over bloggen 4

« over bloggen 4... | no picture please | BTW-aangifte... »
Een goed gesprek onder miljoenen ogen
Volgens Elmine Wijnia is een weblog een platform voor de 'ideale gesprekssituatie'
Dat houdt in dat iedereen gelijke toegang heeft tot de communicatie.
Dat er geen machtsverschillen bestaan tussen de deelnemers.
Dat alle deelnemers zich waarachtig tegenover elkaar uiten.

Weblogs dragen bij aan een nieuw soort democratie.
De consensus wordt niet meer gestuurd door de massamedia, de broadcasters,.
Door de veel-op-veel conversaties tussen mensen komen die onderling tot een consensus.
Een emergente democratie.

Democratie bestaat niet laat staan emergente democratie
Wie denkt dat internet een democratisch medium is, moet zijn argumenten nog maar eens goed bekijken, zegt Geert-Jan Bogaerts chef internet van de Volkskrant op zijn weblog. Hij noemt het internet een speeltuin voor machtigen tegenover machtelozen. Hij zegt dat er A-, B- en C-bloggers bestaan. De A-lijst is de elite van een paar gelukkige en zeer goed bezochte weblogs. De B-bloggers zijn veel talrijker maar ook veel minder gelukkig en rijk.
Het zijn er een paar duizend, wereldwijd. De overgrote meerderheid op de C-lijst blogt voor zichzelf zonder enige hoop, en misschien ook zonder enige verwachting, op rijkdom of roem.

Het populairste jongentje van de klas
Volgens Geert-Jan Bogaerts is het heel goed mogelijk om als blogger op de A-lijst te komen. Hij zegt dat dat zelfs bedrieglijk eenvoudig is. Je moet zorgen dat je onmisbaar wordt. Je moet zorgen dat er over je gepraat wordt. Je moet zorgen dat je populair wordt.
Ai, Anna, foei toch, eerst zorgen dat je populair wordt en onmisbaar en dat ze over je kletsen.
Ja, maar, ja maar dat wil ik helemaal niet. Ik ben heel blij met mijn plekje op de C-lijst. Echt waar en ik ben ook gelukkig. Anna, concentratie, je bent aan een serieus stuk bezig. Humor schrijven is niet iedereen gegeven.
Humor schrijven is moeilijk.

Wat zijn de voorwaarden voor een een goed gesprek
Een weblog zou een platform voor de 'ideale gesprekssituatie' moeten zijn.
Dat betekent dat iedereen gelijke toegang tot de communicatie zou moeten hebben.
Dat is bij het VK-weblog niet het geval. Bezoekers met een extern weblog krijgen een avatar met een enigma door hun hoofd. Ze worden ook wel de 'anoniemen' genoemd terwijl sec gezien dit niet de juiste toepassing van deze term is, omdat ze simpelweg niet de mogelijkheid hebben om zich te identificeren anders dan zelf een weblog bij de Volkskrant te beginnen. Een simpele inlogpagina met de mogelijkheid een avatar aan te maken en te linken naar een externe website zou de openheid van het VK-blog zeker vergroten en het incrowd-gehalte verkleinen.
Aan de eerste voorwaarde voor een 'ideale gesprekssituatie' wordt door het VK-webblog niet voldaan.

Voorwaarde twee voor een ideale gespreksituatie:
Er bestaan geen machtsverschillen tussen de deelnemers.
Die bestaat er op het VK-weblog wel. Ook hierover heeft de chef redactie internet aangegeven niet aan democratie te doen. Excuus voor de kromme zin. Hoe zou dat moeten democratie op het VK-blog. De Volkskrant is een sterk merk. Bloggers fietsen mee op dat sterke merk. De Volkskrant wil de image van het sterke merk bewaken. Een blogger die het daar niet mee eens is, is als met een groot Cola-blik op je auto rondrijden en dan heel hard roepen dat je geen Cola lust. Of je Cola lust? Neee! Serieus blijven, Anna. Humor is niet iedereen gegeven.
De derde voorwaarde voor een ideale gespreksituatie is dat alle deelnemers zich waarachtig tegenover elkaar uiten.

Waarachtig zijn
Mensen zouden zich op hun weblog niet anders moeten voordoen dan ze in werkelijkheid zijn.
Kenmerk van het internet is dat het makkelijk is om je identiteit verborgen te houden of er zelfs over te liegen.
De mogelijkheid om te liegen over je identiteit is een bedreiging voor de kwaliteit van de communicatie, stelt Wijnia.

In een weblog is de waarheid van de schrijver niet altijd evident.
Je moet er wat moeite voor doen om een tekst op authenticiteit te beoordelen.
Een hulpmiddel van het weblog is de mogelijkheid om te linken.
Linken naar je persoonlijke pagina waarin je iets onthult over je achtergrond. Linken naar andere weblogs.
Linken naar vorige artikelen dragen bij aan de waarachtigheid van de auteur.

Toch bestaat er een grote behoefte aan anoniem bloggen.

Anna

bronnen:
E.R. Wijnia
afstudeerscriptie Toegepaste Communicatiewetenschap
Universiteit Twente 2004

Geert-Jan Bogaerts, chef internet van de Volkskrant

over bloggen 3

« BTW-aangifte.. | no picture please | over bloggen 2... »

Irritante bloggers...
Het zijn niet de ijverige stukjes-schrijvers die dromen van een boek uitgeven of dat zelfs al doen wel of niet in eigen beheer.
Het zijn niet de ijverige stukjes-schrijver die aanschurken tegen de conventionele macromedia en die met hun een-persoons micromedia-blog ooit erkenning hopen te krijgen.
Het zijn niet deze bloggers die de ergernis van o.a. Keen oproepen. Het zijn niet deze bloggers die ergernis opwekken. Zij zijn trouwe lezers van de krant. Zij erkennen de hiërarchie, ze hopen zelf ooit op te klimmen. Zij kijken op tegen de gate-keepers, de professionelen, de beschermers van de goede smaak, de selecteurs aan de poort.
Wel kwaliteit. Geen kwaliteit. Wel kwaliteit. Geen kwaliteit.
Het zijn niet deze bloggers die irriteren. Het zijn de bloggers die dit stadium al lang voorbij zijn of de bloggers die deze ambitie [ erkenning van de 'oude' media] niet hebben, nooit gehad hebben en ook nooit zullen krijgen.

Shocklogs
Het zijn bv. de bloggers van de shocklogs die irriteren.
De shocklog-bijdragen worden geschreven om de grenzen af te tasten van de politiek-correcte consencus-cultuur van de westerse media. Volgens een [verwijderde] bijdrage aan Wikipedia zijn shocklogs weblogs die met schokkend en agressief taalgebruik spugen op het recent nieuws, publieke figuren en instellingen. Schrijvers van shocklogs vatten hun commentaar vaak in provocerende en beledigende bewoordingen en dat leidt vaak tot nog ergere commentaren waarin bv. met verkrachting en moord wordt gedreigd. Deze shocklogs, ook wel treiterlogs genoemd plaatsen niet alleen stuitende berichten maar trekken ook een groep mensen die graag lucht wil geven aan hun frustraties. Het zijn de doorsnee buitenstaanders die het idee hebben door het establishment te worden buiten gesloten.
Met de gevoelige onderwerpen die worden aangesneden, wordt vaak ingespeeld op de sentimenten die op dat moment in de samenleving leven, zeker wat betreft moslims en andere minderheden.

De nuttelozen van de nacht
Een andere groep bloggers die irritatie opwekken zijn de bloggers die zich 'nergens' mee bezig houden. Ze houden zich nergens mee bezig, behalve met het zoeken naar waarheid. Een eigen waarheid. Een waarheid met een vraagteken. De waarheid is een doorlopend project geworden en geen absolute waarheid die goedkeuring nodig heeft van hogerhand.

Het is juist een rol voor professionele journalisten om een selectie te maken uit het enorme media-aanbod, schrijft Geert-Jan Bogaerts - chef internet van De Volksrant op zijn weblog. In een krant of nieuwprogramma op radio en televisie worden verbanden gelegd die de lezer, kijker of luisteraar niet uit zichzelf zou leggen.

Kwaliteit-keurmerk
Wie bovenstaande opmerking niet onderschrijft, roept irritatie op. Maar het is niet zozeer dat de boodschap niet onderschreven wordt. Er zijn bloggers die zich niks van de macromedia aantrekken. Die het nieuws nauwelijks meer volgen. Die niet bezig zijn met het verkrijgen van kwaliteit-keurmerk door een erkend instituut zoals de Volksrant dat is.
Ze zijn 'nergens' mee bezig. Ze maken een product waar niemand om gevraagd heeft. Een geschenk aan de mensheid dat niemand nodig heeft. Ze verhalen over persoonlijke angsten, onzekerheden en desillusies. Ze laten twijfel en onzekerheid zien over wat men zou moeten voelen, denken, geloven, leuk vinden. De emotionele impact is vele malen groter dan die van de andere media vanwege de informele sfeer van blogs.

Blogs bekijken en documenteren de afnemende macht van de gevestigde media zonder een alternatief te weten.
Ze zijn de top-down communicatie beu, maar kunnen nergens anders heen. Er is geen andere wereld mogelijk want er is geen andere wereld

Bloggen is niet de digitale kloon van de ingezonden brief. Een blogger klaagt en beargumenteert niet, maar gunt zichzelf het genoegen de media te observeren. Het becommentariëren van de gevestigde cultuur met al haar normen en producten, kan gezien worden als een publiekelijk afhaken. De ogen die eens geduldig alle verslagen en advertenties bekeken zijn in staking gegaan.
Deze bloggers zijn 'nergens goed voor' Ze sturen hun boodschappen de ruimte in en trekken zich niks aan van de beschuldiging dat ze alleen maar ruis produceren.

Je eigen leven verslaan
Deze huis-tuin-en keuken bloggers volgen het nieuws niet meer, of beschouwen het van een afstand. Ze maken liever hun eigen nieuws, waarbij het triviale net zo belangrijk, zo niet belangrijker is dan de wereldproblemen. De kat van de buren of de val van Saddam Hussein. Het maakt niet uit. Ze geven hun eigen waarde aan nieuws. Ze wijzen het werk van de gate-keepers niet af omdat ze hun nieuws niet op die manier behandelen. Ze hebben er geen behoefte aan om A-bloggers te worden. Ze streven niet naar macht. Ze schrijven, fotograferen en kletsen rond de dorps-pomp omdat het plezier geeft.

Abu Ghraib
De foto's uit de Abu Ghraib gevangenis zijn niet gemaakt uit verontwaardiging voor de martelingen van het Amerikaanse leger. Ze zijn gemaakt door de soldaten omdat het martelen onderdeel van hun leven is. En van je leven maak je foto's en die foto's zet je op het internet. De foto's van de stadion-brand in Groningen zijn niet gemaakt om het nieuws te verslaan. Ze zijn gemaakt omdat supporters in brand stonden en daar op dat moment van getuigen. De foto's en filmpjes die van de brand gemaakt zijn door de supporters zijn veel heftiger [emotioneler, subjectiever] dan het verslag van de televisie-camera's op veilige afstand. Bij de een proef je de rook in de longen en ruik je het gevaar. Bij de ander zie je een uitgezoomde koele objectieve meta-blik.
Wat is beter? Geen idee. Ik ben een blogger en geen columnist.

Anna

geciteerde tekst bewerkt naar:
Geert Lovink
Zero Comments: Blogging and Critical Internet Culture

over bloggen 2

« over bloggen 2... | no picture please | over bloggen 1... »

Definitie van een blog
Een blog is een regelmatig verschijnende, chronologische publicatie van je overpeinzingen en weblinks. Een ratjetoe van wat je beleeft en wat er op het web en in de wereld daarbuiten gebeurt. Een blog is; de gedachten van de schrijver in gemiddeld zo'n 250 woorden.

Een blogger is geen burger-journalist
Blogs omschrijven als burger-journalistiek zou betekenen dat bloggers zichzelf zien als amateurs of gemankeerde journalisten. En dat is niet het geval. Een nieuwsbericht bloggen betekent niet dat de blogger in alle rust, het discours en de context analyseert, of zelfs maar de feiten natrekt. Bloggen betekent niet meer dan door een link snel even op nieuwe feiten wijzen, met een korte uitleg waarom de blogger dit of dat weetje interessant of opvallend vind.

Bloggers brengen zelden nieuwe feiten aan
Blog-bijdragen zijn meestal 'haastig' opgeschreven overpeinzingen rond een link of gebeurtenis.
In de meeste gevallen beschikken bloggers niet over de tijd, vaardigheid en financiële middelen voor degelijk onderzoek. Onderzoeksjournalisten werken maanden of nog langer om een verhaal boven water te krijgen.
Bloggers brengen zelden nieuwe feiten aan.

Oude media verliezen lezers
Mensen zijn uitgekeken op de bestaande formats van kranten, radio en televisie.
Ze houden het nieuws niet meer bij. Bloggen verandert de bestaande formats voor informatie.
De gevestigde media beginnen dit ook in te zien en zullen op zoek moeten naar nieuwe formats om lezers aan te trekken. Sinds de mogelijkheid van interactieve media, verwachten veel lezers dat media ook werkelijk interactief zijn. Ze willen dat de media hun berichten integreren en zolang ze dat niet doen, doen de blogs dat in hun plaats.

Een blogger is een verhalenverteller
Blogs zijn geen anonieme nieuws-sites. Ze zijn hoogst persoonlijk. Subjectief.
Bloggen is een manier om weer een individu te worden. Je vertelt iets over jezelf als uniek wezen. Een blog is je stem. Het is eerder een digitale uitbreiding van een vertel-traditie dan een nieuwe vorm van schrijven. Door bloggen is het nieuws geen toespraak meer, maar een gesprek geworden. Blogs hebben veel weg van geruchten en roddels. Het lijken gesprekken in cafés en kroegen op pleinen, in de wandelgangen, aan de dorps-pomp.

Je huidige 'registreerbaarheid' is al zo groot, dat bloggers zich er niet meer druk over maken dat de berichten over het dagelijks leven voor iedereen openbaar zijn.

samenvatting en bewerking van een tekst van Geert Lovink
uit: de opkomst van de informele media

Anna

Bloggers brengen zelden nieuwe feiten aan.
Hier wil ik graag in een volgend blog verder op in gaan.
Dat bloggers geen kranten lezen wil ik ook nog toelichten.
De voorwaarden voor een ideale blog-omgeving, daar valt nog iets over te zeggen.
En ook over de vraag;
Waarom is er een behoefte aan anoniem bloggen.

over bloggen 1

« over bloggen 2... | no picture please | briefje... »

Bloggers zijn geen journalisten.
Zelfs wie op een journalistieke manier blogt, doet dat in eerste instantie voor zichzelf.

Bloggen heeft meer te maken met het vormgeven en het performen van het eigen zelf, dan met journalistiek of het maken van een publicatie in de klassieke zin.
Je kan het zien als een persoonlijke on-line informatieverwerking.
Er zijn wel blogs waar verhitte en/of inhoudelijke discussies worden gevoerd, maar die zijn in de minderheid.

De meeste bloggers leveren geen kritiek. Kritiek leveren betekend dat je argumenten moet hebben en dat kost tijd.
Zolang je geen kritiek wil leveren kan je ongestraft je eigen blik volgen, mag je belangrijke zaken missen en aan niemendalletjes aandacht geven. Vandaar de 'lichtheid' van veel blogs. Dat is ook een kwaliteit. Wie en public argumentloos kritiek levert staat al gauw in het wilde weg te schreeuwen. Vandaar dat bloggers die liever niet doorgaan voor schreeuwlelijk of zelf-ophemelaar, slim omgaan met het voor zichzelf laten spreken van het gekozen materiaal. Het is aan de lezers om conclusies te trekken.

Een blog is altijd onder constructie. Wat geschreven wordt is voorlopig.
Al die voorlopigheid wordt bewaard in het archief.
Er sprake van een visie waaraan doorlopend wordt gebouwd.
Die wordt onderzocht en ondervraagd, maar die zelden expliciet wordt vastgelegd.
Om dat als bezoeker ' na te voelen' moet je een blog over langere tijd volgen.
Op den duur kan de lichtheid van een blog dan toch een stuk zwaarder wegen.

samenvatting van een tekst van Arie Altena
uit: de opkomst van de informele media

Anna mijmert over bloggen