bij de dood van Pina Bausch

« justen thimon in de Efteling.. | no picture please | maastricht-geuselt-nazareth-2... »

De Academie voor Expressie door Woord en Gebaar
Geen Kunstacademie, geen Toneelacademie, geen Conservatorium, maar een Academie voor Expressie door Woord en Gebaar. In Kampen.
Kampen de Hanzestad waar onder elk straatbordje staat, WIJ ZIJN CHRISTELIJK.
Men zal het ontkennen maar dat was mijn ervaring en dat is het zo.
Een geitenwollensokken-school in een christelijk Middeleeuws stadje.
De studenten klagen over het moeizame uitgaansleven, maar ik heb andere zorgen.
Eerst zien aangenomen te worden op deze gebreide sokken school.
Waarom noem ik twee maal een jaren zeventig cliché-beeld.
Omdat een cliché niet zomaar een cliché wordt.
Op de Academie voor Expressie door Woord en Gebaar droegen de mannelijke docenten geitenwollen sokken. In van die open sandalen, anders kan je het niet goed zien. Ik weet nog dat ik dacht. Hier zijn ze dus, de mannen die geitenwollen sokken dragen. Het bestaat dus echt, het is niet zomaar een beeldspraak.

De Academie voor Expressie door Woord en Gebaar
Het was begin jaren tachtig dat ik probeerde toegelaten te worden op de Academie voor Expressie door Woord en Gebaar. De toelating bestond uit drie introductie/selectie weekenden. Voor de docenten de mogelijkheid om geschikte leerlingen uit te zoeken en voor jezelf om een beeld te krijgen van de opleiding. Dat beeld heb ik wel gekregen. De Academie voor Expressie door Woord en Gebaar is een combinatie van Sociale Academie en Kunst-Toneel-en Muziek-opleiding. Je wordt opgeleid tot kunstzinnig therapeut. Via muziek, drama of beeldende kunst mensen therapeutisch begeleiden. In neem aan dat de Academie erin geslaagd is om gedegen en deskundige therapeuten op te leiden en af te leveren, maar bij zo’n toelating moet het kaf nog van het koren gescheiden worden. Stel je voor wie allemaal op zo’n opleiding afkomt. De combi mens van hysterische toneelspeler en beschadigde ik-wil-de-mensheid-helpen-mens. Ook gefrustreerde toneelspelers, afgewezen voor de toneelacademie, gesjeesde kunstenaars en sociale mieppen-leuk–iets-met-kunst-doen, het liep er allemaal rond. Een voorbeeld. Tijdens een improvisatie bedacht ik dat een stotterend typetje wel een goed uitgangspunt zou zijn voor mijn spel. Net op tijd ontdekte ik dat een jongen in mijn groepje een echte stotteraar was. Dan wordt je niet aangenomen op de toneelacademie maar op de sociale Academie voor Expressie door Woord en Gebaar kan dat, een stotterende toneelspeler.

Pina Bausch
Een van de lessen werd door Pina Bausch gegeven. Een magere vrouw, vriendelijk en zacht. We moesten allemaal iets persoonlijks vertellen en omdat ik uit een gezin van twaalf kinderen kom, aan mij de eer om de twaalf biggetjes te spelen. Een typisch jaren zeventig-oefening. Ik denk niet dat enig ander persoon dan Pina Bausch mij had kunnen overtuigen om de twaalf biggetjes te improviseren en ben daarna ook nooit meer zo iemand tegengekomen. Op mijn evaluatie van de toelating stond een aanbeveling van Pina Bausch. Complimenten dat ik niet bang was om voor gek te staan [dat doe je echt wel als je de twaalf biggetjes moet spelen] en complimenten dat ik niet behaagziek was en durfde ‘lelijk’ te zijn.

Kikker en de prins
Het laatste weekend moesten we een solo-voorstelling laten zien van een minuut of vijf. Het was een treurige verzameling van goedbedoelde maar slecht uitgevoerde optredens. Veel liedjes, al dan niet play-back en ballet en dan niet ballet in klassieke zin maar moderne dans, zelf bedachte moderne dans, ongecontroleerd wild zwaaien met armen en benen en veel over de grond rollen. Dramatisch over de grond rollen. Of mijn optreden kwaliteit had weet ik niet maar het was in ieder geval…anders…Ik had een eigen tekst geschreven, een brief aan een denkbeeldige Amalia, een vrouw met liefdesverdriet geloof ik, maar de precieze tekst kan ik me niet meer herinneren. Ik zou de tekst, de brief voorlezen en op het eind van het verhaal zou Amalia een kikker in de hand nemen en die kikker kussen. Geïnspireerd op het sprookje van de kikker en de prins. Ik had een kikker gevangen in een vijver, in een doos gestopt, meegenomen in de trein naar Kampen voor mijn performance Amalia en de kikker en de prins. Na urenlang wachten, kijkend naar vreemde dansjes en het zoveelste saai gezongen liedje was ik aan de beurt. Ik breng mijn tekst, voer de spanning op en grijp in de kartonnen doos naar de kikker. Dat klinkt makkelijker dan het is. Het is niet zo eenvoudig om een kikker vast te houden. Ze zijn vies, koud, slijmerig en glibberig. Het lukte me om de kikker uit de doos stevig vast te pakken en ik bracht hem naar mijn mond als om te kussen. Einde performance. Het einde werd niet helemaal begrepen en er viel een lange stilte. Dat alleen in sprookjes een kikker in een prins veranderd drong niet meteen tot het Kampense Expressie door Woord en Gebaar door.

Anti-climax
Toen heb ik mijn kikker maar weer in de doos gestopt en ben naar het station gelopen. Op het station bleek mijn portemonnee gestolen. Ik had geen geld, geen treinkaartje, maar wel een kikker in een doos. En toen heb ik iets gedaan waar ik nu nog spijt van heb. Ik heb de kikker op het station achter gelaten. Ik durfde niet met mijn kikker terug naar de school te gaan om te kijken of iemand me geld wou lenen voor een treinkaartje.

Niet bang zijn om 'lelijk' te zijn en de prins bestaat niet...
Ik ben niet aangenomen voor de Academie voor Expressie door Woord en Gebaar ondanks de lovende woorden van Pina Bausch. Hoe het met de kikker is afgelopen weet ik niet. De portemonnee is nooit teruggevonden, het was een rode leren met een knipslotje. Het was mijn laatste portemonnee, sindsdien bewaar ik mijn geld los in mijn tas. Bij de dood van Pina Bausch moest ik aan deze toelating denken en haar woorden. Je moet niet bang zijn om ‘lelijk’ te zijn.



Anna

count down...

« quite a bit a stumble.. | no picture please | modernity.... »

Leef je nog vroeg, K.
Nee, dat zei ze niet.
Ze vroeg hoe het gaat met de studie.
Martin Bril is overleden.
Martin Bril, de observator van het leven.

Heb me altijd een observator van het leven gevoeld.
En nu studeer ik al driekwart jaar.
Terwijl ik dit schrijf, klinkt er harde dj muziek buiten.
Er is een evenement vlak bij mijn huis.
Studenten die proberen het 'World Guinness Record Vuurspuwen' te verbeteren.
Anna de observator zou daar nu staan met haar fototoestel.
Maar sinds ik studeer leef ik in twee werelden.
Die van het woord en die van het beeld.
Groot was mijn weerstand tegen de wereld van het woord.
Mai oh mai, hoeveel woorden hebben de denkers nodig om een gedachte uit te drukken.
Maar ik heb me er overheen gezet.
Al die kilometers woorden gelezen.
Al die gedachten in me op genomen.
Al die tijd de beelden gemist.
Waar zijn de plaatjes, waarom is er niks te zien.
Heb me er doorheen gebeten en ben rechtop gebleven.
En dan nu het laatste blok van dit jaar.
Het gaat over stijl en wat dan wel is.
Het gaat over schilderijen en hoe je daar naar moet kijken.
Eindelijk.
Beeld.
Kijken.
Dat kan ik wel.
Mijn mede-studenten hebben het moeilijk.
Zij zijn van de taal.
Van de woorden.
Kunnen zich de schilderijen niet voorstellen.
Weten niet hoe het is om iets te maken.
Hoe het is om kunstenaar te zijn.
Dat kan ik wel.
Maar wat me verbaast is hoe weinig de talige cultuurwetenschappers bereid te zijn zich te verdiepen in de kunsten.
Heb me nu al bijna een jaar lang gepijnigd aan de taal.
Maar die taal-puristen weten niks van beeld en hebben ook weinig interesse om zich erin te verdiepen.
Shocking vind ik dat.
Ondertussen hoor ik aan de muziek dat de climax van de wereldrecordpoging vuurspuwen er nu aan zit te komen.
Ben er niet bij.
Ben aan het schrijven.
Taal-georiënteerde mensen kunnen een slechte invloed op je hebben.


Anna

spring-break but not really...

« when there is an elephant.. | no picture please | no earth hour... »

Wash my hands sticky from filthy library books…
That's why students have a cold so often.
They mess too much with filthy books from the library.
Have been copying books for over two hours.
Almost 2,5 inches op paper. And that is only for the upcoming two weeks.
Then the copying starts all over again. Studying is not environmental gentle.
It was very busy at the library. Lots of students.
I did not expected it to be so crowded on the first sunny spring day.
Saw a student with green fluoressant earplugs.
Copied a 2,5 inches high staple of photocopies and that is besides the books I have to buy.
Who sung, and the living is eeeeaaasy. Yeah right, not for students it is.
At six o'clock I'm finished. Walk home. The sun makes long shadows.
See a yellow daffodil and no, they are not always yellow.
See a green half eaten sour apple thrown away close to the daffodil.
See a man sitting on the terrace of a bar, his wife sitting next to him.
They are drinking beer. He is stroking a large carton box.
He just bought a synthesiser. His wife's face is neutral.
She says nothing and has nothing to stroke on.
The sun is setting. Go home. Open a window. Look at the river.
A bird flies by. A car. Another car.
People are hurrying to the gym.
Gym-people are always in a hurry. That's the way they like it.
There are still only two trees with leafs on in the street.
It is too cold to have the window open but I leave it that way. Need some sun.
The next few days I will try to finish my essay on animal rights.
It was an interesting survey, but I won't mind to move on to the next topic.
Must tell you about an interesting artist, but that can wait until tomorrow.




Anna

Animal rights or Animal welfare that's the question...

« skype call from london.. | no picture please | who's picture is this... »

Studie Arts and Culture
For my next paper on animal rights or animal welfare I am collecting some pictures.
These are from Londen februari 2009.
















Anna

de gevoelige maag van Darwin...

« Justen Thimon... | no picture please | warning do not dump rubbish...

Culturele Wetenschappen
Ben nu op bijna driekwart van het eerste jaar Culturele Wetenschappen.
De oudere instroom-studente die tijdelijk de studie volgt, vraagt naar mijn motivatie om op mijn leeftijd nog aan een universitaire studie te beginnen.
Naïviteit is het enige eerlijke antwoord. Ik dacht werkelijk dat je de studie wel kan doen naast je werk. Welk werk? Mijn freelance inkomsten zijn praktisch nihil. Leef van de inkomsten van A., hoe cliché.
We zien wel, zegt A.

Een brede studie...
Het is wel erg breed, de studie, zegt de oudere instroom-studente. Ik ga liever de diepte in...

met een mager resultaat...
Krijg mijn papers terug. En? vragen mijn mede-studenten.
Heb maar een zesje voor mijn paper.
De docent heeft gezegd dat ik gezien mijn leeftijd beter zou moeten kunnen presteren.
Wat een shit-opmerking.
Leeftijd zou geen rol moeten spelen, vind ik.
Ik beoordeel mijn jonge docenten toch ook niet op hun korte leven.
Het is frustrerend dat papers waar ik weinig aandacht aan besteed beter beoordeelt worden dan die waar ik echt mijn best op doe. Als ik het blurrige vakjargon kopieer en vermom in een onbegrijpelijk essay krijg ik een hoger punt dan als ik een poging doe tot een originele gedachte.
Twee mogelijkheden: mijn originele gedachten zijn niet bijzonder genoeg of er heerst een cultuur van conformisme aan de universiteit.
Zal nog ontdekken welke van de twee opportuun is...

Darwin
Ploeter verder op het gedachtengoed van Darwin.
Lees een biografie van Darwin. Het boek is 960 pagina's dik.
Duh, come on. Dat red je niet in één dag.
Het scheelt wel dat er 120 pagina's in het boek gereserveert zijn voor noten, bibliografie en illustratieverantwoording...

English breakfast
Een toepasselijke foto voor vandaag lijkt me het English breakfast.
Darwin was een ziekelijk man. Hij had chronische darmproblemen.
Hij had braakaanvallen, last van duizeligheid en misselijkheid. De oorzaak lag in zijn gevoelige aard en zijn angst voor het verlies van status en aanzien vanwege zijn controversiële ideeën over de evolutietheorie.




Anna

My beautiful laundrette

« special meal... | no picture please | Jana, Jenna, Josch en Jody in het park op zondag... »

12.43 uur zaterdag 28 februari 2009 werk aan mijn paper over de Historikerstreit
Ben nu twee dagen terug uit London. Stoer om een paar dagen vrij te nemen maar nu ligt er een berg studie te wachten. Het koffer half uitgepakt en een stapeltje was ligt te wachten. In de supermarkt sta ik voor de magnetron-maaltijden. Een oven en een magnetron. Dat zijn apparaten die in mijn keuken ontbreken. Heb ook geen wasmachine. Het kan je leven aangenaam maken automatisering, maar je kan heel goed zonder.

De zon schijnt. Het carillon op de Markt klinkt. Ben over de helft van het eerste studie-jaar. Het valt niet mee. Het wordt niet minder zwaar, waarschuwt zusje Benjamin die al haar studies cumlaude gehaald heeft. Cum laude zit er voor mij niet meer in. Had een zesje voor mijn paper over de kunstenaar Kabakov. Een zesje. Werk nu aan een paper over de Historikerstreit. Duitse historici die ruziën over de schuldvraag van de beide wereldoorlogen. Het is geen eenvoudige tekst. Maar het voordeel van ingewikkeld taalgebruik is dat je dat gewoon kan copiëren. Gebruik ingewikkelde taal in mijn paper. Dat ik zelf niet begrijp wat er staat neem ik maar op de koop toe. Begin aan een nieuwe opdracht. De opkomst van de menswetenschappen, organicistische maatschappijmodellen, evolutie- en degeneratietheorieën. Toe maar. Eerst koffie...







14.09 uur
Gonnie mailt: Een 6 voor een essay-paper is nog steeds een voldoende. Ik zou het al super vinden als ik zou weten dat ik overal een voldoende voor krijg bij een universitaire studie. En wat minder studeren is ook wel goed hoor... het is echt niet normaal om Marx te lezen onder het strijken en zo!

Maak een sopje voor de witte lakens. Straks wassen. Ondertussen lezen. Wassen is saai, kan je best studeren ondertussen. Neem me voor om wat socialer te worden...

Anna

Marx en Engels, de constructie van het verleden, de mens het beest en de zombie, het bewustzijn te lijf....

« Jenna, Jody en Jana... | no picture please | Justen Thimon is vet cool.... »

19.31 uur heb moeite om me te concentreren vandaag
Ga ik echt vier jaar dit moordende schema volhouden? Terwijl de administratie binnenkort toch echt af moet zijn, mijn inkomsten bijna nihil zijn, het huishouden verslonst, neem ik de tekst van Marx en begin te lezen. Stofzuigen en lezen, wassen en lezen, poetsen en lezen, boodschappen doen en lezen. Ploeter me door taaie teksten heen. Plichtmatig. Maar soms lees ik iets verrassends, nieuwe kennis. Het is verslavend. Je leest en leest, in de hoop op weer zo'n nieuw inzicht. Maar het kost heel veel tijd. Lezen, lezen en nog eens lezen. En dan, wat is dat eigenlijk een cultuurwetenschapper. Wat ben je eigenlijk als je afgestudeerd bent? Cultuurwetenschapper. Wat is dat?

Ga koffers pakken...




Kleine koffertje voor vandaag...



Grote koffer voor vrijdag...



donderdag 20.37 uur koffer inpakken
Ben net terug uit de les. Naar Groningen geweest, les gehad en nu koffer pakken voor Londen. Weer een paper terug. Moeilijk paper over Franse revolutie. Toch een voldoende, yeah. Koop kadootjes voor de kids van Jenna.

Koffer pakken kost toch altijd meer tijd dan je denkt ;-(
Engeland heeft ook weer zijn eigen stroomsysteem zie ik nu...
Adapter-stekkertje moet mee.
Heb vandaag nog kadootjes voor de kids gekocht.
Helemaal vergeten dat ik dat al gedaan had.
Nu heb ik dubbele presents...
Prop mijn koffer vol met kaas, studieboeken en kadootjes.
Kleren, laptop, tekenpad, fototoestel en toilet-spullen moeten er dan nog bij...
Ben het liefst een 'light-traveler'.
Maar studie [zware boeken], kado's [je neemt toch wel een attentie mee]
apparatuur [telefoon, laptop, fototoestel, lenzen en alle kabels en adapters]
maakt me tot een 'tourist-traveler'.

Heb een voldoende voor mijn paper. Deze docent geeft geen punten. Je hebt een voldoende of een onvoldoende. Hij stuurt een mailtje:

Beste studenten,

Een verzoek van praktische aard in verband met het inleveren van papers: lever papers s.v.p. in met gewoon een nietje erdoor en gebruik geen paperclips, (plastic) mapjes en andere versiersels.


Een nietje. Een nietje in de linker-boven-hoek. Geen paperclips of mapjes. Geen creativiteit. Mmm, weet niet of dat gaat lukken. Wil best conformeren, maar dit is wel erg rigide...

Anyway, ga eerst naar London!

vrijdag 7.44 uur kopje koffie voor vertrek
Koffer is erg zwaar geworden door kilo's kaas en studieboeken. Heb wel zin in een andere horizon na dat monomane studeren. Hoewel ik in de trein wel moet studeren. Heb mijn eerste paper gehaald maar nu komt het volgende paper er aan wat nog veel moeilijker schijnt te zijn. Had maar één taalfout wat ik voor een dyslecticus toch een grote prestatie vind. Heb veel aan de tips van mijn jongere zusjes die wel gestudeerd hebben. Naast hard werken heb je een hoge dosis bluf en calculerend gedrag nodig om het te redden. Ben ik nu een calculerende student geworden? Nee. Ben een meer realistische student geworden. Als een docent een nietje in de linkerbovenhoek van het paper wil en geen paperclip of plastic mapje, dan krijgt hij van mij een nietje.

Maar nu eerst naar Londen. Kijken of er nog resten van de Verelendung van Marx en Engels in de Londense sloppenwijken te vinden zijn.
Anna

afval is voedsel

« golfbaan in Ghana.... | no picture please | french revolution is over.. »

4.44 uur zit achter de computer
Mijn slaapritme lijkt verschoven. Wordt weer midden in de nacht wakker.
Zie de herhaling van het journaal. Zie Wilders onverichterzake naar Engeland vliegen.
Zie twee satellieten die op elkaar botsen.
Dat levert weer veel extra ruimtepuin op. We zullen er geen last van hebben.
We zullen er geen last van hebben, zegt de journaal-lezer geruststellend.
Van het drijvende plastic-afval-eiland heb ik ook geen directe last.
Of toch wel. Vissen en vogels eten afval-plastic dat in de oceanen drijft.
Zo komt je eigen troep uiteindelijk weer op je bord terecht.
Op het programma; de studie van de Industriële Revolutie, hoe toepasselijk.
De foto van vandaag is een plastic recycle-stier.



13.11 zit uur achter de computer
Hoeveel uur heb ik nu gelezen? Acht uur...
Acht uur informatie over de Industriële Revolutie.
De geleerden zijn het niet eens over redenenen en gevolgen.
Ze noemen allemaal verschillende oorzaken.
Een mogelijke oorzaak is de komst van de aardappel.
De aardappel kon de vraag naar voedsel na de enorme bevolkingsgroei opvangen.
Zonder aardappel geen revolutie. Dat vind ik wel een sympathieke redenering.
Ik steun vooralsnog de aardappel-verklaring.
Het schijnt dat er in Februari en Maart meer kinderen geboren worden dan in de andere maanden.
Dit is een overblijfsel van een boerengebruik waar men de reden niet van weet.
Boeren-vrouwen voor de Industriële revolutie kregen traditioneel hun kinderen in die maanden.
Of het beter uitkwam om in de winter zwanger te zijn als er geen werk op het land was..
Of het makkelijker was om jonge kinderen in de zomer te hebben zodat ze buiten konden spelen...
Men weet het niet.
Zeker is wel dat de Maart-baby's kleine baby's waren. Op het eind van de winter was er gewoon niet genoeg eten.
De Katholieke kerk heeft daar maar een algemeen gebruik van gemaakt door het Vasten te noemen...

18.45 uur zit achter de computer en lees
Waarom achter de computer zitten als je teksten moet lezen?
Dat is omdat de meeste teksten in het Engels zijn en ik zo snel woorden en begrippen kan opzoeken.
Ben om vijf uur vanochtend begonnen met lezen. Heb twee uur pauze genomen.
Dat betekent dat ik nu twaalf uur aan het lezen ben.
Lezen. Niet studeren. De les-stof gewoon een keer overlezen.
Het is niet zo dat ik nu klaar ben...
Eet een salade kip cajun met aardappel en paprika.
Aardappel een bron van vitamine C.
Zonder de aardappel geen Industriële Revolutie.
Ook geen plastic. Ook geen ruimtepuin.
Lees verder.
Heb een leesbril gekocht omdat van al dat lezen mijn ogen moe worden.
En dan de rimpels die je krijgt van al dat lezen.
Studeren is echt niet gezond....

Anna

the French Revolution is over...

« afval is voedsel.... | no picture please | a johnny on the spot... »

hoe laat is het vier uur...vijf uur...
Wordt wakker en kijk naar de herhaling van het journaal, Eenvandaag en de Wereld Draait Door.
Warm de overgebleven tofu-balletjes van het avondeten op als ontbijt.
Drink koffie. Lees de krant van zaterdag die nog steeds niet uit is.

5.42 uur achter de computer
Drink koffie. Vandaag moet het paper ingeleverd worden. Het gaat over de Franse revolutie en hoe die te interpreteren. Was het een glorieuze gebeurtenis die terecht elke Quatorze Juillet gevierd wordt of is het toch wat complexer? Het is wat complexer. Tot op de dag van vandaag ruziën historici over de betekenis van de Franse revolutie. Aan mij de taak daar een paper over te schrijven. Ben er nu al twee dagen mee bezig en ben lichtelijk wanhopig...

8.35 uur achter de computer
De laatste correcties en het paper is 'af'...
De foto van vandaag is een kapelletje dat ligt op de wandelroute rondje Bemelen.
Een kaarsje opsteken lijkt me een goed idee in dit geval.



18.23 uur paper ingeleverd
Net terug van de onderwijs groep. De andere studenten hebben ook zitten ploeteren.
Gelukkig, ben niet de enige die het een vrij onmogelijke opdracht vond.
De docent verteld wat er in het paper had moeten staat als je de stof begrepen had.
Tja. Het laatste artikel heb ik wel vijf keer gelezen maar niks van begrepen.
De docent geeft toe dat het een moeilijk artikel is.
Dan lacht hij lichtelijk sadistich en zegt dat geschiedenis ook een erg moeilijk vak is.
Dat je dat niet moet onderschatten.
Dat geloof ik graag maar de studie heet Cultuurwetenschappen en niet Geschiedenis.
Het volgende paper wordt nog moeilijker belooft de docent en hij bedoeld het niet eens ironisch.
Dat er een fysieke grens zit aan wat je in een bepaalde tijd kan lezen of begrijpen doet hem niks.
Het is toch niet erg dat studenten hard moeten werken, zegt hij.
Het is duidelijk. Met deze man valt niet de polder-modellen.
Dit was pas het eerste paper.
Er komen er nog twee en je moet voor ze alledrie een voldoende halen.
Hij geeft geen punten. Alleen maar voldoende of onvoldoende.
Wellicht is dat in dit geval niet zo erg. Zou erg blij zijn met een zesje.
Blijf het toch vreemd vinden dat sommige docenten zo kicken op een hoge moeilijkheidsgraad.
Ze lijken artikelen te selecteren op hun hermetische ondoorgrondbaarheid.
Ik denk dan heel naïef, het doel zou toch moeten zijn dat je iets leert.
Niet dat je voortdurend ontdekt wat je allemaal niet weet.
Het volgende paper gaat over het Duitse oorlogsverleden.
Hoe in historische debatten de emoties hoog kunnen oplopen.
Koop een reisgids van Londen. Het volgende paper zal in de Eurostar geschreven worden.
Er is geen betere werkplek dan de trein...
Anyway. Na een rustige Januari-maand is de studie nu weer full speed.
Nauwelijks tijd om een normaal sociaal leven te leiden, laat staan ernaast te werken.
F., die aan haar derde academische studie bezig is, zegt dat het zo blijft.
Dat het niet rustiger zal worden. We zullen wel zien.
Over zeven dagen zit ik in Londen...eindelijk weer eens op reis...

19.18 achter de computer
Vanaf de benedenverdieping geuren etensluchten naar boven.
De buren eten nassie met zoetzuur groenten.

Anna

a johnny on the spot

« the french revolution is over... | no picture please | camembert le rustique... »

8.34 uur achter de computer met koffie
Had het voornemen om om zes uur op te staan om aan mijn paper te werken.
Het is acht uur geworden.
Lees verder over de ruzie van de intellectuelen over de Franse revolutie.
Nog geen ontbijt. Weet niet waar ik zin in heb.
Moet de vuilniszakken buiten zetten.
Buiten op straat wordt een plastice wc neergezet.
Een openbare wc bij mij op de stoep.
Wat zou er gaan gebeuren?



10.28 uur zit achter de computer
Moet nog 32 A-viertjes lezen over de Franse revolutie.
Begin een spuug hekel te krijgen aan de ruziende Franse intellectuelen over de betekenis van de Franse revolutie.
Eet twee beschuitjes met Boursin - Franse kaas ook dat nog - en een stukje komkommer.
Er is geen activiteit bij het openbare toilet op de stoep.

16.43 uur het begint te regenen
Natuurlijk gaat het regenen als ik boodschppen wil gaan doen.
De hele dag heeft de zon geschenen en begint het te regenen.
Heb een soort van ruwe versie van mijn paper.
Moet nog één artikel lezen maar vrees dat ik er niets van begrijp.
Het wordt niks met mij en de Franse intellectuelen.

Het is stil in Groningen googelde een bezoeker en kwam op mijn blog uit. Het is ook stil in Groningen.
Malou Gorter de hoofdrolspeelster van Medea is tijdens de voorstelling loeihard op haar hoofd gevallen.
Nu heeft ze pijn, is erg misselijk, moe en duizelig.
Ze kan voorlopig niet spelen maar hoopt snel hersteld te zijn.
Maulou, als je dit leest veel beterschap.


Anna

Camembert Le Rustique

« johnny op the spot.. | no picture please | een rondje bemelen.. »

9.22 uur zit achter de computer
Maar eerst ontbijten. Beschuit met camembert Le Rustique en knofllook-olijven.
A. is op bezoek geweest en nu ligt de koelkast vol met lekker eten.
Kan de hele week restjes eten. De camembert was zijn idee.
De kaas ruikt heel sterk en mag niet in de koelkast.
Mijn huis geurt rustique en mijn adem ook.
De knoflook-olijven zijn wat sterk voor de vroege ochtend.
Hoef voorlopig niet de deur uit...
Eerst een paper schrijven over de oorzaken en de historische betekenis van de Franse revolutie.
De titel is niet erg uitnodigend...
Maak een to-do lijstje.
Foto's Justen uploaden.
Jenna mailen.
Scans maken.
Bol.com boek verzenden.
Kado Karin bestellen.
Rekeningen sturen.
Student van onderwijsgroep mailen.
Administratie.
Foto's van rondje Bemelen op weblog zetten.
Voor het eerst in een half jaar weer eens een lange wandeling gemaakt.
Nu is mijn to-do lijstje wat lang geworden na het vrije weekend.
Toch moeten de klusjes even wachten want het paper moet eerst af.
Het blok deze maand gaat over de lange negentiende eeuw.
De Franse revolutie, de Industriële revolutie, Darwin, Marx etc.
Gisteravond vond ik op het internet deze prachtige foto van New York.
Toen Jenna nog in New York woonde ging ik er twee keer per jaar naar toe.
In deze straat heb ik zelfs een paar weken gewoond.
Eet mijn beschuitje en lees de krant.
Als cultuurwetenschapper moet je minimaal twee kranten lezen.
In de krant staat dat onderzoekers ontdekt hebben dat bacteriedrankjes inderdaad werken.



10.49 uur A. belt.
Lijkt me een goed moment voor pauze en eet een broodje Parmaham.
Vrijdag had ik een gesprek met een fotografe.
Haar vriend heeft een hammen-bedrijf.
Hammen, vraag ik.
Hammen, zegt de fotografe. Varkens. Ham.
Ze zegt dat het vlees naar Italië gaat en dat daar Parmaham van gemaakt wordt.
Maar volgens Wikipedia is de naam prosciutto di parma beschermd.
Je kan de echte Parmaham onderscheiden van de namaak Nederlandse ham.
Kan me nu niet met ham bezig houden.
Moet een paper schrijven...

12.26 uur de postbode gooit post door de brievenbus
Saaie post. Een bankafschrift.
Een mededeling van de belasting dat ik zorgtoeslag moet terug betalen.
Eet twee stroopwafels. A. houdt van koekjes.
Vandaar dat er stroopwafels in huis zijn.
Leer waarom de boeren in de tijd van de Franse revolutie zo boos waren...

17.38 uur loop door de regen naar het postkantoor
Breng een pakketje weg.
Heb een boek verkocht via mijn tweedehands boekwinkel van Bol.com.
Toch weer een paar euro verdiend.
Eet nog een broodje prosciutto di parma met knoflooksaus.
Kijk op de verpakking. Er staat een kroontje op. Het is echte prosciutto di parma.

Heb vanochtend een strak schema gemaakt.
Moet acht artikelen lezen. Heb een uur voor elk artikel.
Het is nu 17.41 uur en begin aan artikel zes.
Het gaat over een historisch debat tussen Franse intellectuelen.
Ze zijn het niet eens over de interpretatie van de Franse revolutie.
Raak een beetje in paniek. Donderdag moet het paper ingeleverd worden.
Heb geen flauw idee waar de intellectuelen over ruziën.
Zoek op het internet en vind de uitleg. Leve het internet.

19.40 uur nog steeds achter de computer
Sinds ik studeer durf ik haast niet meer te webloggen.
Iets beweren wat wetenschappelijk 'waar' is, dat is niet zo eenvoudig.
Zelfs een onschuldig weblogje over de herkomst van Parmaham blijkt onnauwkeurigheden te bevatten.
M-D uit Italë wijst me erop in mijn blog bij de Volkskrant.


Anna

een rondje Bemelen...

« camembert le rustique... | no picture please | voor bier en studiepunten... »

8.30 uur college
Er hangt een briefje op de deur. Het college gaat niet door wegens ziekte.

9.30 uur achter de computer
Lees over Alexis de Tocqueville en het onstaan van de democratie in Amerika.
Tocqueville houdt van het Amerika van 1830.
Toch is het land voor een aristocraat als hij niet erg aantrekkelijk.
Het is het land van de ‘mob rule’ [bende-regels]
Waar de politiek bestaat uit demagogische bombast en door geld bepaald wordt.
Waar politici via vriendjespolitiek elkaar bevoordelen.
Waar alles om business deals draait en de commercie alles doordringend is.
Waar hoge cultuur en gedistingeerde manieren nauwelijks bestaan.
Waar mensen elkaar op straat neer schieten.
In andere woorden het is het Amerika van vandaag, alleen gemener, harder en puriteinser.

Tocqueville waardeert de puriteinse kant van de Amerikanen.
Hij is zelf serieus, werkt hard, diep religieus en preuts.
Hij bewondert de Amerikanen om dezelfde kwaliteiten.
Onder het oppervlakte ziet hij in de Amerikanen zijn geliefde Romeinen.
Mensen die geloven in wetten en die de wetten gebruiken om zichzelf te regeren.
Mensen die actief participeren in publieke zaken.
Mensen die patriotisme tonen, religieus zijn en de dicipline van morele zelfbeheersing hebben.
Tocqueville romantiseert Amerika, zeker omdat hij niet ziet dat de Amerikaanse democratie die hij beschrijft door de midden klasse wordt geleid en niet door de armen.
[The discovery of society, Randall Collins, Michael Makowsky, 1972]
Wat dat betreft is er ook niks verandert in Amerika, hoewel het land inmiddels niet meer door de middenklasse maar door een elite wordt geregeerd.

9.48 uur spierpijn
Gisteren vier uur gewandeld in de omgeving van Maastricht. Een rondje Bemelen heet de route. De route loopt gedeeltelijk over het Pieterspad. Langs het pad ligt een klein stoffig kerkje. De deuren zijn gesloten en er zit hekwerk voor. Gluur naar binnen en zie een zeer ontspannen piëta. Het is waarschijnlijk een graf en ooit hebben er zusters of pelgrims op de blauwe stoeltjes en het bankje gezeten. Nu zorgt er niemand meer voor het kerkje en verdwijnt het langszaam onder het stof.



10.48 uur honger
Heb een leeg gevoel in de maag. Honger. Nu het college niet door is gegaan mis ik iets. Mijn maandagochtendshot kennis. Zou je er verslaafd aan kunnen raken? Drink een Vifit bosvruchten met extra vitaminen en LGG [whatever that is] voor een natuurlijke weerstand, zegt Campina. Modernisering leidt tot gelijkheid en gelijkheid lijdt tot nivellering en commercialisering, zegt Tocqueville. Lees op de zijkant van mijn moderne pakje Vifit melkdrink dat LGG goede bacteriën zijn. Er bestaan ook slechte bacteriën en daar wordt je ziek van. In mijn darmen vind nivellering plaats tussen de bacteriën. Gelijkheid ontstaat tussen de bacteriën. Een democratisch proces voltrekt zich in mijn buik dankzij Campina. Hoe bleven de mensen vroeger gezond zonder reclame?

Anna

voor bier en studiepunten...

« voor bier en studiepunten... | no picture please | London bridge is falling down... »

Na een relatieve rustige maand beginnen we aan blok 1.D
Onttovering en ideologie
Het gaat over democratie, industrie en wetenschap in de 19e eeuw.
In tegenstelling tot de vorige blokken wordt de leerstof niet van te voren bepaald.
Als aanstaande wetenschapper wordt je geacht je informatie zelf bij elkaar te zoeken.
We krijgen wel een lijst met aanbevolen literatuur. Die lijst is erg lang en frustrerend.
Het kost veel tijd om uit te zoeken in welke boeken relevante informatie staat.
Gelukkig is er onze savant tutor. Hij geeft tips wat wel of niet te lezen.
Hij is jong. Hij weet ongelooflijk veel.
Als hij lesgeeft lijkt hij op een oude professor.

De hobby-mevrouw student valt erg mee. Ze weet ook veel.
Ze heeft geen toegang tot de bibliotheek van de universiteit.
Lijkt me onmogelijk om dan de lessen te volgen maar het lukt haar wel.

Mijn bijdrage aan de lessen komen door domweg heel hard studeren.
Net als de rest van de studenten. Mijn voorkennis is kunst en fotografie.
We krijgen weinig kunst en fotografie....

In de postvakjes liggen de tentamens van het vorige blok.
Er zijn vier vragen. Voor elke vraag kan je tien punten halen.
Het gemiddelde van de vragen bepaald je punt.
Heb voor de vraag die over kunst gaat een tien.
Voor een vraag over Newton een 5,5.
Ben blij met mijn tien en pissig over de 5,5.
Ben niet de enige streber...
Heb studenten echt chagrijnig zien worden over een zes.

Er zijn vier soorten studenten.
De strebers die alle tentamens willen halen en liefst met hoge punten.
De studenten die alle tentamens willen halen maakt niet uit hoe.
Dan zijn er studenten die slim genoeg zijn om alle tentamens in een keer te halen.
Maar ze willen ook nog een leven naast de boeken hebben,
Ze hebben een normaal sociaal leven en doen gewoon een paar jaar langer over de studie.
De vierde categorie zijn de afvallers en de studenten die steeds net niet hun tentamens halen.
Ze gaan voor de herkansing of besluiten toch dat de studie niet bevalt of te moeilijk is.

Het eerste jaar zal een derde van de studenten afhaken.
Dat is het gemiddelde. Ken wel al veel studenten maar nog lang niet alle 75.
Zie nog steeds nieuwe gezichten, maar mis ook bekende gezichten.
Zij die besluiten te stoppen met de studie verdwijnen anoniem.
Herinner me M. Hij werkt in een coffeeshop.
Hij is al wat ouder en hij valt niet onder de categorie typische student.
Bescheiden, levenswijs, aardig. Hij zoekt naar een nieuwe invulling van zijn leven.
Hij zegt dat de coffeeshops zullen verdwijnen in de toekomst.
Hij zegt dat hij de studie moeilijk vind maar ik mis zijn alarm-signaal.
Iedereen vind de studie toch moeilijk, maar bij het tentamen zie ik hem niet.
En daarna ook niet meer.

Naast de vier categorieën is er nog een aparte soort student.
De buitencategorie. De student die alles mee lijkt te zitten
Goede komaf. Ouders die ook gestudeerd hebben.
Daarnaast een gemak. Een sociale vaardigheid.
Docenten houden van deze student. Hij maakt grapjes.
Geeft de gewenste antwoorden op de tentamens.
Haalt negens...

Dit overzicht is niet compleet.
Er moet nog een zesde categorie zijn.
De 'savant' zoals onze docent van dit blok.
De student die later professor wordt.

Vandaag lees ik over de last gentleman, Alexis de Tocqueville [1805 – 1859]
Hij was na de Franse revolutie pessimistisch over het vooruitgangsgeloof.
Dat modernisering onvermijdelijk was, dat wist hij.
Maar dat vooruitgang per definitie een verbetering zou zijn, dat geloofde hij niet.
De Verlichtingsfilosofen geloofden in het goede van de mens.
Tocqueville zegt:

Geen enkele moderne staat kan verhinderen dat de sociale gelijkheid steeds toeneemt,
maar het hangt van hemzelf af of het gelijkheidsbeginsel hem naar slavernij of vrijheid zal voeren, naar kennis of barbarij, naar welvaart of ellende.

Vrijheid en gelijkheid gaat niet goed samen.
Mensen zijn niet gelijk. Sommigen studenten hebben het bij voorbaat makkelijker.
Wat te doen. Accepteren dat dat zo is of de kneusjes helpen.
Met dat dilemma gaan we ons de komende acht weken bezig houden.
Survival of the fittest zoals in Amerika of de verzorgings-staat die Nederland ooit was...


mijn atelier tevens studieruimte....

Anna

London bridge is falling down...

« voor bier en studiepunten... | no picture please | doeners en denkers... »

Are you sick , vraagt Jana.
Ben heel erg ziek geweest maar nu al weer een tijdje beter.
Elke keer als ik Jana op Skype via mijn computer zie, vraagt ze, Are you sick?
Dat zal nog wel een tijdje zo blijven zegt Jenna
When are you coming, vraagt Jana.
Over twee weken, zeg ik.
Hoeveel dagen is dat, vraagt Jenna aan haar dochter.
Ik zie kleine vingertjes tellen.
Ze kan al tot 11 tellen, de datum wordt bijna tastbaar.
Over twee weken naar Londen.
Maar nu eerst studeren. De lange 19e eeuw.
Zucht...




Anna

doeners en denkers...

« London Bridge... | no picture please | Neel... »

Vier jaar geleden. Een telefoontje van een plaatselijke journalist. Hij wil me interviewen voor een programma van de lokale televisie. Het item gaat over theatervormgevers. Over denkers en doeners. Ik ben ingedeeld bij de doeners. Heb een journalist aan de lijn, maar het zou net zo goed een telefonische verkoper kunnen zijn. Voor ik het weet heb ik toegezegd om me te laten filmen in mijn eigen huis. Als ik heb opgehangen weet ik dat het een verkeerde beslissing is. Een doener. Ik moet me laten interviewen als een doener. Wat doe ik? Ik maak maquettes voor theatervoorstellingen o.a. Dat is wat ik doe. Maar zodra een maquette af is gaat hij naar het theatergezelschap waarvoor hij bestemd is. Heb nu geen maquettes in huis om te laten zien aan de journalist. Hoe kan ik een interview geven over maquettes maken als ik er geen heb om te laten zien. Weten mensen wel wat een maquette is, hoe een maquette eruit ziet...Dit interview is geen goed idee. Maar los van de praktische bezwaren is er nog iets anders wat me stoort. Het programma heet denkers en doeners. Ik ben ingedeeld bij de doeners. Je hebt de bedenkers en de uitvoerders. Voel me geen uitvoerder. Dat ik dingen maak en daar mijn geld mee verdien wil niet zeggen dat ik me met die activiteit identificeer. Voel me geen doener, voel me een denker. Geef me een boek en je hebt geen kind aan me. En daarbij...ik ben erg onhandig. Dat is moeilijk te geloven voor iemand die maquettes maakt en studenten theatervormgeving opleidt hoe ze die moeten maken. Maar het is echt waar. Ben erg onhandig. Mijn werk is therapie. Met de handen bezig zijn om contact te houden met de aarde. Om 'gegrond' te blijven. Precies op de dag van het interview is de begrafenis van mijn vader. Ik bel de journalist. Zeg dat het interview niet kan doorgaan. Hij dringt aan. Hij heeft subsidie gekregen voor zijn uitzending, zegt hij. Of het niet op een ander tijdstip kan. Het is echt een autoverkoper...

En nu cultuur- en wetenschapsstudies.
Je bent geen intellectueel, zegt A.
Je bent een nerd, zegt Jenna, als ze hoort dat ik een acht voor mijn tentamen gehaald heb.
Ben geen intellectueel en ook geen nerd, maar een doener ben ik zeker niet.
Ben onhandig, onpraktisch en moet gewichtjes aan mijn voeten hangen om niet te gaan zweven.
Maar denken daar hou ik van. Maakt niet zoveel uit waarover....

Krijg een telefoontje van een studente fotografie. Ze wil me interviewen en liefst ook filmen voor een schoolproject. Heb toegezegd. Zal haar vertellen dat fotografen er niet van houden om zelf gefilmd te worden...

Anna

Neel

« doeners en denkers... | no picture please | Kennis en Kritiek... »

In de onderwijsgroep moeten we vertellen over herinneringen die we hebben aan de geschiedenis van de 'lange' negentiende eeuw. Mijn herinneringen zijn veel ouder dan mijn klasgenoten. Heb niet zoveel zin om me buiten de groep te plaatsen door te vertellen dat ik in Berlijn geweest ben lang voor de Wende.

Er zit een nieuwe studente in onze onderwijsgroep. Een aardige, hoogst intelligente mevrouw. Ze is 58. Ze volgt alleen het blok van de komende acht weken. Een 'hobby' student om het bot te zeggen. Opeens is het me duidelijk waarom de universiteit het zo ontmoedigd om oudere studenten aan te nemen. De vrouw weet teveel. Ze hoeft geen tentamens te halen. Ze doet teveel haar best. Ze vraagt dingen die voor de rest van de groep niet relevant zijn. Ik neem me voor om nooit zo te worden en vraag mijn mede-studenten me op mijn hoofd te slaan als ik wel zo wordt. Ze stemmen maar al te graag toe.

De docent van het blok is een jonge savant. Hij weet veel over allerlei uiteenlopende onderwerpen en vertelt daar graag over, hij laat zijn onderwijsgroep geïnspireerd maar uitgeput achter. Ik mag hem wel. Naast het tentamen moeten we een essay schrijven en hij stelt me, niet eens bewust, een onderwerp voor dat precies bij me past.

Als ik weer thuis ben zoek ik op internet alvast naar informatie voor mijn paper. Het Skype icoontje op mijn bureaublad wiebelt. Klik het aan. Ik ben moeder geworden, lees ik. Karin uit NY meldt vanuit het ziekenhuis dat het goed gegaan is met haar bevalling. Met galgenhumor meldt ze dat ze 'er niet in gebleven is'. Het was een zwangerschap met een hoog risico omdat Karin een 'blue baby' is. Dat ze een kind heeft gekregen is een wonder.

Vergeten zijn de negentiende eeuw, de Franse revolutie en alles wat daar over te melden valt.
Karin en Sekhar uit Jersey City zijn ouders geworden.
Hun kind heet Neel.



N. P. was born on Jan 31 2009 weighing in at 6 lb 8 oz (2.935 kg)
and a height of 20 inches. Mother and baby are doing fine.


Anna

het neusje van de zalm...

« Noraly Beyer... | no picture please | het Pronkjewail van Noraly Beyer... »

Het is op het atheneum. De economiedocent. Hij spreekt ons toe.
Jullie zijn het neusje van de zalm, zegt hij.
Neusje van de zalm, zegt hij dat, of gebruikt hij een andere beeldspraak...
Hij zegt dat we tot de beste studenten behoren.
Het Atheneum is de opstap naar de universiteit.
Jullie gaan naar de universiteit, zegt de docent. Ik kan me herinneren dat hij dat zegt in de les.
De boodschap komt niet echt aan. Studeren, dat is voor nerds.
Studeren is een zwaktebod. Wie echt lef heeft rookt joints in de pauze en drinkt goedkope gestolen vieux.
Na de studie ga je reizen. Studeren is niet stoer.

En dan bijna dertig jaar later toch een universitaire studie gestart.
Alsof je op de moedermavo zit.
Mijn angst voor de veel jongere studenten blijkt ongegrond.
Ze reageren aardig en accepteren me vrijwel allemaal.
Het zijn de docenten die er moeite mee hebben. Sommigen zijn ook wel erg jong.
Nauwelijks ouder dan de studenten. Ze zeggen mevrouw en u tegen me.

Vandaag is er evaluatie van de studie tot nu toe.
Studenten geven hun mening over het onderwijs en geven voorstellen voor verbetering.
De feedback van de studenten wordt door de docenten op prijs gesteld.
Er is een bezetting van het Maagdenhuis voor nodig in de jaren zeventig.
Nu wordt het gewaardeerd, de kritische opmerkingen van de studenten over het onderwijs.
In de evaluatie van de lessen wordt er geklaagd over de studielast.
Een corpsbal jongen wie het leren makkelijk afgaat zegt, " Je hebt wel gekozen voor een universitaire opleiding."
Dat is waar. Het is een studie aan de universiteit. Wij zijn de neusjes van de zalm...



Anna

het alledaagse is moeilijk te onthouden....

« foto's maken met je Mac-book... | no picture please | I am better... »

Zojuist stond ik op het station. Zes uur. De trein heeft vertraging. Het perron staat vol. Het perron raakt steeds voller. Geen trein. Moet van Maastricht naar Den Haag reizen en dan morgen door naar Groningen. Geen zin. Geen zin om drie uur in de trein te zitten in het donker. In een volle trein in het donker. Loop naar de balie en ruil mijn kaartje om. Neem morgen de eerste trein. Dat is vroeg, zegt de vrouw van de kaartjes. Als ik het station uit loop zegt de omroepstem dat de trein over enkele minuten gaat vertrekken van perron drie. Loop naar huis en zet de wekker op vier uur. Dan ben ik nog op tijd in Den Haag. Vandaag was ik op de eleUM meeting: Student 2.0; the Interactive student. Eleum is de elektronische leeromgeving van de universiteit. Ze hebben een meeting georganiseerd over de interactieve student.

Social Software plays an increasing prominent role in today’s society, educators struggle to adopt these tools to benefit education But how can they be used successfully, what can you do with Blogs, Wiki’s and internet-based virtual reality environments (such as Second Life) in education?
During this eleUM Meeting some successful implementations of Social Software will be showcased.

Bij aankomst wordt je persoonlijk welkom geheten en krijg je een naambadge. Ik twijfel of ik hem opspeldt. Mijn badge zegt FASOS wat geheimtaal is voor student Culturele Wetenschappen. Ben ik eindelijk onder volwassenen loop ik met een studentenbadge rond. En dan is er nog de vraag waar je je badge opspeldt. Zichtbaar leesbaar op je borst of nonchalant op heuphoogte aan je broekzak. Stel de beslissing uit en neem een glaasje jus d'orange. Er is koffie, thee, jus en water. En er is een indrukwekkende hoeveelheid vlaaien. Ga zitten met mijn glaasje jus en leg de badge voor me op tafel. Wil eerst zien wie zijn badge draagt en wie niet. Naast me komt een man zitten, hij heeft een laptop. Er zijn meer mensen met laptops. Dat is niet zo raar bij een meeting die over social software gaat. Voel me heel ouderwets met mijn college-blok en haperende Bic-pen. De man naast me typt de vragen in die hij wil gaan stellen in de paneldiscussie. In de pauze leest hij BBC-news op zijn Mac ultra dun.

De bijeenkomst gaat over de vraag hoe je in een lesomgeving interactiever kan zijn. Terwijl studenten Hyven, Linken, Microbloggen, chatten, bloggen of op een andere manier op internet actief zijn is de leeromgeving van de universiteit nog steeds top-down. De docenten bieden aan de studenten ontvangen. De communicatie gaat via email. Toch zijn er initiatieven om sociale software te integreren in het onderwijs. Wiki's, blogs, projecten op Second Life...het is een begin.

Moet de meeting voortijdig verlaten want heb les. Mis de paneldiscussie en de drinks afterwards. Maar hoef me niet meer bezig te houden met het probleem van de badge en waar die vast te klikken. In de les praten we verder over het te schrijven . Mijn essay gaat over de stelling van Douwe Draaisma dat ons geheugen niet goed overweg kan met het alledaagse. Volgens Draaisma kunnen we het alledaagse niet goed onthouden. We hebben een fotografische biografie nodig. Beelden die ons eraan herinneren hoe het was. Maar is deze constatering niet inmiddels achterhaald. Is de fotografische biografie niet vervangen door de digitale biografie? Wie print zijn foto's nog uit en plakt ze in een fotoboek? Wie schrijft zijn gedachten nog elke avond in zijn dagboek? De digitale biografie is veel aantrekkelijker. Bloggen, Hyven, Linken, Youtuben, Tumbleren, Microbloggen, Flickr, Wiki's, heb overal mijn sporen achtergelaten. Het internet onthoudt al mijn alledaagse overwegingen. En alle alledaagse overwegingen van alle andere bloggers op het internet. Ons geheugen kan misschien niet goed overweg met het onthouden van het alledaagse, maar als je het deelt op het internet is het onderdeel van het collectieve geheugen en is het voor iedereen beschikbaar en na te slaan...


Anna

I am better

« het alledaagse is moeilijk te onthouden... | no picture please | meneer Kant... »

Are you sick, vraagt Jana aan de telefoon.
No, zeg ik, I am better.
I am better is geen goed Engels.
Maar ik voel me wel zo.
Beter.
Eindelijk.
Vandaag heb ik besloten dat ik weer beter ben.
Bijna een maand ziek geweest.
De keel is nog schuurpapier.
De longen bibberig.
De neus waterig.
De benen slapjes.
Flink wat kilo's lichter.
Even was ik bang voor de studie.
Maar we zijn er weer.
Gewoon doorgaan met de lessen.
Het blok heet schrijf- en onderzoeksvaardigheden.
De bedoeling is dat je een essay over het geheugen schrijft.
Daar hebben we drie weken de tijd voor.
Heb mijn essay al af.
Dat kan twee dingen betekenen.
Het is heel goed of het is heel slecht.
We zullen zien...

Justen is voor het eerst naar het kinderdagverblijf gegaan.
Hij had het er prima naar zijn zin.
Zijn eerste stapjes naar zelfstandigheid.
Stoer.



De sneeuw is weg.
Het was koud.
Het was onhandig.
Maar er was wel sneeuw.
Dikke sneeuw.
Nu dooit het.
Geen elfstedentocht...
Jammer van die sneeuw.



Anna

meneer Kant

« I am better... | no picture please | in de uitverkoop 2009... »



Er zijn twee soorten studenten op de opleiding. Zij die van filosofie houden en zij die er niet van houden. Je moet als niet-liefhebber je afkeer niet uitspreken tegen een liefhebber van de filosofie. Een geschokte reactie is het gevolg. Hoe kan je niet van filosofie houden. Zo categoriek is mijn afkeer ook niet. Heb mijn favoriete filosofen. Maar om nu voor je plezier Kant te gaan lezen...Het lijkt meer op puzzelen dan op lezen. Voor elk begrip heeft hij eigen woorden bedacht en je moet eerst zijn nieuwe taal leren eer je de teksten kan begrijpen. Het erge is dat zijn gedachten op zich wel interessant zijn. Maar het is de bladerdeeg-verpakking waar niet doorheen te komen is en eer je aan de vulling toe bent...Voor het blok filosofisch lezen hebben we Descartes, Hume en Kant bestudeerd. Voor elke filosoof moest er een essay geschreven worden. En dan blijkt de wollige taal van Kant een voordeel. Als je net zo onbegrijpelijk schrijft als Kant krijg je nog een ruime voldoende...


Anna