no picture please: foto

Showing posts with label foto. Show all posts

11.11.12

11-11-11 2012...hoeveel zie je als je niets verwacht...

« een kunstwerk maken | no picture please | koperdiefstal »

altijd naar je intuïtie luisteren...

Terwijl de winkels op koopzondag nog niet open zijn - het is kwart voor elf - loop ik toch naar het station om de Limburger te kopen om de nieuwe column van Leonie Cornips te kunnen lezen. Dat is onlogisch want nu moet ik twee keer de stad in: één keer voor de krant en nog een keer voor boodschappen.
Bij het station wordt ik tegemoet gelopen door mensen verkleedt als konijn, beer en andere knuffelvarianten, en de gebruikelijke dansmarietjes, engelen en duivels, nep-politieagenten en zo meer. Het is de elfde van de elfde, het is de opening van het carnavalsseizoen realiseer ik me.
Dilemma, naar huis gaan fototoestel ophalen, naar het Vrijthof gaan en registreren? Nu knuffels en rituelen en Carnaval onderdeel van mijn research zijn zou dat wel moeten. Etnografisch onderzoek heet dat. Maar erg gemotiveerd ben ik niet.

Moet nog haasten ook want het is al vijf minuten over elf en om 11 minuten over wordt het Carnaval ingeschoten. En er mag dan zoiets zijn als een Maastrichts/Limburgs kwartiertje het carnaval begint precies op tijd.
Loop over de Markt en zie groepjes onverklede jongeren staan en ik twijfel, naar het Vrijthof gaan of op de Markt blijven, kennelijk staat er hier iets te gebeuren. Er staat ook een groot beeldscherm maar daar is nog niets op te zien en ik besluit om toch naar het Vrijthof te gaan. Ik ben te laat, zie nog net de confetti snippers door de lucht vliegen en hoor het Limburgs Volkslied spelen, altijd weer ontroerend...

Wat nu...het Vrijthof is afgezet met hekken en er is controle om op het feestterrein te komen. Andere jaren heb ik de 'achterkant' van het feest gefotografeerd, de enorme rotzooi, de day after, onverwachte plekken. Nu besluit ik op het Vrijthof zelf te gaan ondanks de drukte, maar ik mag het terrein niet op want ik heb een flesje Calvin Klein Eternity in mijn rugzak. Ik vraag nog aan de security-mevrouw wat ze denk dat ik met het flesje ga doen (leegdrinken soms denk ik bij mezelf), maar security-mensen hoeven op dit soort vragen geen antwoord te geven, ze hoeven alleen maar te zeggen dat het niet mag. En daarbij weet ik de reden waarom het niet mag. Mijn parfum-flesje is van glas en glas mag niet, punt.

Draai om en loop terug naar huis, zie plastic-beker-burgemeester Onno Hoes lopen en kijk hem aan. Wat nu, heen en weer naar huis om rugzak security-proof te maken...of is het moment allang voorbij...nog even en je kan alleen nog maar dronken mensen fotograferen. Kom weer op de Markt en zie nu waar de groepjes mensen op hebben staan wachten. Het begin van een dans-happening. Het blijken Brazilianen te zijn die op muziek een soort vecht-dans uitvoeren. Capoeira. Het is ter ere van een van de dansers die de zwarte band behaald heeft. Maak foto's en filmpjes en besluit niet meer terug te gaan naar het Vrijthof. Hoeveel dezelfde foto's kan je maken van het Carnaval en de puinhoop na afloop. Ik had nog nooit gehoord van Capoeira. Ben een beetje boos op mezelf. Heb niet naar mijn intuïtie geluisterd. Het motto van fotograaf Hans Aarsman is: hoeveel zie als je niets verwacht. Ik deel dat motto. De foto's op het Vrijthof zouden meer van hetzelfde zijn geworden, hoewel de zon wel erg mooi laag stond... Capoeira, dat is weer eens wat anders dan Beppie Kraft of Rowwen Heze of plastic bekertjes Carnaval-afval...

Weer thuis gekomen zoek ik het op: capoeira is een vecht-dans maar bovenal een spel, een spel waar er geen winnaars of verliezers zijn. Een spel! En waar doe ik onderzoek naar? Naar de spel-functie in rituelen o.a.

Als ik niet naar het station was gelopen om de krant te kopen had ik niet geweten dat het de 11-de van de 11-de was, was ik niet naar het Vrijthof gegaan om foto's te maken en had ik de capoeira dans op de Markt gemist. Toeval of niet, neem me voor om weer beter naar mijn intuïtie te luisteren en de dingen te zien als je kijkt zonder iets te verwachten...wetenschap is mooi maar ook erg doelgericht...als ik alleen als wetenschapper had gedacht had ik het nieuws op de Markt gemist...

Anna

Links:

11-11-11 2011 plastic bekers afval carnaval

plastic bekers 11-11-11-11

Carnaval in Maastricht 2012

Capoeira

2.10.12

Kapsalon

« lets be careful out there | no picture please | een gaatje in de broek 2

Of het komt omdat ik fotograaf ben, maar ik vind taal een ingewikkeld iets.

Bijvoorbeeld als een Nederlands woord kapsalon een Turks gerecht in een typisch Limburgse pizzeria blijkt te zijn.

Of dat iemand twee puntjes op de o van het straatnaambordje Burgemeester Donner heeft getekend.

Heb ooit in een shoarmazaak gewerkt, weet hoe je de broodjes kan opensnijden zonder je handen te verbranden. Ik kan vloeken in het Libanees, maar van kapsalon als gerecht had ik nog nooit gehoord, terwijl het toch echt een vrij bekend gerecht is.

Als fotograaf maakt dat gebrek aan kennis niet zoveel uit maar als aspirant-wetenschapper had ik het moeten checken. Ook in dialecten kan taalverwarring optreden zoals een aantal jaren geleden in Den Haag de volgende conversatie:

U verkoopt ook tabak?

Jazeker.

U verkoopt ook tabak, vraagt een stem achter mijn rug op het station van Den Haag bij de kiosk, waar ik iets te lang twijfel tussen een gevulde koek of een wafel en welk merk kauwgum daarbij hoort.

U verkoopt ook tabak?

Jazeker, zegt de verkoopster.

Ik draai me om. Zie een man met een baard en onduidelijke kleren. Zijn nagels zijn een half jaar niet gewassen of hij heeft zojuist plantjes verpot. 

...anders sta je ook maar te wachten, zeg ik tegen de man.

U bent fotograaf, zegt hij met een blik op mijn foto-statief.

Ja.

Lekka, zegt de man met de vieze nagels.

Ja, lekkah, zeg ik, alsof ik Haagse Harry niet ken, alsof ik niet weet hoe je lekker zegt op zijn Hagenees.

Leica, zegt de man met een geaffecteerde stem.

Oh, Leica...nee geen Leica...Nikon.

Ik Canon, zegt de man, dure hobby, fotograferen.

Dure hobby, zeg ik.

Laat vandaag de taal even met rust, ga aan het werk, beelden zoeken voor een boek over kemphanen en kemphennen. Het was Darwin die constateerde dat de mannen en vrouwen van diersoorten die monogaam zijn nogal op elkaar lijken. Hun leven is ongecompliceerd en overzichtelijk.

Bij polygame vogelsoorten moeten mannetjes veel meer hun best doen om vrouwtjes te veroveren, ze hebben felle kleuren, ornamenten, versieringen en bewapeningen.

Het boek geeft geen antwoord op de vraag waar in de evolutie deze inspanning om mooi te zijn en indruk te maken over gegaan is van de mannetjes op de vrouwtjes.