn op de boulevard. Ik heb de pers uitgenodigd, maar ze komen niet, zegt hij.

Toon is een Belg, hij heeft het vaker gedaan, zwerf-plastic verzamelen als protest. Maar nog nooit in Maastricht. Ik denk dat hij geen weet heeft van Sjiek en Sjoen in Maastricht, het gemeentelijke beleid van Maastricht om de stad schoon te houden. Sjiek en Sjoen moet de stad schoon te houden, het centrum dan, het centrum moet er mooi uitzien, de buitenwijken mogen hun zwervers/afval zelf oplossen. De plek die Toon heeft uitgekozen voor zijn actie wordt nog wel schoongehouden door de schoonmaak-mannen, maar het is geen centrum, beetje vies dus, en er komen niet veel mensen. Het publiek bestaat uit toevallige voorbijgangers, hondenmensen, mensen die hun hond uitlaten en het groepje zwervers dat op een bankje de actie gadeslaat.

Ze hebben zo’n actie hier gehouden. Zo’n opruimactie. Dat is een goed initiatief, maar ze moeten niet alleen opruimen, ze moeten het afval laten zien. Nu komt de industrie er gewoon mee weg. Ze moeten het laten zien, anders gebeurt er nooit wat, zegt Toon.
Ik vertel hem dat ik het eerst ook niet wist van het plastic en de afvalberg in de Pacific.
Plastic Soep.
Ja, zeg ik, van dat boek.
Hoe heet ze ook alweer, die Nederlandse?
J esse Goossens, zeg ik, en ken je die foto’s van de Albatrossen met plastic in hun buik?
Hij kent de foto’s.
Ze gaan het statiegeld afschaffen, zeg ik.
Ongelooflijk, zegt Toon.
Ik beloof hem wat publiciteit te maken en in de gaten te houden hoelang het kunstwerk/protest blijft hangen.

Loop naar het groepje zwervers op het bankje. Vier mannen, één vrouw in Adidas-jasje. Ze drinken jus en bier. Twee lege blikjes liggen op de grond.
Ik zeg dat ik een foto ga maken en naar de krant zal sturen als bewijs dat ze blikjes op de grond gooien.
Een man met rode bloed-korstjes van wondjes op zijn gezicht wordt boos, heel boos.
Ben jij van de krant. Ben jij van de krant, roept hij hard.
Nou, dat moet je dan maar doen, dat moet je dan maar doen.
Als hij weer wat gekalmeerd is, begrijp ik zijn verontwaardiging. Er liggen twee blikjes op de grond, onder het bankje langs de oever van de Maas. Onder het bankje van de zwervers – Amerikanen hebben er een beter woord voor: homeless people, mensen die geen huis hebben – onder het bankje van de mensen die geen huis hebben om in te wonen liggen twee blikjes op de grond. De homeless people drinken bier en kijken naar een man en vrouw die uit protest plastic flessen aan touwtjes binden en ophangen aan een gespannen waslijn, als protest.

De man vertelt dat hij dakloos is, dat hij bij het Leger des Heils woont, dat zijn been bijna kapot is en zijn been er misschien af moet.
Wij ruimen altijd op, zegt hij, altijd. In de ochtend, als we hier komen ligt het altijd vol met flessen, van de studenten, die laten ze gewoon in het gras liggen, wij ruimen ze op voor de hondjes, dat ze niet in het glas trappen. En wat gebeurt er, wat gebeurt er, als wij hier een biertje drinken en de politie komt langs krijgen we een boete, 75 Euro.
Mag dat niet vraag ik, een biertje drinken op een bankje?
Hoor je dat, zegt de man tegen de Adidas-jasje-vrouw, zij weet dat niet van de boete.
Ik weet niet dat mensen zonder huis een boete krijgen als ze buiten hun huis een biertje drinken.
Mij pakken ze meteen op, zegt de vrouw gelaten alsof de politie aan haar jasje kan zien dat aan haar geen boete besteed is.
Ik heb respect voor die man, zegt de man met het gehavende gezicht. Hij wijst naar de waslijn met plastic flessen. Ik heb respect voor wat hij doet. Als wij hier zitten krijgen we een boete en als de studenten met wijn en de wodkaflessen...dan gaat de politie daar leuk mee kletsen en kijken ze weg. Denk je dat het iemand wat interesseert, dat het wat uitmaakt of het in de krant komt, niemand die het wat interesseert in mensen zoals wij. Ik heb respect daarvoor, zegt de man zonder huis, hij wijst naar de afval-waslijn. Dat is kunst. En daar ook. Hij wijst naar de gravity-muur van Het Landbouwbelang – een gekraakt industrieel pand waar een kunst-collectief woont - het is niet voor niets dat daar een weggeefwinkel zit.
Ik vraag hem of hij morgen weer op zijn bankje zit.
Hij denkt van wel.
Ik vraag hem of hij de schoonmaakman, de Sjiek en Sjoen-man wil inseinen om de waslijn te laten hangen, of hij hem kent de schoonmaak-man.
De man - er loopt water uit zijn neus, eerst alleen uit het ene neusgat, dan uit allebei - kent iedereen in de buurt, schoonmaakman vind hij een vreemd woord.
De prikker bedoel je?
De schoonmaak-man die in de buurt met een stok het zwerfafval oppikt en in een kar verzameld, noemt hij de prikker.
Ja, de prikker kent hij. Natuurlijk kent hij hem, de hondenmensen, de prikkers, hij kent ze allemaal en zij kennen hem. En hij wil het wel doen, de prikker inseinen om het kunstwerk niet op te ruimen.
Oh, dat ruimt hij niet op, nee, dat ruimt hij niet op, als er statiegeld in zou hangen, ja dan, ja dan zouden wij het allang opgeruimd hebben lacht de man die op een bankje langs de Maas woont...

De volgende dag hangt het kunstwerk er nog. Het is nog steeds niet druk op de boulevard aan deze kant van de Maas. De vieze kant. het bankje is leeg. De mannen zonder huis zijn er wel maar ze zijn een bankje verder gaan zitten.

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012