« sjiek en sjoen | no picture please | euregionale plastic soup »
Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012
« plastic kunst | no picture please | carnaval in maastricht 2012 »
Een waslijn, kleurtjes.
Een man langs de Maas.
Hij hangt iets op, aan een touwtje.
Kunst?
Ik loop dichterbij.
Maak een foto.
Het groepje zwervers, blikjes bierdrinkend, op de voorgrond.
Voor het contrast.
Loop dichterbij. Maak foto’s.
« 08-08-08 | no picture please | afval is voedsel »
BBC-journaliste Chris Jeavans wil een maand [augustus] leven zonder plastic.
Dit naar aanleiding van de publiciteit rond de The Great Pacific Garbage Patch
Haar eerste bevindingen zijn weinig bemoedigend.
De vraag is, is het mogelijk om geen plastic afval te produceren.
Leven zonder plastic?
Vanochtend heb ik twee rood-paarse plastic zakken buiten gezet. Vuilnis.
So far no good.
Boodschappen dan. Besluit de AH te mijden en ga naar de groetenwinkel.
Daar is vast minder verpakking.
Dit is mijn score:
een plastic zakje, [boodschappentas vergeten]
rucola sla verpakt
joghurt in een plastic bakje, aardappelsalade in plastic bakje, het geheel in een plastic zakje
nootjes in een plastic bakje
één kale peer
één kale wilde perzik
een bakje Goji bessen
Wat zijn Goji bessen?
De Goji bes is een vrucht.
Ze wordt verwerkt in medicijnen maar kan goed gebruikt worden in de keuken.
De Goji bessen bevatten erg veel vitamine C. Daarnaast bevatten Goji bessen veel selenium, germanium, proteïen en andere waardevolle vitamine en mineralen.
Omdat het eten van Goji bessen een algehele positieve levenshouding teweegbrengt, worden de Goji bessen in China ook wel Happy Berries genoemd.
Ga maar een kopje vrolijke vruchten-thee maken, het plastic probleem is nog lang niet opgelost...
Anna
afval is voedsel
« happy berries | no picture please | portretten »
Gull pecking at plastic debris
Afval
De milieuafdeling van de Verenigde Naties UNEP wil in december een onderzoeksschip sturen naar een drijvende afvalberg in de Stille Oceaan. Deze vuilnisbelt is even groot als Frankrijk, Spanje en Portugal samen en bestaat voornamelijk uit plastic afval.
Een plastic afval berg in de Stille Oceaan. Zo groot.?
Een paar dagen lang blijft het beeld door mijn hoofd spelen.
Een drijvende afvalberg van plastic. Een eiland van plastic.
Hoe komt dat daar. Wie heeft het daar gebracht....
Cradle to cradle - afval = voedsel
Afval is voedsel is de titel van het boek chemicus Michael Braungart en architect William McDonough.
Het is een reactie op het huidige productie-systeem dat leidt tot enorme hoeveelheden afval.
In de natuur bestaat geen afvalprobleem. Een kersenboom maakt meer bloesem dan dat er kersen zijn.
De niet-bevruchte bloesem valt op de grond, verrijkt die grond en is voedsel voor organismen die in die grond leven. Stikstof uit afval wordt omgezet in proteïne. Kooldioxide uit de adem van mens en dier wordt door de planten voor hun groei gebruikt. Paardenmest is voeding voor larven van vliegen. De belangrijkste voedingsstoffen van de aarde -koolstof, waterstof, zuurstof en stikstof- worden in omloop gebracht en gerecycled.
Afval is voedsel
Chinezen bemestten in het verleden hun rijstvelden met biologisch afval, waaronder mensenpoep.
Zelf nu nog verwachtten sommige huishoudens op het platteland dat gasten die komen eten de voedingsstoffen op dezelfde manier 'teruggeven' voordat ze vertrekken.
Cradle to cradle
Dit cyclische, biologische systeem van cradle to cradle heeft miljoenen jaren de planeet van een gevarieerde overvloed aan voedsel voorzien. Groei was goed. Groei betekende meer bomen. Meer soorten. Meer diversiteit.
Meer complexe, veerkrachtige ecosystemen. Toen kwam de industrie die het natuurlijke evenwicht van grondstoffen op de planeet veranderde. Mensen begonnen grondstoffen uit de aardkorst te halen en concentreerden, veranderden en synthetiseerden deze stoffen tot immense hoeveelheden materialen, die niet veilig teruggegeven konden worden aan de grond.
De mensen hebben grondstoffen uit de aarde gehaald en ze zo veranderd dat ze niet meer veilig teruggegeven kunnen worden aan de natuur. Plastic is zo'n materiaal. Het is slecht tot niet afbreekbaar.
The Great Pacific Garbage Patch
Ver van drukke scheepvaartroutes drijven twee storten in de Stille Oceaan die samen tot 100 miljoen ton afval bevatten. Wetenschappers zijn al langer op de hoogte van het bestaan van de vuilnisbelten, die in 1997 toevallig ontdekt werden en sindsdien erg in omvang toenemen.
Het vuilnis is daar bijeengedreven door oceaanstromingen. Het drijvende eiland bevindt zich in het midden van de grote wervelstroom die de Stille Oceaan omringt. Het samengeklonterde plastic bestaat voor 13 procent uit wegwerpflessen, voor 9 procent uit plastic zakken en verder uit miljoenen rietjes, deksels van milkshake-bekers, strandspeelgoed, weggewaaid landbouwplastic, frisbees, touw en vislijnen.
Het afval drijft in de bovenste 30 meter van het oceaanwater en bestaat voornamelijk uit kleine plastic deeltjes. Het plastic komt in zee terecht via schepen maar voornamelijk via zwerfvuil dat in het water terecht komt. Wetenschappers zeggen dat de vuilnisberg verder bestaat uit slecht afbreekbare bestrijdingsmiddelen. Grote stukken afval breken af tot kleinere deeltjes. Omdat andere materialen en luchtbelletjes aan het afval gaan kleven, zakt het plastic tot onder het oceaanoppervlak. Op satellietbeelden is het dus amper te zien. Maar inmiddels is de plastic concentratie in het zeewater al groter dan die van eencelligen, een belangrijke bron van leven in de oceaan.
Waarom het afval zich daar concentreert, is te verklaren door de oceaanstromingen. Aangedreven door winden vormen zich reusachtige cirkelvormige stromingen. Vanuit de randen van zulke draaistromen die continu in beweging zijn, wordt het afval naar het centrum gestuwd waar het zich concentreert. Probleem is dat vogels en zeedieren de kleine stukjes afval aanzien als voedsel en ze inslikken. Op die manier kan het plastic in de voedselketen en op ons bord terechtkomen.
Albatros met stukjes plastic in de maag
Het woord afvalberg is misleidend.
Het woord vuilnisbelt is misleidend.
Dat zijn landtermen. Dit is water.
Er is geen berg. Er is geen afgekaderd gebied met rotzooi.
Er is water met heel heel veel drijvend afval, voornamelijk plastic.
Het meeste plastic is halfgezonken en daardoor vanuit de lucht niet zichtbaar.
Veel plastic is naar de bodem gezakt waar het nog meer schade aanricht omdat het de bodem afdekt en alle leven kapot maakt. Het gebied in de Stille Oceaan is zo afgelegen als maar kan zijn. Het ligt ver buiten de vaarroutes van schepen. Zeilers komen er niet omdat het relatief windstil is. Ook vissen en dus vissers mijden deze plek omdat er weinig voedsel is omdat het water er zo diep is. En juist op deze meest afgelegen plek op zee is het water zo ontstellend vervuilt dat je je er geen voorstelling va kan maken.
Plastic afval, gewoon zwerfafval, achtergelaten op stranden, rivieren, oevers is via de stroming op deze plek terecht gekomen. Omdat de stroming hier een soort kolk vormt blijft het plastic zich hier verzamelen. Plastic is slecht afbreekbaar. Alleen de zon heeft enig effect op dit materiaal. Maar zelfs dan breekt het plastic niet volledig af. Er blijven kleine stukjes plastic over. Plastic werkt ook als een spons. Het zuigt giftige stoffen uit het oceaanwater op.
Vogels, vissen en kleinere organismen eten dit plastic dat ze voor voedsel aanzien. Er zijn vogels gevonden met dopjes en andere stukken plastic in hun maag wat daar natuurlijk niet verteert. De vogels gaan dood omdat ze geen hongergevoel meer hebben door het plastic in hun maag.
Afval is voedsel....
Anna
een plastic jerrycan
gemiddelde levensduur: 400 tot 600 jaar
een plastic fles
gemiddelde levensduur: 300 tot 500 jaar
een plastic boodschappentasje
gemiddelde levensduur: 30 tot 60 jaar
een snoeppapiertje
gemiddelde levensduur: 20 tot 30 jaar
een condoom
gemiddelde levensduur: 30 jaar
« different but equal | no picture please | Nachtwake en de Gravin »
Naar de kringloopwinkel. Als ik voor de winkel staan krijg ik telefoon.
Drentel om het gebouw heen.
Achter het gebouw van de kringloopwinkel staan containers.
Een vrijwilliger sorteert onverkoopbare spullen in containers.
Loop langs de keramiek-container.
Deze kopjes, vaasjes en bordjes hebben de winkel niet gehaald.
Op een richel staat een stilleven. Acht kleine beeldjes.
Muziek makende beren. Ze staan vlak naast de container.
Als straatmuzikanten.
Spelend voor de ongelukkigen in de container.
straatmuzikanten
Anna
« open monumentendagen | no picture please | de buurt »
En wat doe jij, vraagt de oom waar ik na jaren weer eens op bezoek ben.
Decor-ontwerp, zeg ik.
Hij kijkt me niet begrijpend aan.
Wij noemen dat bühnen-bouwer, zegt de tante.
Bühnen-bouwer. Je werkt toch niet in Duitsland?
Maak je die grote shows? Die zijn mooi, die grote Duitse shows.
Werk je in Duitsland?
Niet in Duitsland, zeg ik.
Zus zegt, je bent toch ook fotograaf. Je werkt toch ook voor mij, in de grafische sector.
Wat doe jij eigenlijk, wordt me vaak gevraagd en ik heb er geen goed antwoord op.
A zegt, je moet één antwoord geven anders is het verwarrend voor de mensen.
Je moet zeggen dat je fotograaf bent dat is helder.
Vandaag is open monumentendag en Het Parcours in Maastricht. De opening van het culturele seizoen.
Loop door de stad, zonder fototoestel. Het is een vrije dag.
Kan het toch niet laten om foto's te maken met de telefoon.
Een fanfare trekt voorbij en nog één. Op het Vrijthof wordt erg vals gezongen door een operette-vereniging.
D. SMS't dat ze bij café Zuid aan de Jazz zit en daarn doorgaat naar het stadspark voor de Sinti-muziek.
Maastricht is een muziekstad en één groot café.
Maak foto's van een industrieel monument langs de Maas. Het ligt vol met afval.
Heb een boek gekocht. De geschiedenis van de lelijkheid, geschreven door Umberto Eco.
Andy Warhol zegt, Ik heb altijd graag met afval gewerkt. Dingen die worden weggegooid en waarvan iedereen weet dat ze niet meer goed zijn. Ik ben altijd van mening geweest dat je je daarmee nog best kunt vermaken. Het is een soort recycling. Ik heb altijd gedacht dat er veel humor stak in afval.
Er zijn veel mensen op de wereld die van afval leven. De Karung guni.
De Rag and bone man. De waste picker of de scavenger.
Trivia sections are discouraged under Wikipedia guidelines. zegt Wikipedia streng.
Ik ga weer studeren, zeg ik tegen Indy. Aan de universiteit
Wat ga je studeren?
Cultuurwetenschappen. Heb al een idee voor de scriptie. De symboliek van de tuinkabouter.
Indy zwijgt. Een halve seconde heeft ze gelooft in mijn wetenschappelijke carrière.
Dat wordt onderschat, zeg ik. Onderzoek naar schijnbaar triviale onderwerpen zoals de tuinkabouter.
In het boek De geschiedenis van de lelijkheid heeft Umberto Eco het over tuinkabouter.
Dat is Umberto Eco, dat wil nog niet zeggen dat jij iets slims kan zeggen over de kabouter, zegt Indy.
Daarom ga ik ook studeren, zeg ik.
Dat is goed, zegt Indy. Ik denk dat jij gaat bewijzen dat uiteindelijk alles terug te leiden is tot de tuinkabouter.
Loop de stad in. Voor de musical HAIR heeft A. me gevraagd rekwisieten te kopen. Een boeddha moet er gekocht worden en een waterpijp.
Loop naar de grow-shop. Aan een lantaarnpaal voor de winkel staat een grote plastic kabouter. In de etalage staan paddestoelen.
Mijn eerste bewijs. Een directe lijn naar de kabouter.
De regisseur wil dat de acteurs in de musical HAIR punniken. Mijn taak is te onderzoeken wat punniken is en welk gereedschap daarvoor gebruikt werd.
Het was allemaal nog zo onschuldig in de jaren zeventig. In het oranje en bruine interieur hing hier een daar tegen het gebloemde behang een planthanger van macramé. Het touw was zo stevig dat de plantenhangers jaren en jaren meegingen, ongeacht de kwaliteit van de knopen. Punniken was ook zo'n bezigheid om de jaren zeventig te verdrijven. Een gepaster woord is nooit gevonden voor het gefrunnik aan die touwtjes, die met wankele spijkertjes waren bevestigd aan doorboorde paddestoelen. Met een onhandige naald frommelde de crea draadjes in een gat tot er een nutteloze dikke draad uitkwam waar dan weer spuuglelijke mutsen, tassen en sjaals van werden gemaakt. Punniken.
Juist en wat is het attribuut waarmee de crea punnikt. Een paddestoel.
Ben de studie nog niet begonnen en heb nu al twee bewijzen dat alles terug te leiden is tot de tuinkabouter en zijn behuizing.
Vandaag loop ik nietsvermoedend door de stad. Een vrije dag. Open monumentendag. Het Parcours. De opening van het culturele seizoen. A. belt. Er moeten rekwisieten gekocht worden voor de musical HAIR. Het moet snel. We hebben een boeddha nodig en grote joints en banken en een punik-paddstoel en...
Loop de stad in op zoek naar een boeddha. Er zijn veel soorten boeddha's.
In de volksmond wordt de lachende boeddha de dikbuik met het kale hoofd boeddha genoemd. Het was echter de Chinese zenmeester Poe-Tai-Ho-Shang. Hij staat voor de brenger van geluk. Deze ”boeddha” moet je krijgen. Je kunt je eigen geluk namelijk niet kopen. De echte boeddha is echter de prins Siddharta uit India. Deze legde zijn sieraden af en is gaan mediteren. Hij is de grondlegger van het boeddhisme.
De regisseur wil geen lachende boeddha, hij wil een serieuze boeddha. Een echte.
Vind de goede boeddha en verdiep me in de kunst van een joint rollen.
Om mijn werk te kunnen doen moet ik weten hoe je een joint rolt. Want in de musical HAIR worden joints gerookt. Dat is trivia kennis zegt Wikipedia.
In het boek De geschiedenis van de lelijkheid filosofeert Andy Warhol over de film van Esther Williams waarin honderden meisjes van een duikplank duiken.
Hij stelt zich voor hoe de audities gegaan zijn en hoe vaak ze een opname opnieuw hebben moeten draaien omdat een meisje niet durfde duiken op het moment dat het moest. Hij zegt. Het shot kwam als afval op de grond van de montagetafel terecht en met die handeling werd ook het meisje als afval weggegooid. De scène zonder de schnitts zou veel leuker geweest zijn dat de scène waarin alles perfect gaat. Het meisje dat niet had gedoken zou de ster van de scène geweest zijn. Het afval-meisje als ster.
[Andy Warhal, De filosofie van Andy Warhal 1975]
A. belt. Weet je hoe het heet, het werk dat ik doe, vraag ik hem.
Jij bent een vliegende keep, zegt A.
Een duivelstoejager, zeg ik.
« afval | no picture please | puur natuur »
Sinds een week valt elke ochtend de regionale krant in de bus.
De eerste keer ben ik nog bij de buren gaan informeren of ze hun krant misten maar ze hadden hun exemplaar gewoon bezorgd gekregen.
Heb een kraslot op een pak Douwe Egberts koffie. Als je wint krijg jij en je buren 15.000 Euro voor onderhoud aan je huis.
Die 15.000 kan ik goed gebruiken en Buurman gun ik het ook best. Het dak lekt, de kraan lekt, de deur klemt. De elektra moet vervangen.
Kijk op de site of ik iets gewonnen heb. Heb niks gewonnen. Ben de enige bewoner in de straat die meedoet aan de DE actie. Heb een 'de koffie is klaar DE plaatje' op mijn voordeur. Niemand in de straat drinkt DE koffie. De kans op mijn 15.000 wordt nu wel erg klein.
De buren schuin tegenover hebben een kerkje gekocht. Ze gaan er een galerie in beginnen. Het is een stel. Twee vrouwen en een kindje. Ze zijn al een tijd bezig met verbouwen. Bij de kerk hoort een tuin. Toen ze er pas kwamen wonen hebben ze een boos briefje opgehangen. Een briefje op de poort. Of de mensen hun vuil ergens anders wilden gooien. De tuin lag vol met papiertjes, kartonnetjes en plastic. Twee dagen waren ze bezig om alles op te ruimen. Ik dacht die meiden komen van een dorp. Een dorp zonder zwerfvuil. In de straat staat een milieu-perron. Een eufemistische term voor een vuilstortplaats. Een gescheiden vuilstortplaats. Papier, glas, plastic apart. Niet alle vuil komt gescheiden in de container terecht. Het restvuil stapelt naast de verzamelbakken. Een briesje is genoeg om het te verspreiden. Papiertjes, kranten, folders. Het is een dagelijkse show. Het dwarrelt en waait door de straat en daalt neer in de tuintjes van de omwonenden die het gemak van zo'n stort voor de deur moeten bekopen met het ongemak van het zwerfvuil. Ik denk dat de nieuwe bewoners van het kerkje dat niet wisten, van dat airborn zwerfvuil. Ik vond het briefje niet zo sympathiek. Gooi uw afval waar u zijn moet. Alsof de buurt en masse papiertjes in de tuin van het kerkje gegooid heeft. Het briefje is allang weer weg en de galerie is nog steeds niet geopend. Vandaag loop ik er langs met een volle AH-tas. Een van de vrouwen is bezig de klimop los te trekken die het hekwerk rond de tuin van de kerk overwoekerd heeft.
Het groeit als een gek, zegt ze tegen mij.
Je hebt ook een grote tuin, zeg ik als ik zie hoeveel klimop er nog verwijderd moet worden.
Hielden er maar meer mensen van. Ze zeggen, je moet er nu echt iets aan doen.
Wie zegt dat, zeg ik. De buurt?
Ze knikt.
Laat lekker groeien, zeg ik.
Dank je wel hè, zegt zij.
Langs de Maas loopt een vrouw op twee krukken. Ze tilt één van de krukken over het ijzeren hekwerk en wipt met haar kruk een leeg pakje Marlboro de Maas in.
Ze loopt aan me voorbij. Ik draai me nog eens om omdat haar handeling me verbaasd, maar zij draait zich ook om en ik heb net besloten om de komende twee weken geen agressie-opwekkende activiteiten te plegen. Zwijgen en doorlopen dus.
Op de wandelbrug over de Maas, twee trouwstellen. Een bruid met een wit boeketje en een bruid met een rood boeketje. Ze horen niet bij elkaar. Het het fotogenieke van de locatie die ze samenbrengt.
De fotograaf drapeert de jurk en het bruidje moet op een van de stalen spankabels van de brug gaan liggen. Hij mag er gewoon naast staan. Onder aan de trappen staat de andere fotograaf. Hij heeft een groter duurder toestel en dit bruidspaartje wordt niet alleen gefotografeerd maar ook gefilmd door een cameraman met handycam. Op het plein maakt het stel een wals en de cameraman draait om hun heen. Hij zoomt niet in, hij rent en draait en cirkelt om het stel in tot groot vermaak van de klanten op het terras van Coffeelovers. Op het eind van het shot pant de cameraman het plein en eindigt in een pirouette met als eindbeeld de lucht. Hij krijgt nog net geen applaus. Onder de brug staat het rode boeketje stel in een ongemakkelijke pose. De fotograaf roept aanwijzingen. Hij staat te ver. Ze verstaan hem niet. Hij maakt de foto. Met flits. Op die afstand...
Doe boodschappen bij de AH. Bij de ingang van de winkels staan jongen gratis kranten uit te delen.
Wilt u een gratis krant?
Ik krijg de krant al gratis, zeg ik.
Oh oké, zegt de jongen.
Hoe dan, zegt hij even later verbaasd.
Gewoon in de bus, zeg ik.
Anna
Vul een chakra-test in op het internet. Alles prima in orde.
Behalve de onderste chakra die is niet goed. Die staat dicht.
Niet geaard, zegt de site. Doe mijn gympen aan.
De natuur in. Een rondje langs de vijver. De vijver met de ganzen. Aarde onder de voeten om de energie-banen open te zetten. Bij het bankje aan het water staat een groene fles met draaidop. Feestje geweest gisteravond. De fles staat netjes op de grond naast de vuilnisbak en dat is vreemd omdat de vuilnisbak niet vol is.
In de fles zit iets wits langwerpigs. Een kaars. Het is geen kaars. Het is een briefje. Een briefje is een verhaal. Het briefje uit de fles is een verhaal. Twijfel. Het is vies een achtergelaten wijnfles aanraken en ik moet aan mijn gezondheid denken. Het wortel-chakra moet open. Er komt een man aangelopen. Hij draagt een blauwe jas. Hij heeft gezien dat ik naar een lege wijnfles sta te kijken. Misschien wil hij het verhaal met me delen. Dat wil hij niet. Ren verder. Twee mannen van de papiertjes-opruimdienst. De een heeft een stok en een oranje hesje, de ander draagt een grote gele plastic zak.
Ik kijk of zij de fles met het briefje vinden. Dat doen ze niet.
.
