afval = voedsel

« happy berries | no picture please | portretten »


Gull pecking at plastic debris

Afval
De milieuafdeling van de Verenigde Naties UNEP wil in december een onderzoeksschip sturen naar een drijvende afvalberg in de Stille Oceaan. Deze vuilnisbelt is even groot als Frankrijk, Spanje en Portugal samen en bestaat voornamelijk uit plastic afval.

Een plastic afval berg in de Stille Oceaan. Zo groot.?
Een paar dagen lang blijft het beeld door mijn hoofd spelen.
Een drijvende afvalberg van plastic. Een eiland van plastic.
Hoe komt dat daar. Wie heeft het daar gebracht....


Cradle to cradle - afval = voedsel
Afval is voedsel is de titel van het boek chemicus Michael Braungart en architect William McDonough.
Het is een reactie op het huidige productie-systeem dat leidt tot enorme hoeveelheden afval.

In de natuur bestaat geen afvalprobleem. Een kersenboom maakt meer bloesem dan dat er kersen zijn.
De niet-bevruchte bloesem valt op de grond, verrijkt die grond en is voedsel voor organismen die in die grond leven. Stikstof uit afval wordt omgezet in proteïne. Kooldioxide uit de adem van mens en dier wordt door de planten voor hun groei gebruikt. Paardenmest is voeding voor larven van vliegen. De belangrijkste voedingsstoffen van de aarde -koolstof, waterstof, zuurstof en stikstof- worden in omloop gebracht en gerecycled.

Afval is voedsel
Chinezen bemestten in het verleden hun rijstvelden met biologisch afval, waaronder mensenpoep.
Zelf nu nog verwachtten sommige huishoudens op het platteland dat gasten die komen eten de voedingsstoffen op dezelfde manier 'teruggeven' voordat ze vertrekken.

Cradle to cradle
Dit cyclische, biologische systeem van cradle to cradle heeft miljoenen jaren de planeet van een gevarieerde overvloed aan voedsel voorzien. Groei was goed. Groei betekende meer bomen. Meer soorten. Meer diversiteit.
Meer complexe, veerkrachtige ecosystemen. Toen kwam de industrie die het natuurlijke evenwicht van grondstoffen op de planeet veranderde. Mensen begonnen grondstoffen uit de aardkorst te halen en concentreerden, veranderden en synthetiseerden deze stoffen tot immense hoeveelheden materialen, die niet veilig teruggegeven konden worden aan de grond.

De mensen hebben grondstoffen uit de aarde gehaald en ze zo veranderd dat ze niet meer veilig teruggegeven kunnen worden aan de natuur. Plastic is zo'n materiaal. Het is slecht tot niet afbreekbaar.

The Great Pacific Garbage Patch
Ver van drukke scheepvaartroutes drijven twee storten in de Stille Oceaan die samen tot 100 miljoen ton afval bevatten. Wetenschappers zijn al langer op de hoogte van het bestaan van de vuilnisbelten, die in 1997 toevallig ontdekt werden en sindsdien erg in omvang toenemen.

Het vuilnis is daar bijeengedreven door oceaanstromingen. Het drijvende eiland bevindt zich in het midden van de grote wervelstroom die de Stille Oceaan omringt. Het samengeklonterde plastic bestaat voor 13 procent uit wegwerpflessen, voor 9 procent uit plastic zakken en verder uit miljoenen rietjes, deksels van milkshake-bekers, strandspeelgoed, weggewaaid landbouwplastic, frisbees, touw en vislijnen.

Het afval drijft in de bovenste 30 meter van het oceaanwater en bestaat voornamelijk uit kleine plastic deeltjes. Het plastic komt in zee terecht via schepen maar voornamelijk via zwerfvuil dat in het water terecht komt. Wetenschappers zeggen dat de vuilnisberg verder bestaat uit slecht afbreekbare bestrijdingsmiddelen. Grote stukken afval breken af tot kleinere deeltjes. Omdat andere materialen en luchtbelletjes aan het afval gaan kleven, zakt het plastic tot onder het oceaanoppervlak. Op satellietbeelden is het dus amper te zien. Maar inmiddels is de plastic concentratie in het zeewater al groter dan die van eencelligen, een belangrijke bron van leven in de oceaan.

Waarom het afval zich daar concentreert, is te verklaren door de oceaanstromingen. Aangedreven door winden vormen zich reusachtige cirkelvormige stromingen. Vanuit de randen van zulke draaistromen die continu in beweging zijn, wordt het afval naar het centrum gestuwd waar het zich concentreert. Probleem is dat vogels en zeedieren de kleine stukjes afval aanzien als voedsel en ze inslikken. Op die manier kan het plastic in de voedselketen en op ons bord terechtkomen.


Albatros met stukjes plastic in de maag


Het woord afvalberg is misleidend.
Het woord vuilnisbelt is misleidend.
Dat zijn landtermen. Dit is water.
Er is geen berg. Er is geen afgekaderd gebied met rotzooi.
Er is water met heel heel veel drijvend afval, voornamelijk plastic.

Het meeste plastic is halfgezonken en daardoor vanuit de lucht niet zichtbaar.
Veel plastic is naar de bodem gezakt waar het nog meer schade aanricht omdat het de bodem afdekt en alle leven kapot maakt. Het gebied in de Stille Oceaan is zo afgelegen als maar kan zijn. Het ligt ver buiten de vaarroutes van schepen. Zeilers komen er niet omdat het relatief windstil is. Ook vissen en dus vissers mijden deze plek omdat er weinig voedsel is omdat het water er zo diep is. En juist op deze meest afgelegen plek op zee is het water zo ontstellend vervuilt dat je je er geen voorstelling va kan maken.

Plastic afval, gewoon zwerfafval, achtergelaten op stranden, rivieren, oevers is via de stroming op deze plek terecht gekomen. Omdat de stroming hier een soort kolk vormt blijft het plastic zich hier verzamelen. Plastic is slecht afbreekbaar. Alleen de zon heeft enig effect op dit materiaal. Maar zelfs dan breekt het plastic niet volledig af. Er blijven kleine stukjes plastic over. Plastic werkt ook als een spons. Het zuigt giftige stoffen uit het oceaanwater op.

Vogels, vissen en kleinere organismen eten dit plastic dat ze voor voedsel aanzien. Er zijn vogels gevonden met dopjes en andere stukken plastic in hun maag wat daar natuurlijk niet verteert. De vogels gaan dood omdat ze geen hongergevoel meer hebben door het plastic in hun maag.

Afval is voedsel....

Anna


een plastic jerrycan
gemiddelde levensduur: 400 tot 600 jaar
een plastic fles
gemiddelde levensduur: 300 tot 500 jaar
een plastic boodschappentasje
gemiddelde levensduur: 30 tot 60 jaar
een snoeppapiertje
gemiddelde levensduur: 20 tot 30 jaar
een condoom
gemiddelde levensduur: 30 jaar

happy berries

« 08-08-08 | no picture please | afval is voedsel »

BBC-journaliste Chris Jeavans wil een maand [augustus] leven zonder plastic.
Dit naar aanleiding van de publiciteit rond de The Great Pacific Garbage Patch

Haar eerste bevindingen zijn weinig bemoedigend.
De vraag is, is het mogelijk om geen plastic afval te produceren.

Leven zonder plastic?
Vanochtend heb ik twee rood-paarse plastic zakken buiten gezet. Vuilnis.
So far no good.
Boodschappen dan. Besluit de AH te mijden en ga naar de groetenwinkel.
Daar is vast minder verpakking.
Dit is mijn score:


een plastic zakje, [boodschappentas vergeten]

rucola sla verpakt



joghurt in een plastic bakje, aardappelsalade in plastic bakje, het geheel in een plastic zakje

nootjes in een plastic bakje


één kale peer

één kale wilde perzik


een bakje Goji bessen


Wat zijn Goji bessen?
De Goji bes is een vrucht.
Ze wordt verwerkt in medicijnen maar kan goed gebruikt worden in de keuken.
De Goji bessen bevatten erg veel vitamine C. Daarnaast bevatten Goji bessen veel selenium, germanium, proteïen en andere waardevolle vitamine en mineralen.
Omdat het eten van Goji bessen een algehele positieve levenshouding teweegbrengt, worden de Goji bessen in China ook wel Happy Berries genoemd.


Ga maar een kopje vrolijke vruchten-thee maken, het plastic probleem is nog lang niet opgelost...

Anna

afval is voedsel

Euregionale plastic kunst soep en het afschaffen van statiegeld

« plastic kunst | no picture please | carnaval in maastricht 2012 »

Een waslijn, kleurtjes.
Een man langs de Maas.
Hij hangt iets op, aan een touwtje.
Kunst?

Ik loop dichterbij.
Maak een foto.
Het groepje zwervers, blikjes bierdrinkend, op de voorgrond.
Voor het contrast.
Loop dichterbij. Maak foto’s.

Er hangt een waslijn, langs de oever van de Maas.
Een provisorische waslijn, de palen bestaan uit takken in de grond gestoken.
De waslijn hangt vol met plastic afval.
Groen bij groen, wit bij wit, blauw bij blauw.
Is het op kleur gesorteerd, vraag ik aan de man in rode fleecejas die flessen aan het ophangen is.
Ja, zegt hij met een Belgisch accent, zo veel mogelijk hè.
Maar er is niet zoveel kleur, veel wit, niet zoveel kleur, weet ook niet waarom dat is, ze zouden ze half transparant moeten maken, dan zou het veel mooier zijn.

Iets verderop staat een vrouw, ook in fleece-jas, touwtjes te knopen aan plastic flessen. Ze staat naast een kruiwagen vol afval.
Hoe lang hebben jullie verzameld, vraag ik.
Hoe lang, hoe lang, tien minuten lacht de man, die Toon heet.
Nu kan het nog, straks staat het riet te hoog, dan zie je het plastic niet meer.
Is het kunst of protest, vraag ik.
Allebei, zegt Toon.
Het valt hem tegen hoe weinig publiek hij trekt met zijn actie. Hij had verwacht dat het drukker zou zijn op de boulevard. Ik heb de pers uitgenodigd, maar ze komen niet, zegt hij.

Toon is een Belg, hij heeft het vaker gedaan, zwerf-plastic verzamelen als protest. Maar nog nooit in Maastricht. Ik denk dat hij geen weet heeft van Sjiek en Sjoen in Maastricht, het gemeentelijke beleid van Maastricht om de stad schoon te houden. Sjiek en Sjoen moet de stad schoon te houden, het centrum dan, het centrum moet er mooi uitzien, de buitenwijken mogen hun zwervers/afval zelf oplossen. De plek die Toon heeft uitgekozen voor zijn actie wordt nog wel schoongehouden door de schoonmaak-mannen, maar het is geen centrum, beetje vies dus, en er komen niet veel mensen. Het publiek bestaat uit toevallige voorbijgangers, hondenmensen, mensen die hun hond uitlaten en het groepje zwervers dat op een bankje de actie gadeslaat.

Ze hebben zo’n actie hier gehouden. Zo’n opruimactie. Dat is een goed initiatief, maar ze moeten niet alleen opruimen, ze moeten het afval laten zien. Nu komt de industrie er gewoon mee weg. Ze moeten het laten zien, anders gebeurt er nooit wat, zegt Toon.
Ik vertel hem dat ik het eerst ook niet wist van het plastic en de afvalberg in de Pacific.
Plastic Soep.
Ja, zeg ik, van dat boek.
Hoe heet ze ook alweer, die Nederlandse?
Jesse Goossens, zeg ik, en ken je die foto’s van de Albatrossen met plastic in hun buik?
Hij kent de foto’s.
Ze gaan het statiegeld afschaffen, zeg ik.
Ongelooflijk, zegt Toon.
Ik beloof hem wat publiciteit te maken en in de gaten te houden hoelang het kunstwerk/protest blijft hangen.

Loop naar het groepje zwervers op het bankje. Vier mannen, één vrouw in Adidas-jasje. Ze drinken jus en bier. Twee lege blikjes liggen op de grond.
Ik zeg dat ik een foto ga maken en naar de krant zal sturen als bewijs dat ze blikjes op de grond gooien.
Een man met rode bloed-korstjes van wondjes op zijn gezicht wordt boos, heel boos.
Ben jij van de krant. Ben jij van de krant, roept hij hard.
Nou, dat moet je dan maar doen, dat moet je dan maar doen.
Als hij weer wat gekalmeerd is, begrijp ik zijn verontwaardiging. Er liggen twee blikjes op de grond, onder het bankje langs de oever van de Maas. Onder het bankje van de zwervers – Amerikanen hebben er een beter woord voor: homeless people, mensen die geen huis hebben – onder het bankje van de mensen die geen huis hebben om in te wonen liggen twee blikjes op de grond. De homeless people drinken bier en kijken naar een man en vrouw die uit protest plastic flessen aan touwtjes binden en ophangen aan een gespannen waslijn, als protest.

De man vertelt dat hij dakloos is, dat hij bij het Leger des Heils woont, dat zijn been bijna kapot is en zijn been er misschien af moet.
Wij ruimen altijd op, zegt hij, altijd. In de ochtend, als we hier komen ligt het altijd vol met flessen, van de studenten, die laten ze gewoon in het gras liggen, wij ruimen ze op voor de hondjes, dat ze niet in het glas trappen. En wat gebeurt er, wat gebeurt er, als wij hier een biertje drinken en de politie komt langs krijgen we een boete, 75 Euro.
Mag dat niet vraag ik, een biertje drinken op een bankje?
Hoor je dat, zegt de man tegen de Adidas-jasje-vrouw, zij weet dat niet van de boete.
Ik weet niet dat mensen zonder huis een boete krijgen als ze buiten hun huis een biertje drinken.
Mij pakken ze meteen op, zegt de vrouw gelaten alsof de politie aan haar jasje kan zien dat aan haar geen boete besteed is.
Ik heb respect voor die man, zegt de man met het gehavende gezicht. Hij wijst naar de waslijn met plastic flessen. Ik heb respect voor wat hij doet. Als wij hier zitten krijgen we een boete en als de studenten met wijn en de wodkaflessen...dan gaat de politie daar leuk mee kletsen en kijken ze weg. Denk je dat het iemand wat interesseert, dat het wat uitmaakt of het in de krant komt, niemand die het wat interesseert in mensen zoals wij. Ik heb respect daarvoor, zegt de man zonder huis, hij wijst naar de afval-waslijn. Dat is kunst. En daar ook. Hij wijst naar de gravity-muur van Het Landbouwbelang – een gekraakt industrieel pand waar een kunst-collectief woont - het is niet voor niets dat daar een weggeefwinkel zit.
Ik vraag hem of hij morgen weer op zijn bankje zit.
Hij denkt van wel.
Ik vraag hem of hij de schoonmaakman, de Sjiek en Sjoen-man wil inseinen om de waslijn te laten hangen, of hij hem kent de schoonmaak-man.
De man - er loopt water uit zijn neus, eerst alleen uit het ene neusgat, dan uit allebei - kent iedereen in de buurt, schoonmaakman vind hij een vreemd woord.
De prikker bedoel je?
De schoonmaak-man die in de buurt met een stok het zwerfafval oppikt en in een kar verzameld, noemt hij de prikker.
Ja, de prikker kent hij. Natuurlijk kent hij hem, de hondenmensen, de prikkers, hij kent ze allemaal en zij kennen hem. En hij wil het wel doen, de prikker inseinen om het kunstwerk niet op te ruimen.
Oh, dat ruimt hij niet op, nee, dat ruimt hij niet op, als er statiegeld in zou hangen, ja dan, ja dan zouden wij het allang opgeruimd hebben lacht de man die op een bankje langs de Maas woont...

De volgende dag hangt het kunstwerk er nog. Het is nog steeds niet druk op de boulevard aan deze kant van de Maas. De vieze kant. het bankje is leeg. De mannen zonder huis zijn er wel maar ze zijn een bankje verder gaan zitten.

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

anna

meer plastic posts Anna no Picture

Plastic soep foundations

paradise island

« waterprocessie maastricht 1 | no picture please | how much cheeze »

hondenweer
Vanochtend op mijn renroute, de vertrouwde gezichten.
Alleen honden-mensen en runners kom je tegen om zeven uur in de morgen in de stromende regen.
Eén van de honden heeft een plastic fles in zijn bek. Een plastic fles i.p.v. een tak. Een plastic fles i.p.v een stuk hout. Konikspaarden knabbelen aan het houten hek dat hun leefgebied scheidt van de bewoonde wereld.
Het paard kijkt me aan terwijl hij aan het hout knabbelt. Hoezo eten wilde paarden houten hekken.
Hoezo eten vogels en vissen plastic en wil een hond best achter een petfles aanrennen.

Op internet vind ik een berichtje:

Een eiland van 250.000 plastic flessen
Rishi Sowa gebruikt de statiegeldflessen om eiland te bouwen.
Een eigen tropisch eiland is voor veel mensen ondenkbaar, maar Richi Sowa bedacht daar een oplossing voor. Hij verzamelde al jaren lege flessen op het strand om geld te verdienen met statiegeld, toen hij op een dag in 1998 een ingeving kreeg en de flessen gebruikte om een eigen eiland te bouwen.

Rishi verzamelde 250.000 plastic flessen van het strand van het Mexicaanse Cancun en gebruikte deze als drijfvermogen voor zijn eerste eigen eiland. Het bouwwerk van 20 bij 30 meter bestond verder uit bamboo en triplex. Hij doopte het project 'de spiraal eilanden' en liet alles en iedereen achter om erop te gaan wonen. Een paar jaar nadat het eiland klaar was, vernielde een orkaan echter zijn huis, zonne-oven, speciale toilet en diverse strandjes.

Rishi verzamelde weer flessen en begon met de bouw van een nieuw eiland in de Mexicaanse wildernis. Rishi heeft weer diverse zandstrandjes aangelegd en de mangroves groeien ook goed op zijn nieuwe kunstmatige tropische paradijs. Als hij het eiland wil verleggen, start hij gewoon de buitenboordmotor. Zijn droom is het eiland zo groot te maken dat hij ermee de oceaan op kan. Door alle aandacht voor zijn project heeft een aantal andere mensen zich bij Sowa gemeld die ook een eigen eiland willen bouwen.

Het klinkt zo mooi. Zo eco. Een eigen eiland bouwen van afval.
Maar toch. Waar zijn die 250.000 petflessen van het eerste eiland gebleven?
En wat gebeurt er als de flessen uiteindelijk toch uiteenvallen. Wat gebeurt er dan met het afval?




Anna

links spiral island:

Spiral Island
Plastic Island Paradise


links plastic afval:

afval is voedsel
happy berries
boodschappenkarretje

going to NY buying shoes

« baggy pants. | no picture please | Happy Easter... »


Waarom hangen er schoenen aan de electriciteitsdraden, vraagt Indy.
Geen idee, zeg ik.

Schoenen kopen
Een schoenenwinkel, zegt Indy.
Even kijken.
Ik ga niet winkelen, zeg ik.
Alleen kijken, zegt Indy.
De dollar staat laag.
Kleren zijn goedkoop in NY.
Indy wil winkelen. Ik niet.
Winkelen is werk. Dit is vakantie.
Op mijn vakantie wil ik geen winkels in.
Even kijken, zegt Indy.
We staan in de schoenenwinkel van Century 21.
De grote outletwinkel van NY.
Oh, laarsjes. Indy past een paar halfhoge plastic regen laarsjes.
Die zijn leuk, die ga ik kopen..
Ze showt de witte regenlaarsjes.
Leuk, zeg ik, blij dat de koop zo snel besloten is.
Indy draait voor de spiegel.
Ik heb nu size 6, maar eigenlijk heb ik size 6 and a half.
Ze passen wel, maar wat raar dat ik eigenlijk 6 and a half heb.
Ik koop deze. of de blauwe.
De blauwe zijn ook leuk.
Ik pas de blauwe.
De blauwe zijn leuker.
Ik neem de blauwe.
Indy strompelt met aan 1 voet een blauw plastic halfhoge regenlaars,
de andere voet op kousen en in haar handen, haar eigen schoenen en het andere
exemplaar van de laars, de trap op naar de kassa.
Ik hou ze aan, verklaart ze haar gedrag.
Boven aan de trap hangen nog meer plastic laarzen aan een rek.
Pas jij even op mijn tas, zegt Indy.
Ik sta in een schoenenwinkel met twee paar schoenen en een tas te wachten.
Indy heeft nu een paar zwarte laarzen aan.
Deze zijn mooier, zegt ze. Wat vind jij?
Weet je wat het probleem is, zegt ze.
Ik denk dat ik deze laarzen in NL. niet ga dragen.
Ik koop ze niet.

Plastic shoes
We lopen door NY.
Het is me nooit opgevallen maar om de 100 meter is er een schoenenwinkel.
En allemaal verkopen ze plastic laarzen.
Morgen gaat het regenen, zeg ik.
You need plastic schoes.
Ik ga ze in NL. niet dragen, zegt Indy.
Ze stopt bij elke schoenen-etalage om te kijken.
Om zich te overtuigen van de overbodigheid van de aankoop van plastic laarzen.
Morgen ga je alleen winkelen, zeg ik streng.

Earosols
Haar 1-vrouws-schoen-expeditie resulteert in de aankoop van vier paar nieuwe schoenen.
Earosols.
Wat zijn Earosols?
Dat zijn schoenen met speciale zolen.
Eerst waren daar alleen tuttige schoenen in te krijgen.
Maar nu zijn ze ook mooi.
Kijk, zegt ze en showt haar nieuwe aankopen op hakjes.
Het laatste paar heeft een tijgerprint.
Giraf, zegt Indy. Het is giraf.

De schoenen hebben open neuzen. Ik zie een roodgelakte teen.
Moet je je teen-nagels nu ook in de kleur van de girafprint schilderen?
Of hoeft dat niet?

Old shoes
Waar zijn je oude schoenen?
Weggegooid.
Waarom?
Als je nieuwe schoenen koopt moet je de oude weggooien.
Waarom?
Kast-ruimte. Gebrek aan kast-ruimte.
Ik denk dat er een andere reden is, zeg ik.
Die schoenen, die..die heb ik gekocht op een rommelmarkt.
Het was een rommelmarkt van bejaarden. In de hal van het bejaarden-tehuis.
Daar heb ik de schoenen gekocht van een oude dame voor drie Euro.
Ze kosten maar drie Euro.
En nu heb je ze weggegooid?
De goede schoenen van een oude dame?
Ik heb ze aan de verkoopster gegeven om ze weg te gooiden.

Shoes take revenge
Wisten de schoenen van te voren dat je ze in NY. ging weggooien?
Daarom had je zo'n pijn aan je voeten. De schoenen wisten dat je ze ging weggooien in NY.
Dat vind ik goed van de schoenen, zegt Indy. Maar ze waren te degelijk.
Je kan niet op degelijke schoenen lopen.
Dus nu loopt Indy, hartje winter, op open schoenen met een hakje door NY.
Waait het niet door, vraag ik.
Het waait door maar Indy geeft geen krimp op haar schoenen met zachte bedjes.

Check out the shoes...
In London heb ik ook schoenen weggegooid, zegt Indy.
Maar ik kon ze niet weggooien, toen heb ik ze aan een zwerver gegeven.
Niet gegeven. Hij sliep. Ik heb ze naast hem neergezet.
Het waren hakjes met een bontje.
En de zwerver was een man?
Ja.
En toen hij wakker werd, dacht hij, Yeah, hakjes met een bontje.
Geen geld geen eten, maar wel een paar dames-schoenen, size 6 met een bontje.

In London, ik gaf geld aan een zwerver, zeg ik. Een aardige, vriendelijke zwerver.
Begint een man op me te schelden. Of ik niet goed bij mijn hoofd ben.
Dat is helemaal geen zwerver. Kijk naar zijn schoenen.
Check out his shoes.
En wat was er met zijn schoenen?
Hij had inderdaad erg dure schoenen aan.
Look at the shoes.

My Timberlands...
Loop door de stad, zonder Indy.
Een schoenen-poetser roept naar me.
Ik kijk naar mijn voeten. Oude afgedragen Timberlands.
De schoenen moeten dringend gepoetst. Ik durf niet op het bankje te gaan zitten.
De schoenpoetser zal zien dat de zolen versleten zijn.
Ik moet nieuwe schoenen kopen.
Deze zal ik weggooien omdat ze versleten zijn.

Emelda Marcus
Ga koffie drinken bij Karin, de Belgische documentaire-maakster die in Jersey City woont.
Where is your friend?
Out buying shoes.
Jij mag niks zeggen, zegt Karin's man. Jij, Emelda Marcus.
You have so much shoes. You have to pile them up in boxes in the hallway.
Ze kosten niks, de schoenen hier, zegt Karin.
Maar ze zijn van slechte kwaliteit. Made in China.

Comfortable shoes...
Het is Paas-zondag. Gaan met Maria en haar man en two-year old son naar het strand.
Indy draagt haar Earosols met open neus.
Don't you have more convenient shoes, vraagt Maria.
Dat heeft Indy niet. Ze heeft haar gemakkelijke schoenen weggegooid.
I like your shoes, zegt Indy tegen Maria. The ones with the rubber nose.
When you walk with the stroller, my feet always kick the wheels.
I got scratches on all my shoes. So I bought these ones.
With the rubber nose. To protect my shoes.

Ik koop een paar nieuwe Timberlands.
Convenient shoes, zonder hakje.
Wat ga je met de oude schoenen doen, vraagt Indy.
Weggooien denk ik.

Het nadeel van degelijke schoenen....
Daarom hangen er zoveel schoenen in de electriciteits-draden, zeg Indy.
Ik zou eigenlijk makkelijke schoenen moeten kopen.
Schoenen waarmee je door de stad kan lopen.
Maar ze zijn zo degelijk. Degelijke schoenen...
Degelijke schoenen zijn...
Indy mijmert verder.
Loopt dat nu makkelijk, vraag ik.
Indy draagt vandaag leren laarzen met een hoge hak.
Nee, zegt Indy.
Ik zou makkelijke schoenen moeten kopen....


Anna from New York

ABN-AMRO klantenservice

« Jersey City by.... | no picture please | cultuur en maatschappijwetenschappen.. »

Was vandaag bij de ABN AMRO bank.
ABN-AMRO ligt op de weg naar het postkantoor.
Ik moet naar het postkantoor omdat ik een boek verkocht heb.
Een Pelgrimstocht naar Santiago van Coelho.
De wandeling naar het postkantoor loopt via de boekhandel.
Nog voor ik het boek verkocht heb zit er alweer een vers exemplaar in mijn tas.
Bij het postkantoor moet je een nummertje trekken.
Er is niemand, behalve een moeder met drie kinderen.
Haar jongste, een prachtig mooi donker mannetje staat bij de nummertjes-paal.
Ik trek een nummertje en lach naar het jongetje.
Pling Plong.
Ben nog niet aan de beurt volgens het LED-scherm.
Lach naar het jongetje en jongetje lacht terug.
Hij heeft een snotje aan zijn neus hangen.
Pling Plong.
Niet mijn nummer.
Er zijn mensen voor me geweest die een nummertje hebben getrokken.
En toen weer vertrokken?
Er is verder niemand dan mijzelf die aan de beurt zou kunnen zijn.
Pling Plong.
That's my number.

Naar de ABN.
Heb van die plastic kleingeld-dingetjes nodig.
Als je kleingeld wil omwisselen bij de bank moet je ze zelf 'inrollen'.
In plastic kleingeld-dingetjes.
Ben door mijn plastic kleingeld dingetjes heen.
Dus naar de bank voor nieuwe.



De ABN heeft een enorm pand in de binnenstad.
Dat is nog uit de tijd dat het goed ging met de bank.
Nog van de pre-geldautomaten-tijd.
Nu lijkt het een spook-gebouw.
Klant-loos.
Maar er is wel een nummertjes-automaat.
Trek een nummertje.
Volgens mijn nummer zijn er nog vier klanten voor me.
Er is helemaal niemand behalve ik.
Ga zitten op de makkelijke stoelen.
Pak mijn net gekochte boek en wacht af.

Er is één balie open.
Logisch met zo weinig cliënten.
Achter de balie zit een ABN-AMRO mevrouw.
Voor de balie staat een ABN-AMRO mevrouw.
Ze hebben iets te bespreken.
Iets relationeels.
Ze praten zachtjes maar niet onhoorbaar.
Problemen worden besproken.
Belangrijke problemen die veel tijd kosten.

Mevrouw voor balie kijkt om.
Bijna verstoord.
Een klant.
Een cliënt.
Hè, wat vervelend.

Ze blijven gezellig door-kwebbelen met zijn tweeën.
Ik ga er eens goed voor zitten.
De beide ABN-AMRO-mevrouwen spelen alsof ze aan het werk zijn.
Ze kijken wat op een computerscherm.
Zwaaien met een bankpasje.
Pinnen wat geld.
Maar ondertussen wordt er gekwebbeld.
Relatie-gekwebbel.

Er komt een nieuwe klant de bank binnen.
Ze trekt een nummertje.
Ze kijkt verbaasd.
Waar zijn al die mensen die voor mij zijn, vraagt ze.
Ik haal mijn schouders op.
Wijs naar de beide mevrouwen ABN-AMRO.
Wijs dat ze het druk hebben met belangrijkere zaken.

Twee wachtende klanten/ cliënten is teveel.
Het gesprek wordt met tegenzin afgebroken.

Pling Plong.
435
Niet mijn nummer.
Pling Plong.
Niet mijn nummer.
436
Pling Plong.
437
Niet mijn nummer.
438 roept mijn iets minder geduldige dame naast mij kwaad.

Ben aan de beurt.
Vraag om plastic kleingeld-dingetjes.
Veel, zeg ik er nog bij.

Krijg de gevraagde plastic houdertjes.
Maar niet voor alle muntsoorten.
De 20 Euro centen kunnen niet ingeplastickt worden.
Morgen weer terug.
Naar de ABN-AMRO-bank.




Anna

plastic water

« sjiek en sjoen | no picture please | euregionale plastic soup »



Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

anna

meer plastic posts Anna no Picture
Plastic soep foundations

afval is voedsel

« golfbaan in Ghana.... | no picture please | french revolution is over.. »

4.44 uur zit achter de computer
Mijn slaapritme lijkt verschoven. Wordt weer midden in de nacht wakker.
Zie de herhaling van het journaal. Zie Wilders onverichterzake naar Engeland vliegen.
Zie twee satellieten die op elkaar botsen.
Dat levert weer veel extra ruimtepuin op. We zullen er geen last van hebben.
We zullen er geen last van hebben, zegt de journaal-lezer geruststellend.
Van het drijvende plastic-afval-eiland heb ik ook geen directe last.
Of toch wel. Vissen en vogels eten afval-plastic dat in de oceanen drijft.
Zo komt je eigen troep uiteindelijk weer op je bord terecht.
Op het programma; de studie van de Industriële Revolutie, hoe toepasselijk.
De foto van vandaag is een plastic recycle-stier.



13.11 zit uur achter de computer
Hoeveel uur heb ik nu gelezen? Acht uur...
Acht uur informatie over de Industriële Revolutie.
De geleerden zijn het niet eens over redenenen en gevolgen.
Ze noemen allemaal verschillende oorzaken.
Een mogelijke oorzaak is de komst van de aardappel.
De aardappel kon de vraag naar voedsel na de enorme bevolkingsgroei opvangen.
Zonder aardappel geen revolutie. Dat vind ik wel een sympathieke redenering.
Ik steun vooralsnog de aardappel-verklaring.
Het schijnt dat er in Februari en Maart meer kinderen geboren worden dan in de andere maanden.
Dit is een overblijfsel van een boerengebruik waar men de reden niet van weet.
Boeren-vrouwen voor de Industriële revolutie kregen traditioneel hun kinderen in die maanden.
Of het beter uitkwam om in de winter zwanger te zijn als er geen werk op het land was..
Of het makkelijker was om jonge kinderen in de zomer te hebben zodat ze buiten konden spelen...
Men weet het niet.
Zeker is wel dat de Maart-baby's kleine baby's waren. Op het eind van de winter was er gewoon niet genoeg eten.
De Katholieke kerk heeft daar maar een algemeen gebruik van gemaakt door het Vasten te noemen...

18.45 uur zit achter de computer en lees
Waarom achter de computer zitten als je teksten moet lezen?
Dat is omdat de meeste teksten in het Engels zijn en ik zo snel woorden en begrippen kan opzoeken.
Ben om vijf uur vanochtend begonnen met lezen. Heb twee uur pauze genomen.
Dat betekent dat ik nu twaalf uur aan het lezen ben.
Lezen. Niet studeren. De les-stof gewoon een keer overlezen.
Het is niet zo dat ik nu klaar ben...
Eet een salade kip cajun met aardappel en paprika.
Aardappel een bron van vitamine C.
Zonder de aardappel geen Industriële Revolutie.
Ook geen plastic. Ook geen ruimtepuin.
Lees verder.
Heb een leesbril gekocht omdat van al dat lezen mijn ogen moe worden.
En dan de rimpels die je krijgt van al dat lezen.
Studeren is echt niet gezond....

Anna

11-11-11 2012...hoeveel zie je als je niets verwacht...

« een kunstwerk maken | no picture please | koperdiefstal »

altijd naar je intuïtie luisteren...

Terwijl de winkels op koopzondag nog niet open zijn - het is kwart voor elf - loop ik toch naar het station om de Limburger te kopen om de nieuwe column van Leonie Cornips te kunnen lezen. Dat is onlogisch want nu moet ik twee keer de stad in: één keer voor de krant en nog een keer voor boodschappen. 
Bij het station wordt ik tegemoet gelopen door mensen verkleedt als konijn, beer en andere knuffelvarianten, en de gebruikelijke dansmarietjes, engelen en duivels, nep-politieagenten en zo meer. Het is de elfde van de elfde, het is de opening van het carnavalsseizoen realiseer ik me.
Dilemma, naar huis gaan fototoestel ophalen, naar het Vrijthof gaan en registreren? Nu knuffels en rituelen en Carnaval onderdeel van mijn research zijn zou dat wel moeten. Etnografisch onderzoek heet dat. Maar erg gemotiveerd ben ik niet.

Moet nog haasten ook want het is al vijf minuten over elf en om 11 minuten over wordt het Carnaval ingeschoten. En er mag dan zoiets zijn als een Maastrichts/Limburgs kwartiertje het carnaval begint precies op tijd.
Loop over de Markt en zie groepjes onverklede jongeren staan en ik twijfel, naar het Vrijthof gaan of op de Markt blijven, kennelijk staat er hier iets te gebeuren. Er staat ook een groot beeldscherm maar daar is nog niets op te zien en ik besluit om toch naar het Vrijthof te gaan. Ik ben te laat, zie nog net de confetti snippers door de lucht vliegen en hoor het Limburgs Volkslied spelen, altijd weer ontroerend...

Wat nu...het Vrijthof is afgezet met hekken en er is controle om op het feestterrein te komen. Andere jaren heb ik de 'achterkant' van het feest gefotografeerd, de enorme rotzooi, de day after, onverwachte plekken. Nu besluit ik op het Vrijthof zelf te gaan ondanks de drukte, maar ik mag het terrein niet op want ik heb een flesje Calvin Klein Eternity in mijn rugzak. Ik vraag nog aan de security-mevrouw wat ze denk dat ik met het flesje ga doen (leegdrinken soms denk ik bij mezelf), maar security-mensen hoeven op dit soort vragen geen antwoord te geven, ze hoeven alleen maar te zeggen dat het niet mag. En daarbij weet ik de reden waarom het niet mag. Mijn parfum-flesje is van glas en glas mag niet, punt.

Draai om en loop terug naar huis, zie plastic-beker-burgemeester Onno Hoes lopen en kijk hem aan. Wat nu, heen en weer naar huis om rugzak security-proof te maken...of is het moment allang voorbij...nog even en je kan alleen nog maar dronken mensen fotograferen. Kom weer op de Markt en zie nu waar de groepjes mensen op hebben staan wachten. Het begin van een dans-happening. Het blijken Brazilianen te zijn die op muziek een soort vecht-dans uitvoeren. Capoeira. Het is ter ere van een van de dansers die de zwarte band behaald heeft. Maak foto's en filmpjes en besluit niet meer terug te gaan naar het Vrijthof. Hoeveel dezelfde foto's kan je maken van het Carnaval en de puinhoop na afloop. Ik had nog nooit gehoord van Capoeira. Ben een beetje boos op mezelf. Heb niet naar mijn intuïtie geluisterd. Het motto van fotograaf Hans Aarsman is: hoeveel zie als je niets verwacht. Ik deel dat motto. De foto's op het Vrijthof zouden meer van hetzelfde zijn geworden, hoewel de zon wel erg mooi laag stond... Capoeira, dat is weer eens wat anders dan Beppie Kraft of Rowwen Heze of plastic bekertjes Carnaval-afval...

Weer thuis gekomen zoek ik het op: capoeira is een vecht-dans maar bovenal een spel, een spel waar er geen winnaars of verliezers zijn. Een spel! En waar doe ik onderzoek naar? Naar de spel-functie in rituelen o.a. 

Als ik niet naar het station was gelopen om de krant te kopen had ik niet geweten dat het de 11-de van de 11-de was, was ik niet naar het Vrijthof gegaan om foto's te maken en had ik de capoeira  dans op de Markt gemist. Toeval of niet, neem me voor om weer beter naar mijn intuïtie te luisteren en de dingen te zien als je kijkt zonder iets te verwachten...wetenschap is mooi maar ook erg doelgericht...als ik alleen als wetenschapper had gedacht had ik het nieuws op de Markt gemist...



Anna

Links:

11-11-11 2011 plastic bekers afval carnaval

plastic bekers  11-11-11-11

Carnaval in Maastricht 2012

Capoeira

08-08-08

« how much cheese | no picture please | happy berries »

China en het plastic afvalprobleem...
Wat te zeggen, 08-08-08 is voorbij en de wereld is de dag erna nog min of meer hetzelfde.
Oorlog in Zuid-Ossetië. Een Amerikaanse toerist neergestoken in Beijing.
Veel huwelijken. Veel nieuwe wereldburgers en de opening van de Olympische Spelen in China.
The day after is Nederland 1 bronzen en 1 gouden medaille rijker.
Er moet nagedacht worden over het fenomeen Olympische Spelen, propaganda, mensenrechten en hoe de sport daar in te voegen.

Zucht.

Ben nog bezig met het plastic afval vraagstuk en hoe je daar als individu iets in kan betekenen.
Een introductie:
meet my shoppingbag:
gekregen in NY.....



Boodschappen doen met een karretje of met een boodschappentas moet weer sexy worden.
Een plastic tasje uit de winkel meenemen is oubollig.


Anna

nu aan het lezen en aanbevolen:

Naomi Klein auteur van No Logo
De Shock Doctrine
de opkomst van rampenkapitalisme

David Rothkopf
De Superklasse
het onzichtbare netwerk van een wereldwijde machtselite

Noam Chomsky
Mislukte Staten
machtsmisbruik en de aanslag op de democratie

links:

afval is voedsel
happy berries

weblogstukje zweefboeren en voetnootfetisjisme

« ze zijn er weer... | no picture please | weblogstukje... »
Ochtend
Het is fris. Geen zon vandaag. Nog niet het is nog vroeg.
De merel-moeder die een lijster blijkt te zijn is al wakker.
Naast de glasbak ligt stenen fles. Korenwijn staat op het etiket.
De zwerver heeft de fles naast de glasbak neergelegd.

Alg-aanslag
Ren langs de Maas. De bankjes zijn groen uitgeslagen van de algen.
[Balkon schoonmaken niet vergeten]
Er liggen geen zwervers op de bankjes. Het zijn best comfortabele bankjes.
Zouden de zwervers de algen-aanslag vies vinden.
Zou ik zelf op dit bankje gaan slapen of er een stukje plastic onder leggen?
Langs het water zit een man rechtop op een bankje.
Hij heeft een plastic zak naast zich liggen op de bank.
Hij heeft iets in zijn hand. Een mobieltje?
Waarom zou een dakloze geen mobieltje kunnen hebben.

Ochtend-fris
Je ruikt dat het ochtend is. De geur van de parfums, eau de toillette, badschuim, oksel-verfrissers is nog heel sterk. Snuif de luchtjes op. Als je blind bent weet je dat het ochtend is aan de nog verse pas toegevoegde badkamer-geuren.

De honden-mannen zijn er en nog een paar sporters.
Een mevrouw in een bloemetjes-short voert twee eenden en een duif.
Als het ochtend is lopen de eenden gewoon op het pad.
Ook de konijnen lijken zich niet te storen aan je aanwezigheid.
Ze springen gewoon door het gras, op het pad en weer het gras in.
Zelfs de vogels lijken minder schrikachtig als het ochtend is.
Zou het komen omdat ochtend-mensen heel rustig zijn of omdat ze zo lekker ruiken.

Niet te lezen
Neem me voor om vandaag niet zo'n lang blog-stukje te schrijven.
Als je te lang van stof bent, leest niemand je. Zou het zelf ook niet lezen.
Zo'n lang blog.

Rauwe vis eten
In de supermarkt ontbijt kopen.
Het is tien minuten over acht.
Ben de eerste klant.
Als je de eerste klant bent wordt je verwelkomd met een goeiemorgen.
Goeiemorgen, zeg ik terug.
Ik hoop dat ze het niet erg vinden dat ik niet lekker ruik, terwijl het toch ochtend is.
Ruik naar zweet van het sporten. Koop yoghurt, fruit en rauwe vis met rijst.
Dat ik rauwe vis met rijst eet als ontbijt, zeg ik tegen niemand.

Zweefboeren
Bij de supermarkt koop ik een tijdschrift.
Het tijdschrift zegt dat het goed gaat met het milieu.
Ook een boos stukje over zweefboeren.
Zweefboeren zijn boeren die aan energetische landbouw doen.
Het zijn de boeren die in de krant hebben laten zetten dat er te weinig vitamines in de groenten zit.
Dat komt door teveel ijzer in de grond. Ijzer is niet goed in de grond.
Teveel Mars-energie terwijl de aarde toch vrouwelijk is.
De journalist is ontzettend boos op de zweefboeren.
Hij gelooft niet in energetische landbouw.
Ingestraald water doet teveel denken aan Yomanda.

Cradle to cradle
Ook een artikel over de cradle to cradle beweging.
Heb alweer een plastic tasje bij de supermarkt gekocht, terwijl ik me nog zo had voorgenomen dat niet te doen.
Kijk even hoe het met moeders de lijster is en maak een ontbijtje.


Middag
In de krant is het weblog van de dag: The Last Lecture van Randy Pausch.
Het is een traditie op Amerikaanse universiteiten. The last lecture.
Wat zou je studenten willen vertellen als het je laatste college voor je overlijden zou zijn.
De laatste lezing van Randy Pausch is echt zijn laatste want hij heeft kanker.
De lezing kwam op Youtube terecht en is daar zo vaak bekeken dat er een boek uitgegeven is.
De uitgeverij heeft de oplage totaal verkeerd ingeschat.
Na twee weken is er geen exemplaar meer te krijgen.
De oplage was zo laag omdat de uitgeverij ervan uitging dat Youtube-filmpjes kijkers geen boeken-kopers zijn.

Voetnootfetisjisme
Nieuw woord geleerd vandaag. Voetnootfetisjisme.
Als je maar 1 hit op Google krijgt met een woord, dan is dat knap.

Naast obligaat voetnootfetisjisme is er een opvallende biografie van Hagar Peeters over Valerie Solanas, de vrouw die bekend werd doordat ze Andy Warhol neerschoot. Warhol is de man die voorspelde dat roem in de toekomst nog maar een kwartier zou duren, en bij Solanas kreeg hij prompt gelijk. Zij verdween als bij toverslag van alle krantenpagina’s toen de volgende dag Robert Kennedy werd doodgeschoten. Solanas blijkt de auteur te zijn van de beroemde, in Nederland door Andreas Burnier overgenomen zin: Een man zal een rivier van snot en braaksel overzwemmen als hij weet dat hij aan de overkant een vrouw mag neuken.

Fijne rechter hersenhelft
In de krant een artikel over de neuroanatoom [wat is een neuroanatoom?] Jill Bolte Taylor.
Ze kreeg een hersenbeschadiging waarbij haar linker-hersenhelft uitviel.
Dat deel van de hersenen houdt zich bezig met verleden en toekomst.
Logica en verplichtingen. [Apollinisch?]
Haar rechter-hersenhelft die volledig in het hier en nu leeft nam het over.
Terwijl ze niet meer kon spreken nog taal begrijpen, beschrijft Tayler haar ervaring als zeer euforisch. [Dionysisch?]
Ze voelde zich één met de energie om haar heen.
Haar spanningen waren weg en ze voelde zich licht en vredig.
Een zweef-anatoom als het ware.
Ze is weer volledig hersteld, maar zegt:
Ik kan nu als ik wil in het bewustzijn van de rechter hersenhelft stappen waar ik the life power of the universe ben, een met alles wat is.
Ik geloof dat we hoe vaker we kiezen voor onze rechter hersenhelft, hoe meer vrede we de wereld brengen.

Luister naar een Holland Doc documentaire over de filosoof Gilles Deleuze.
Luister naar een Holland Doc documentaire over Martha Nussbaum.

Met hagel schieten
Zeg een opdracht af .
De reden studeren vanaf 1 september.
De opdracht is minimaal twee weken full time op locatie en dat kan niet meer.
Wat ga je studeren vraagt de opdrachtgever.
Culturele wetenschappen, zeg ik.
Dat is schieten met een schot hagel, zegt de opdrachtgever en bedoeld dat niet flauw.

Dit blog is alweer veel te lang geworden en het is nog niet eens avond.

Anna

How it feels to have a stroke Jill Bolte Taylor

Sjiek en Sjoen

« memorial room | no picture please | plastic water »

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

anna

meer plastic posts Anna no Picture
Plastic soep foundations

de lelijke paraplu

dinsdag 21 augustus 2006
In de internationale trein. De aankondigingen worden in drie talen gegeven. Als de conducteur komt doe ik net of ik Frans spreek en dan weer Engels.
Prosshjaine arret medamme ee mesjeusses. Het Frans is voor de Nederlanders goed te verstaan maar ik betwijfel of de Fransen weten waar ze moeten uitstappen. Prochaine arret Roosendeel.
Is this your umbrella, vraagt de conductrice. Iemand heeft zijn paraplu achtergelaten in het bagagerek voor grote koffers. Een paraplu met panterstof. Blauwe panterstof. Het handvat is van plastic en beschilderd alsof het geen plastic is maar hout.
Is this your umbrella, vraagt de conductrice.
Nee dank u, zeg ik beleefd. Even later komt ze terug. Ze stopt de lelijke paraplu in mijn handen.
Hier, zegt ze, dan is hij nu van jou. Ik kan hem wel meenemen naar gevonden voorwerpen maar daar wordt hij toch niet opgehaald. Ligt hij daar anderhalf jaar te wachten. Nu heb jij een mooie paraplu voor als het regent.
Als de conductrice hem zo mooi vind, wil ze hem zelf niet hebben?
Wilt u de paraplu niet liever zelf meenemen?
Neehee, als ik de paraplu meeneem dat is een andere zaak. Dat kan niet. Dan is het diefstal.
Prochaine arret ze Heek. Ik stap uit met in mijn hand een grote lelijke paraplu met plastic handvat en blauwe panter-stof voor als het regent. Eerlijk gekregen.
dinsdag 21 november 2006

food stamps

deel 19 van Jenna's verhaal
Zelfgemaakte hotdogs zijn lekkerder, zegt Jenna. Vanavond gaan we naar de opera. Eerst zelfgemaakte hotdogs eten. Ga naar de PathMark De supermarkt onder de Wiliamsbergbrug. Sta in de rij aan de kassa. Een Chinese vrouw rekent af. Er zit een jongetje van een jaar of drie in de blauwe plastic bak van haar boodschappenwagentje. Hij zit onderuitgezakt en heeft een gelatenheid die niet bij zijn leeftijd past. Nu al teleurgesteld in het leven. Zijn moeder betaalt de boodschappen. Tien dollar had ze willen besteden. Het is niet genoeg. Ze haalt een tweede portemonneetje uit haar tas.
Rood met een ritsje. Ze peutert er een vijf dollarbiljet uit. Niet alle boodschappen zijn aangeslagen. Drie pakken cereals en twee plastic flessen grapefruitsap liggen nog op de band. De vrouw haalt een mapje uit haar handtas. Food stamps. Voor ieder item apart moet ze een cheque invullen. Iedere cheque wordt aangeslagen en ondertekend. Het meisje voor me begint te zuchten en op haar horloge te kijken. Ze draagt een Adidas broek en een sweater die veel gedragen is. De trui zit vol pluisjes. Ze heeft alleen een krop ijbergsla af te rekenen. Ze pakt een candybar uit het rek en gooit die naast de sla op de band. De band zit vol vlekken. De band is smerig.
Je moet een goed gestel hebben om bij de PathMark te winkelen.
Het percentage verkouden klanten is hoog. Loop je niets op van de vieze transportband dan is het wel van de bacillen die je toegehoest worden.
Het ongeduldige meisje maakt zich niet druk over hygiëne. Ze wil afrekenen. De Chinese vrouw wil de cereals betalen met de voedselbonnen. Dat mag niet.
Only food, zegt de kassavrouw. Ze moet het ontbijt ruilen voor rijst.
De onverkochte pakken cornflakes worden door de caissière met een geroutineerde boog in een van de winkelkarren achter haar gegooid.
Er staan wel tien volle winkelkarren met niet betaalde boodschappen.
Het slonzige meisje wipt op haar voeten van ongeduld. De cheques zijn ingevuld en ze is aan de beurt om haar ijsbergsla en candybar af te rekenen.
Ze betaalt cash. Een voor een haalt ze de dollarbiljetten uit haar portemonnee en vouwt ze zorgvuldig glad. Laat ze nog eens door haar vingers gaan, vouwt een hoekje terug en gooit het stapeltje zonder de caissière aan te kijken op de band. Betaal de hotdog worstjes. Het meisje treuzelt bij de plastic zakjes inpak carrousel. Ze wil nog iets zeggen.
It takes ages at these places. Eeeeaaagus...
Kijk haar aan. Weet niet zo snel iets terug te zeggen. Kijk haar aan. Ze heeft een snorretje zie ik.

14 mei 2006
meer Jenna verhalen...»

Sinti 2

« Sinti 3.. | no picture please | Sinti 1 ... »

2. Spelen dat je in de oudheid leeft...
Op de cour van het kasteel staan mannen in zwarte pakken. Zwarte hoeden, een wit hemd en een snor.
Een gouden ketting en een sigaret in de hand
De mannen roken sigaretten en drinken bier. Er is altijd wel een aanleiding om feest te vieren, zeggen ze.
Zo vieren wij nu feest, zegt Sinti Roger trots.
De ruimte op de begane grond is ingericht als buffet.
Er staat een toren van twaalf slagroomtaarten.
Een kistje aardbeien en een kistje sla.
Aardappelsalade, goulash, champignon-ragout. Een gebraden zwijn, brood, nog meer salades en groenten.
De goulash zit in een pan zo groot dat je er twee baby’s tegelijk in bad kan doen.
De goulash heb ik gemaakt, zegt Roger.
Er liggen servetjes, plastic borden en een stapel gesneden wit-brood in plastic zakken.
Het licht in de ruimte komt van een rode lichtslang die tegen de muur getacked is.
Bij het vorige feest zijn de stoppen doorgeslagen en nu is er op de helft van het kasteel geen licht meer.
Een stroomkabel loopt naar een van de bijgebouwen waar wel nog elektriciteit is.
Eén halogeen kan die kabel aan, kaarsen doen de rest.
Een jongen heeft als taak de kaarsen brandend te houden. Hij houdt het niet bij.
Zodra de duisternis invalt, hult het feest zich in een aangename schemer.



Het kasteel staat leeg en wordt in het weekend gebruikt door mensen die spelen dat ze in de oudheid leven.
Er is een smid, een houtbewerker en een winkel met authentieke kleren.
In het gebouwtje waar wel nog licht is zitten ze bij elkaar, de mensen die in het weekend spelen dat ze in de oudheid leven.
Ze hebben zich in stijl aangekleed met mutsen en wollen vesten.
In de tuin van het kasteel staan tenten en houten huisjes er is een kampvuur met een braadpot erboven.
Er staan twee stationcars. Een groepje mensen laadt de auto uit.
Indy en ik lopen er naar toe.
Hoe reageren mensen uit de Middeleeuwen als ze gestoord worden?
Gaan ze meteen slaan of schelden, vraagt Indy?
Allebei denk ik, zeg ik.
Voorzichtig naderen we de groep verklede mensen die hun auto aan het uitladen zijn.
Die spullen uit hun auto aan het laden zijn alsof ze op de camping staan.
Waarom zijn jullie zo verkleed, vraag ik.
Wij zijn Kelten. We gaan het kasteel belegeren.
Echt, vraag ik.
Nee, valt de vrouw onmiddellijk uit haar rol.
Dat is een spel. We hebben gevechtsmachines maar we schieten niet met kogels maar met druiventrossen
De vrouw draagt Middeleeuwse kleren. Een lange groene jas en een gele jurk.
Ze heeft zich dik aangekleed. Het is koud en nat. Ze verontschuldigd zich voor haar schoenen die zeer 21e eeuws zijn.
Ja, ik ken het terrein nog niet zo goed, zegt ze.
Gezondheid gaat voor, zegt ze. Haar jonge kinderen hebben hun authentieke leren schoentjes verruilt voor rubberen laarzen.
Wat doen jullie hier en waarom zijn jullie verkleed als in de Middeleeuwen?
De oudheid, niet de Middeleeuwen.
Waarom zijn jullie verkleed als in de oudheid?
De oudheid, niet de Middeleeuwen, de Middeleeuwen zijn te comfortabel.
We hadden ook cowboys kunnen kiezen of Indianen, maar de oudheid spreekt ons meer aan.

Hoe consequent zijn jullie, vraag ik.
Zoveel mogelijk, zegt de vrouw die met haar gezin speelt dat ze in de oudheid leven.
De auto’s, vraag ik.
We zijn nog kamp aan het opzetten, de auto’s gaan zo weg, zegt de ik-speel-dat-ik-in-de-oudheid-leef-mevrouw.

Anna

Sinti 1 »
Sinti 2 »
Sinti 3 »
Sinti 4 »
Sinti 5 »
Sinti 6 »