Let's be careful out there...

« koperdiefstal | no picture please | een gaatje in de broek 2

Tijdens mijn studie cultuurwetenschappen heb ik twee keer een les gemist één keer vanwege een symposium en één keer omdat de koningin in Maastricht was. De tweede afwezigheid van de les werd me zwaarder aangerekend dan de eerste. Wegblijven vanwege een symposium is iets anders dan wegblijven vanwege foto's maken van het staatshoofd. Een foto, een beeld verliest het altijd van de gedachte, het intellect. Maar toch heb ik geen spijt dat ik een les gemist heb waarin gepraat werd over welke researchmethoden geschikt zijn voor een cultuurwetenschapper. Soms is het net zo makkelijk om het gewoon te doen.

Makkelijk, makkelijk. Makkelijk was het niet. Makkelijk is het niet om een foto van de koningin te maken. De koningin komt niet op tijd namelijk. Moet je sowiso al ruim voor aanvang ter plekke zijn om je plekje achter de dranghekken te verzekeren, de koningin komt ook nog eens flink te laat.

Tot voor kort wist ik niet dat kapsalon een Turks snackbar-gerecht is, maar ik was wel bij het bezoek van Hare Majesteit de Koningin en de Turkse president, Zijne Excellentie Abdullah Gül, op 19 april 2012 aan Maastricht. Er was een noodverordening die dag: Om dit bezoek op een vlekkeloze manier te laten verlopen, zonder verstoring van de openbare orde, is het noodzakelijk om de handhaving van de openbare orde en de beperking van gevaar, in algemeen verbindende voorschriften vast te stellen.

Er was geen verstoring van de openbare orde, maar al die politieagenten en ME en security people moesten wel iets te doen hebben dus werd een hippy-achtige man met een wandelstok gevraagd of zijn stok een wapen was, werd een Oranje gezinde wat verwarde vrouw gevraagd haar tasje leeg te maken en mochten Turkse vlaggen niet over de extra stevige dranghekken gehangen worden.

  

Als kind op de kleuterschool heb ik ooit met een vlaggetje langs de Rijksweg gestaan om de koningin te begroeten op haar bezoek aan Limburg. We moesten daar best lang staan. Ze kwam voorbij uiteindelijk, maar het moment was nog korter dan het moment van een wielrenner-peleton dat voorbij komt. Van die renners kan ik het wel begrijpen, die hebben een reden om zo hard te fietsen, maar dat beeld van de auto van de koningin die voorbij zoeft terwijl wij daar stonden als kleuters met onze vlaggetjes zal ik nooit vergeten. We stonden daar een hele tijd. Floef en voorbij was ze, de koningin. Echt koningsgezind is Limburg nooit geweest, voor mij persoonlijk heeft deze ervaring er ook niet toe bijgedragen.

Heel veel langer duurde het bezoek van de koningin en de Turkse president op het Vrijthof van Maastricht niet. Na een paar uur wachten en na het flauwvallen van een soldaat die al die tijd in de regen in de houding moest staan was het een paar minuten en weg was ze weer. Dat kleine moment dat op het journaal wordt uitgezonden.

Toch ben ik blij dat ik daar ben blijven staan, achter het dranghek. De koningin neemt trouwens haar eigen speciaal verzwaarde dranghekken mee en ook het podium voor de toespraak komt uit eigen stal. Maar waar het om gaat is het verschil van een nieuwsitem op tv en wat er gebeurt in werkelijkheid. Voor die paar minuten nieuws, staan mensen uren en uren te wachten en wordt er erg veel geld uitgegeven aan beveiliging. Ik ben nat geworden maar de politie-agenten, de ME-ers, en de soldaten zijn nat geworden terwijl ze in de houding moesten staan...

Het verschil met de koningin op televisie en de koningin in het echt is dat al die security niet in beeld komt.
Als live toeschouwer zie je de backstage, de organisatie eromheen, maar het werkelijke nieuws kan je niet zien, zelfs niet vooraan aan de dranghekken en zelfs de persfotografen met clearance en perskaart moeten op grote afstand hun foto's maken.

Op school waren ze niet zo blij dat ik de praktijk boven de theorie had laten prevaleren... Het deed me denken aan de woorden van Sgt. Phil Esterhaus (Michael Conrad) uit de televisieserie Hill Street Blues: 'Let's be careful out there'. Je kan veel leren uit boeken maar 'out there' kan je ook veel leren, streetwise, je wordt koud en nat en je moet je ellebogen gebruiken, but still...als er een noodverordening in de stad is vanwege de aanwezigheid van de Turkse president dan vind ik het vreemd dat cultuurwetenschappers in hun lokalen moeten blijven zitten en niet op roadtrip gaan...

Anna

een sterke voorkeur voor poep....

« op een fiets zonder zadel.... | no picture please | poezie... »

Een sterke voorkeur voor poep oftewel scatologie, de studie van faeces of strontfolklore of de neiging om de menselijke uitwerpselen tot komisch onderwerp te maken. Maar valt er nog iets te lachen over fecaliën?

'De Chinezen perfectioneerden in de loop der jaren een systeem dat voorkomt dat ziektekiemen de voedselketen besmetten. Ze bemestten hun rijstvelden met biologisch afval, waaronder menselijke fecaliën'. Zelfs nu nog verwachtten sommige huishoudens op het platteland dat gasten na hun maaltijd de genuttigde voedingsstoffen terug geven aan de aarde in de vorm van mest.

Maar das war einmal, tegenwoordig is poep vies. Van poep kan je ziek worden. Het was vanochtend weer op het nieuws, het advies om geen kiemgroenten te eten. Wat zijn kiemgroenten? Kiemgroenten of Sprossen zoals ze dankzij de Duitsers bekend geworden zijn, zijn jonge plantjes, nee, geen plantjes nog, kiemen, kleine embryootjes van planten eigenlijk. Het zijn de scheuten van net ontkiemde zaadjes. En die kiemen kunnen van allerlei zaadjes gekweekt worden, zonnebloem, venkel, rode bieten, kikkererwten, asperge, radijs, linzen, prei, taugé, enzovoort enzovoort. Diversiteit in tegenstelling tot de eenheidsgroenten sla, komkommer en tomaat. Is het toevallig dat je van tomaat-zaadjes geen kiemen kan kweken omdat ze zaadjes giftig zijn?

Niet meer eten deze groenten vol vitaminen en mineralen, zegt het journaal. Niet meer eten deze jonge, nog niet gewortelde groentjes. En waarom niet? Omdat ze besmet zijn met het EHEC-bacterie. Nu is EHEC gewoon een moeilijke naam voor een poep-bacterie. Dat zeggen ze er niet bij op het journaal. Ze willen niet dat de mensen eten associëren met poep. EC, staat voor E.coli, een bacterie die voorkomt in de maag van mens en dier, niks mis mee, heb je nodig, ander verteert je voedsel niet. Die bacterie is gevaarlijk geworden omdat hij resistent geworden voor antibiotica. En hoe is dat kunnen gebeuren? Omdat dieren en mensen teveel antibiotica slikken waardoor bacteriën resistent worden en via de mest komt die bacterie in het milieu en kan zo groenten besmetten. In het geval van kiemgroenten zijn waarschijnlijk de zaadjes besmet of het water omdat kiemgroenten niet eens aarde nodig hebben om te ontkiemen. Beetje water is al genoeg.

Wat mag er nog gegeten worden? Doodgekookt, steriel, doorgestraald eten. Rauw, ongekookt eten is unrein geworden. Daar had ik over willen schrijven voor mijn bachelor-scriptie Arts and Cultural Sciences (uiteraard wel in het verbloemende wetenschappelijke taaljargon) Maar zelfs dat mag niet. Poep is geen onderwerp voor de wetenschap, ook al noem je het geen poep maar animal manure. Het is geen serieus genoeg onderwerp. Volgend jaar voor de master Artistic Research mag het wel en waarom? Omdat ik dan als kunstenaar spreek en niet als cultuurwetenschapper. Kunstenaars mogen over poep praten, wetenschappers vinden dat vies.

Pissebedden (Porcellio scaber) hebben een sterke voorkeur voor poep. Het zijn coprofagen, ze eten hun eigen uitwerpselen op. Waarom? Omdat in gezonde poep nuttige bacteriën en mineralen zitten.

Op het journaal het advies om geen kiemgroenten te eten. Op de kiemgroenten is het EHEC-bacterie aangetroffen. Deze variant is een mutatie die bijzonder gevaarlijk is omdat bij besmetting er geen antibiotica beschikbaar zijn voor genezing. Was bij vroegere E.coli-bacteriën de bron nog dieren uit de intensieve veeteelt die teveel antibiotica mogen snoepen omdat ze daar zo lekker snel van groeien, de variant op de kiemgroenten heeft een menselijke component. Mensen-poep dus.

Vandaag 27 juni, 2011, vergadert het kabinet over de toekomstige cultuurbegroting. Het zijn vooral de Sprossen die het moeten verduren. De bezuinigingen treffen met name de jonge kunstenaars of theatermakers. De sla, de komkommer en de tomaat mogen blijven. Sprossen hebben nog geen wortels, ze komen uit vele diverse bronnen en barsten van het leven. Ze zijn de kiembodem van het leven. Cultuur heeft deze kiemen nodig. De sla, de komkommer en de tomaat mogen zich bewezen hebben als serieuze groenten, veel voedingswaarde zit er niet in.

Het advies geen Sprossen te eten is als Herodes die uit voorzorg wat kindjes vermoord uit angst dat uit één van de jonge plantjes een Messias zou uitgroeien. Plantjes die besmet zijn verklaard, terwijl die plantjes zich helemaal niet vanzelf kunnen besmetten. Daar is poep voor nodig. Dieren-poep of mensen-poep. Besmette poep en die besmetting is niet door de jonge sprossjes veroorzaakt....

Anna No Picture BA, 27 juni 2011

anna

workspace of a student arts and cultures...

« Alice in Wonderland | no picture please | de albatros »

anna

De albatros...

« workspace.... | no picture please | kunst is geen speeltje... »

Dat de kunst niet elitair is, zoals Arjo Klamer beweert als een argument om alle subsidies aan de kunsten maar af te schaffen, is niet genoeg reden om het bestaansrecht van Kunst te bepleiten.
Is kunst in een wereld vol kwaden een luxe, vraagt Rüdiger Safranski zich af [p.192].
Trekt de kunst zich terug op een 'eiland van gelukzaligen'.
Hij citeert een gedicht van Hofmannsthal.

Maar velen moeten onderin sterven
waar de zware riemen der schepen schampen
anderen wonen bovenin bij het stuur
en kennen de vogelvlucht en het Rijk der sterren

Je kan wel beweren dat kunst niet [meer] elitair is en wijzen op de opkomst van nieuwe culturele parvenu's, het is toch niet zo dat kunst per definitie 'solidair is met de galeien' met 'de gewone man' met de gefrustreerde PVV-stemmer van Arjo Klamer [p.192].
bron: Rüdiger Safranski, Hoeveel waarheid heeft de mens nodig

Het 'gewone volk' is gedoemd tot de galeien en het weet wel raad met die arrogante kunstenaars, die hoogvliegers die zich wat inbeelden en daar geld voor willen ontvangen, subsidies voor willen ontvangen.

Begrijpt de gewone man de kunst niet, de kunstenaar begrijpt de gewone man niet.

DE ALBATROS

Vaak vangen de mannen van de bemanning op de boten

grote albatrossen en verdrijven zo de tijd,

met deze lome lusteloze reisgenoten,

die 't zeilschip volgen dat over zilte diepten glijdt.

Nadat hij op het dek geland is en gevangen,

laat deze vorst van het azuur, beschaamd en plomp

zijn blanke reuzevleugels deerniswekkend hangen,

als werkeloze riemen, slepend langs de romp.

Deze trotse trekvogel werkte zich stom in nesten.

Wat is hij lelijk en lomp die eens zo sierlijk was.

De een drukt een sigaret uit op zijn snavel om te pesten,

de andere aapt de gebrekkige na met manke pas.

De dichter lijkt op de prins van de wolkenvelden,

die elke schutter tart en vliegt op de orkaan;"

Verbannen op de grond waar ze kwellen en schelden,

kan hij met reuzevleugels amper gaan of staan.

De bevrijding van de albatros.
Dat is de titel van de afscheidsrede van hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde Marita Mathijsen (2009).
Ze refereert aan het gedicht L’Albatros van Baudelaire.
Zeemannen die een albatros met etensafval op het dek lokken.
Ze vangen hem. Ze lachen om de koning van de hemel, die nu log en traag over het dek schuift.
De een drukt een sigaret uit op zijn snavel. De vogel probeert op te vliegen maar dat lukt niet.
Zijn grote vleugels zitten in de weg. Ze doen hem na, de bemanningsleden.
Ze lopen als de onhandige albatros (p.6).
De dichter, zegt Baudelaire, 'is in de grove wereld als een gevangen albatros.
Zijn dichterlijke gaven zijn hem een ondraaglijke last.'
Marita Mathijsen (2009) ziet het gedicht ook als een metafoor voor de Nederlandse Romantiek.
'Ze is gevangen, bespot, gekleineerd en verminkt.
De literaire historici hebben haar vastgebonden en haar verhinderd op te stijgen.
Haar vleugels die in vrijheid roekeloos elke hoogte aankunnen, maken haar op het dek log en lomp  (p. 6).

Mathijsen, M.(31 oktober 2009). De bevrijding van de albatros. NRC Handelsblad, pp. 6-7W.

rekwisiet Alice in Wonderland Noord Nederlands Toneel Groningen

anna

Kunst is geen speeltje van een elite...

« de albatros.... | no picture please | culturele diversiteit... »

Branchevervaging...een saai en genormeerd tussenveld...?

Rüdiger Safranski wil de wereld van de politiek en de wereld van de cultuur gescheiden houden. In zijn boek Hoeveel waarheid heeft de mens nodig zegt hij: 'De ene waarheidsfeer, [...] de culturele, heeft te maken met het uitvinden en vormgeven van jezelf. En ook met wereldinterpretaties en wereldontwerpen. Dus met de individuele en existentiële daad van zingeving van het zinloze. Die waarheidssfeer is fantasierijk, vindingrijk, metafysisch, imaginair, experimenteel, uitbundig, afgrondelijk. [...] De andere waarheidssfeer, waarin de ervaring van het onoverbrugbare anderszijn van de ander en het respect voor [p.207] diens vrijheid is opgenomen, en die je daarom de politieke waarheidssfeer kunt noemen - die waarheidssfeer is om die reden verplicht consensus na te streven en is daarom, redelijk, zakelijk, prozaïsch, pragmatisch, zij dient het algemeen belang en het leven'.

'Het kan voorkomen dat de cultuur omwille van de intensivering van het lijden, de tragiek opzoekt: maar de politiek moet het principe van verhindering of verzachting van de pijn tot uitgangspunt nemen. In de cultuur spelen vaak zelfs lustgevoelens ten aanzien van het geweld een rol: maar in de politiek moet geweld voorkomen worden; de cultuur zoekt niet naar vrede, maar naar hartstocht; de politiek daarentegen moet ertoe verplicht worden naar vrede te streven; de cultuur kent liefde en verlossing, de politiek niet, die moet voor rechtvaardigheid en welvaart zorg dragen. Deze twee waarheden, de culturele en de politieke dienen uit elkaar te worden gehouden' [p.208].
bron: Rüdiger Safranski, Hoeveel waarheid heeft de mens nodig

Filosoof Safranski wil de disciplines gescheiden houden, waar veel voor te zeggen valt. De praktijk is dat dit niet [meer] het geval is. Politici noemen zich kunstenaar, maken films en bedienen zich van theatrale technieken. De scheiding der geesten voorkomt ook niet het gebruik van geweld.

Arjo Klamer spreekt in zijn artikel in de NRC van 27 augustus 2010 de populistische gedachte van de PVV uit dat cultuur het speeltje is van een elite waar onnodig subsidiegeld naar toe gaat. Een elite die de Hoge Kunst beheert. Klamer noemt de opera, het Nationale Ballet en het Concertgebouworkest als voorbeelden van Hoge Kunst. Veel meer voorbeelden van Hoge Kunst zijn er in deze sector ook niet te geven.

Topkitsch en slow science
Tot halverwege de 20e eeuw was de cultuur in hoge mate het 'alleenrecht van een relatief kleine culturele elite van geletterden, academici en schrijvers', zegt René Boomkens in zijn boek Topkitsch en slow science [p.81]. 'Het debat over cultuur wordt niet langer als vanzelfsprekend gedomineerd door de aloude geletterde elite en hun instituties. [..] De oude culturele elites moeten nu concurreren met allerlei culturele parvenu's, zoals televisiemakers, columnisten, radiopresentatoren, disc jockeys, populaire kunstenaars, reclame- en marketingspecialisten, en daarnaast met en veel actiever publiek van cultuurconsumenten dat meer dan voorheen zijn eigen gang gaat en zelf wel bepaalt waar het zijn ideeën, opvattingen en informatie vandaan haalt [p.83].
bron: René Boomkens Topkitsch en slow science

Van hoge naar nieuwe kunst
Ook Hans Abbing constateert in zijn boek Van hoge naar nieuwe kunst dat de tijd dat de 'voormannen van de hoge kunstwerelden' bepaalden welke kunst goed en welke slecht was voor het publiek voorbij is [p.133]. Het zijn opwindende tijden, zegt Hans Abbing. De kunst is volop in beweging. Er onstaan allerlei nieuwe initiatieven, waarmee de hoge kunst probeert alsnog aansluiting te krijgen bij de informele samenleving. [...] De hoge kunstperiode loopt hoe dan ook af. De monocultuur van de hoge kunst is van een voorbije tijd, een pluriforme nieuwe kunst neemt haar plaats in. Nieuwe tijden, nieuwe mensen, nieuwe kunst [p.135].

bron: Hans Abbing, Van hoge naar nieuwe kunst

'De cultuurconsument is minder provinciaal, minder nationaal begrensd: [...] elke culturele elite moet tegenwoordig rekening houden met een veelheid aan etnische, religieuze en culturele minderheden die eigen claims op identiteit en betekenis hebben. [...] Er zijn nog steeds culturele elites, die zullen er altijd zijn, maar ze zijn met zovele, en ze zijn meer versnipperd dan ooit [p.83] .
bron: René Boomkens Topkitsch en slow science

De kunstsector waar Arjo Klamer uit naam van de PVV-gewone-man op foetert is veel minder elitair en er is veel meer diversiteit dan hij in zijn artikel doet voorkomen.

decorbouw Alice in Wonderland Noord Nederlands Toneel Groningen

anna

Culturele diversiteit...

« kunst is geen speeltje.. | no picture please | branchevervaging... »


Branchevervaging en Artistic research...
Artistic research is een masteropleiding aan de Universiteit Maastricht. Het is bedoeld voor 'onder meer beeldend kunstenaars, musici en theatermakers. Ze kunnen in de eenjarige master wetenschappelijk onderzoek doen naar een onderwerp uit het vakgebied. Veel afgestudeerden uit het kunstvakonderwijs hebben behoefte aan reflectie en onderzoek, om hun kennis te verdiepen. De opleiding staat voor onderzoek door kunstenaars, binnen de kunsten.' Op de website is verder te lezen dat 'de opleiding mikt op dubbeltalenten, zoals kunstenaars met interesse voor wetenschappelijke refelectie. Maar ook afgestudeerden van bijvoorbeeld Cultuurwetenschappen met aantoonbare artistieke kwaliteiten.'

Niet iedereen is blij met deze 'branchevervaging'. Koen Brams, directeur van de Jan van Eyck Academie in Maastricht, is zelfs fel tegenstander: 'Kunst en artistiek onderzoek krijgen nu een universitair model opgedrongen, normen die vreemd zijn aan de kunst. NWO wil dat kunstpromovendi hun onderzoeksresultaten helder en consitent uiteenzetten. Hun werk moet meerwaarde hebben voor de academische gemeenschap en voor de wereld van kunst en cultuur, maar ook een breder publiek aanspreken. Het moet maatschappelijk relevant zijn en de nadruk ligt op het communiceren. Stel je voor dat je die eisen aan een natuurkundige oplegt.'

'Kunstenaars worden in een tredmolen gedwongen, ze moeten zich aan universitaire normen conformeren, daar ben ik tegen', zegt Koen Brams. De kunst heeft een eigen traditie, waar steeds aan wordt geschaafd en er is geen behoefte aan een quasiewetenschappelijke vorm van kunst bedrijven. Het is natuurlijk uitstekend wanneer een kunstenaar wetenschapper wil worden, best, dan moet hij zich in wetenschappelijk onderzoek bewijzen, maar hier wordt een tussenveld gecreëerd dat ik niet serieus neem. Het leidt tot kunst die aan kaders en regels beantwoordt, die niet slecht en niet goed is, maar saai en genormeerd.'
bron: http://weblogs.nrc.nl/cultuurblog/2010/02/02/professor-dr-kunstenaar

Branchevervaging...een saai en genormeerd tussenveld...?

Niet alleen vanuit de kunstopleiding is er weerstand tegen de kunstenaar die wetenschapper wil worden. Mijn ervaring na twee jaar studie is dat de kloof tussen universiteit en de kunsten groot is. Zelfs op een opleiding waar je verwacht ondergedompeld te worden in beeld en cultuur ligt de nadruk sterk op taal, filosofie en theorie. In tijden van crisis is er meer behoefte aan mensen die een dam kunnen ontwerpen dan aan iemand die mooi kan schrijven, kreeg ik te horen.

decorbouw Alice in Wonderland Noord Nederlands Toneel Groningen

anna

Cultuur- & Maatschappijwetenschappen Maastricht

« ABN-AMRO klantenservice... | no picture please | wittevrouweveld het gezicht van...2 »

Cultuur- & Maatschappijwetenschappen Maastricht
Wat studeer je nu eigenlijk en wat kan je met je studie.
Twee vragen die moeilijk te beantwoorden zijn als je Cultuur en Maatschappijwetenschappen studeert.
Een interdisciplinaire studie. Een studie die de cultuur bestudeert.
Meestal als ik bij de tweede zin ben aanbeland gaan de ogen op blank.
Cultuur, wat is cultuur. Een vaag begrip...iets met kunst of zo?
En interdisciplinair is ook niet zomaar uitgelegd. Het is niet multidisciplinair...meerdere disciplines naast elkaar.
Interdisciplinair betekend dat je vanuit verschillende disciplines eenzelfde onderwerp bestudeerd.
[geschiedenis, filosofie, taalwetenschap, kunstwetenschap, sociologie, psychologie]
Een voorbeeld. Het eerste blok gaat over de ontwikkeling van waarden en normen in de westerse geschiedenis.
De eerste kennismaking met de studie was Plato. Het had voor mij niet ongelukkiger kunnen beginnen.
Plato! Twee teksten de Euthypro en de Xenophon. Ik begreep er werkelijk niets van en dacht dat het een grap was.
Maar grapje? Geen grapje. Bloedserieus hebben we de teksten moeten analyseren en toen wist ik hoe laat het was.
Een universitaire studie is een wereld van woorden en weinig beelden.
Beelddenker van geboorte moest omschakelen naar de wereld van het woord.
Dat heeft moeite gekost. Wegrennen wou ik, heel ver wegrennen.
Wat een paniek en ellende die eerste maanden.
De tutor [de gesprekleider bij de onderwijsgroepen] hielp ook niet erg mee.
Het standaardwerk voor de filosofie van de oudheid was gedeeltelijk in het Grieks geschreven.
Dat wordt bij de toelating niet vermeld, dat er verwacht wordt dat je Grieks kan lezen...
Vroeger, zei de tutor met een lachje, vroeger kwamen studenten van het gymnasium only.
Als je een universitaire studie ambieert spreek je Grieks en Latijn.
Daar kon ik het mee doen.
Hij zat sowieso op mijn lip, die tutor.
Wat ik ook inbracht, wat ik ook zei, hij vond het onzin.
Onzin, en daar kon ik het mee doen.
Na Plato kwam Socrates aan de beurt. Phaedo.
Heb geleerd meneer Plato en meneer Socrates een beetje te haten.
Professor tutor was een groot bewonderaar van beide heren.
Die bewondering heeft hij niet op me weten over te dragen...
Agamennon van Aeschylus. Een theaterstuk.
Heb ik verstand van theater? Dacht het wel.
Vond de tutor dat ook?
Natuurlijk niet. Zal die lach van die man nooit vergeten. Brrr...
De betekenis van de Antigone van Sophocles, we werden het er niet over eens.
Plato's ideale Staat. Niemand van ons klasje wou erin wonen.
Aristoteles Metafysica dan. Aristoteles vind ik een stuk sympathieker dan Plato.
Mijn tutor vind Aristoteles maar een dromer.
Het probleem van de vrije wil van Augustinus.
Poeh...de vrije wil...lastig onderwerp...weer paniek-aanvallen.
Pierre Abelard's Ethica. Abelard hield zich bezig met het universaliënprobleem.
Hij was een aanhanger van het conceptualisme.
Hij is bekend geworden vanwege zijn zeer ongelukkige liefde met Héloïse.
Buridanus Quastiones in Metaphysices Aristotelis. Een onmogelijk moeilijke tekst.
Enig houvast is mijn katholieke opvoeding, dan weet je wat transsubstantiatie is...
Kant Grundlegung zur Metaphysik der Sitten. Kant zal ook nooit mijn vriend worden.
Nietzsche Götzen-Dämmerung, Das Problem des Sokrates.
Nietzsche die te keer gaat tegen Socrates, een heerlijke tekst.
Uiteraard kreeg ik onenigheid met de tutor over de interpretatie van de tekst.
Het panopticum van Bentham in een tekst van Foucault. Now we are talking.

Het panopticum van Bentham en de gedachten van Foucault
Aan het eind van het blok spreekt de tutor zijn teleurstelling uit over ons klasje.
Jullie weten niet genoeg om het tentamen te halen, zegt hij.
Desalniettemin sluit ik mijn eerste tentamen af met een acht.
Kennelijk heb ik de doelstellingen van het blok toch begrepen.
Kennelijk heb ik inzicht gekregen in de oorsprong van ethische perspectieven in de moderne westerse cultuur.


Kennis en Kritiek
Na woordenwoordenwoorden in moeilijke filosofische teksten nu wetenschap.
Wetenschap? Had ik de toelatingsbrochure überhaupt wel gelezen?
Wetenschap? Natuurkunde? Wiskunde? Biologie?
Die bekers had ik op de middelbare school allemaal laten passeren.
Doel van dit blok: inzicht krijgen in de betekenis van wetenschap in de moderne westerse cultuur.
Kennis van de Wetenschappelijke Revolutie, Verlichting en Romantiek.
De tutor van dit blok vond ik erg aardig maar dat was niet wederzijds.
Hoe ik me ook uitsloofde...hij kon het niet waarderen.
Mijn mede studente flirt met hem maar volgens mij valt hij niet op vrouwen...
In de eerste taak worden 'alle' vooroordelen over de Middeleeuwen onderuit gehaald.
Interessant maar wel confronterend. Al je kennis down the drain.
Taak twee gaat over de invloed van de ontdekkingsreizen op het wereldbeeld van de Middeleeuwers.
Ook Kuhn's paradigma's komen voorbij.
Verder met Descartes en zijn methode.
Bacon's empirisme en Novum Organum.
Linnaeus en Buffon en hun plantjes en dieren.
Newton natuurlijk. Kunsthistoricus Svetlana Alpers over 17e eeuws Nederland.
De Encyclopédie van Diderot en d'Alembert.
De Verlichting, Turgot, Rousseau, Voltaire, Kant, Smith, Montesquieu.
De Romantiek en Goethe's kleurenleer.
Edmund Burke en zijn kritiek op de Franse revolutie.
Daarnaast krijgen we nog zogenaamde practicums.
De naam practicum zegt het al. Je leert iets praktisch.
In de praktijk is het practicum toch gewoon een verkapte reguliere studie.
Ze konden me niet boeien die practicums.
Voor de tentamens haalde ik achten en hoger.
Voor de practicum die veel makkelijker waren nooit hoger dan een 7,5.
Vind makkelijke dingen moeilijk. Kan er mijn concentratie niet bij houden.
Behalve het filosofie-practicum en het historisch debat practicum.
Die waren zo moeilijk dat ze hun praktische nut voorbij schoten.



Halfweg het jaar. Twee tentamens gehaald.
In Januari het eerste schrijfblok. Eindelijk.
Schrijven. Dat kan ik, denk ik toch.
Maar een zware griep slaat toe.
Alle vermoeidheid van de afgelopen twee jaar komt eruit.
Twee weken vakantie alleen maar in bed gelegen.
Zware hoest. Koorts. Acht kilo afgevallen.
Zwakjes verschijn ik bij de eerste les.
De tutor is jong. Zelf net afgestudeerd.
De prijs voor de beste scriptie gewonnen.
En nee, het klikt niet tussen ons.
Mijn voorstel voor het essay vind hij te literair.
Ik heb geen flauw idee wat hij daarmee bedoeld.
Literair in tegenstelling tot academisch.
Maar wat academisch schrijven is weet ik niet.
Het onderwerp de Russische schrijver Ilya Kabakov zegt de tutor niks.
Kabakov nooit van gehoord.
Het is zo'n typische woorden-nerd-man.
De wereld van de beelden is hem vreemd.
Een zesje vind hij mijn essay waard.
Want van iemand van mijn leeftijd mag je toch meer verwachten.
Baf, het leeftijd-issue in mijn gezicht gegooid.
Zal het zo gaan in de toekomst?
Als ik goed presteer komt het door mijn leeftijd.
Als ik slecht presteer ook.


Onttovering en ideologie
Veel tijd om te simpen is er niet.
Onttovering en ideologie.
Een 'geschiedenis' blok. Hoewel we dat niet zo mogen noemen als interdisciplinairen.
Democratie, Industrie en Wetenschap.
Na driekwart jaar studeren ben ik wel wat gewend.
Het leeftijd-'probleem' is geen probleem gebleken.
Onder de studenten niet in elk geval.
Als er al iemand moeite met mijn leeftijd heeft, dan zijn dat de docenten.
Vooral de docenten die jonger zijn dan ik.
Maar niet mijn volgende tutor.
Piepjong en een kennis-savant.
Vraag hem iets en hij weet het antwoord.
Hij heeft ons door dit ongelooflijk zware en moeilijke blok geloodst.
Het thema van het blok is modernisering.
Alexis de Tocqueville, de Franse revolutie.
Karl Marx en de Industriële revolutie.
Friedrich Engels.
Charles Darwin en de menswetenschappen.
Max Weber en de massademocratie.
De samensteller van dit blok heeft sadistische neigingen.
De hoeveelheid te lezen stof is heel erg veel.
Meer dan fysiek mogelijk.
Ook het practicum is erg moeilijk en ik heb me er doorheen gebluft.
Het punt bestaat uit een tentamen en een essay over een van de onderwerpen van het blok.
En daar is het weer. Mijn schrijfstijl is literair en niet academisch.
Mijn aardige tutor kan nu wel uitleggen wat dat betekend.
Hij zegt dat ik me moet afvragen of ik dat wel wil, academisch schrijven.
Hij zegt dat academisch schrijven te leren is maar omgekeerd niet.
Een literaire schrijfstijl is niet zomaar aan te leren.
Daar zit ik dan op een universiteit die van je verlangt dat je academisch schrijft.
En nee, ik wil het niet, academisch schrijven...
Aardige tutor wil me wel helpen.
Hij geeft me tips en tricks om mijn schrijfstijl niet te verliezen maar toch academisch te zijn.
Hij waardeert mijn essay met een tien.
Ik doe weer mee.



Stijl en moderniteit
Op vleugels begin ik aan het laatste blok.
Niet alleen heb ik de eerste rampzalige maanden doorstaan.
Niet alleen heb ik geen enkel hertentamen.
Als ik mijn best doe kan ik nog op een gemiddelde van een acht uit komen.
Wellicht zelf bij de beste 3%. Het honours programma halen...
Duidelijk een kwestie van naar het hoofd gestegen succes maar het helpt wel.
Zo hard als in het laatste semester heeft 'niemand' gewerkt.
Alle teksten gelezen, alle colleges gevolgd, alle onderwijsgroepen.
Mijn klasje is moe. Ze willen vakantie.
Ze zijn op, ze willen niet meer, kunnen niet meer.
Zo jammer. Eindelijk een blok waar iets iets vanaf weet.
Stijl en moderniteit. 'Mijn hele leven' hou ik me al bezig met stijl en wat dat is.
Maar mijn klasje kan het niet boeien. Moe zijn ze, doodmoe.
De een na de ander blijft weg.
Soms zitten we met zijn vieren. Soms vijf. Soms maar drie.
Saai is het ook omdat bijna niemand de lessen voorbereid.
Soms voel ik me meer juf dan student.
De tutor seint voortdurend. Hou maar je mond. Zeg maar niets.
Je mag het niet voorzeggen. Ze moeten zelf hun teksten lezen.
Op de handrem zit ik de lessen uit. Ben vrijwillig voorzitter om wat te doen te hebben.
Saai? Het is zo interessant.
Wat is stijl. Baudelaire en de modernisering van Parijs. Haussmann.
Manet, de flaneurs, de voddenraper en de Dame.
Monet en het Realisme. Huysmans en À Rebours. Decadentie en moderniteit.
Nietzsche, stijl en decadentie. Dandyisme. De reactie op het decadentisme van Berlage.
Bauhaus. De Stijl. Modernistische architectuur. Stijl in politiek en stijl in de wetenschap....



En dan is het afgelopen. Een laatste presentatie. Een laatste take-home tentamen.
Drie essays schrijven in drie dagen.
Voor één van de essays heb ik een 9,5.
Het essay is inhoudelijk en stilistisch zeer goed stond erbij geschreven.
Inhoudelijk én stilistisch.
Zo is het dan toch nog gelukt om beide werelden te verenigen.
De wereld van de beelden en de wereld van de woorden.
Het zal een gevecht blijven, maar het begin is gemaakt.
Die beste 3% heb ik niet gehaald. Maar wel het eerste jaar en een goed gemiddelde.



Ik ben aan deze studie begonnen in pure naïviteit.
Dacht het er wel even naast te doen.
Naast mijn drukke werk in de theatervormgeving en fotografie.
Iedereen zei dat het niet kon. Dat het geen pret-studie was.
Dat het echt 40 uur in de week kost en wel meer.
En dat is ook zo. Nul heb ik gewerkt dit jaar.
Mijn opdrachten liepen af en er kwamen geen nieuwe.
Ik was er niet rouwig om want geen tijd. Studeren, studeren studeren.
Meer deed ik niet.

Volgend jaar wordt het anders. Een paar opdrachten heb ik weer terug.
Er zal weer gewerkt moeten worden. Maar ik denk dat het gaat lukken.
Je wordt er handiger in, in studeren. Het gaat sneller nu.
Je moet wel sneller worden. Het tempo ligt zo hoog dat je in alles sneller wordt.



Blader door de onderwerpen van komend semester.
Pluralisme en netwerkmaatschappij, globalisering...
Heb er zin in...



Anna

leuk iets met kunst doen

« afval is voedsel... | no picture please | Maastricht Culturele Hoofdstad en schoenen kopen... »

Cultuurwetenschapper
Wat studeer je eigenlijk is een veel gevreesde vraag voor een cultuurwetenschapper.
Het is een studie die zich niet eenvoudig laat samenvatten.
Interdisciplinariteit ook niet, en toch is dat waar ik mee bezig ben.
Not.
Je studeert Cultuur en Wetenschapsstudies werd ik onlangs streng gecorrigeerd.
Je moet jezelf niet cultuurwetenschapper noemen. Dan denken de mensen dat je leuk iets met kunst doet.
Het is juist de combinatie met de wetenschappen die de opleiding zo belangrijk maakt.
Oh, is dat zo? En wat is er mis met 'leuk iets met kunst doen?'
Weet u wel hoe moeilijk het is om iets leuk in de kunst te kunnen doen.
Not. En waarom zou ik de wetenschap nodig hebben om mijn opleiding status te geven?
Jaren geleden - toen de kunsten nog een hogere status hadden dan nu - las ik het boek Eureka!
De schrijver zegt op verongelijkte toon dat de meeste mensen nauwelijks geïnteresseerd zijn in wetenschap.
'Iedereen kent de sonnetten van Shakespeare, maar niemand weet wat de Derde Wet van de Thermodynamica is.'
Uit medelijden voor de miskende wetenschapper heb ik braaf het hele boek uitgelezen.
Heb twee dingen geleerd.
De Derde Wet van de Thermodynamica en ik heb geleerd dat wetenschappers beroerd schrijven.
Als ze zo graag gelezen willen worden waarom doen ze dan niet een beetje meer hun best?
Maar oei, wat zie ik dat weer fout.
Zelfs mijn tutor die mijn 'levendige' schrijfstijl wel weet te waarderen, zegt het met een lichte irritatie.
In de wetenschap gaat het daar niet om, zegt hij, het gaat om de informatie.
Maar ik blijf koppig volhouden dat ik niet drie jaar droogkloterige essays ga produceren.
Mijn tutor zucht en ziet dat er geen verbeteren aan is.
Dan krijg je het moeilijk, zegt hij, maar helemaal onmogelijk is het niet.
Wetenschappers onderzoeken of de roman soms niet een betere vorm is om een wetenschappelijk idee uit te drukken.
Now we are talking.
En zo zet hij me op het pad van de echte Interdisciplinariteit van kunst en wetenschap.
Beide polen evenwaardig.
Nu lees ik Nussbaum, Walter Benjamin, Bauman, Zizac en Coetcee om te beginnen en zie wel waar het eindigt.

Facebook
Vandaag ook op Facebook geweest. Het lijkt erg op Twitter maar ook weer niet.
Hoezo nog een extra social media erbij? Wordt het niet wat veel?
Dat is wel zo, maar de mensen die ik ken zijn erg honkvast of gewoon divers, of een combi van beide?

Volkskrant
De Volkskrantbloggers bijvoorbeeld, met geen stok krijg je ze naar een ander forum of weblog.
Met zijn allen zitten ze al jaren in de zelfde ren te scharrelen en de ogen uit te pikken.
Volkskrantbloggers zijn vooral alleenstaande vrouwen, alleenstaande mannen of pensionado's.
De bloggers met werk zijn in de minderheid. In de ochtend zul je ze niet op het net vinden, wel diep in de nacht.
Ze zijn vooral op zoek naar gezelligheid, ontmoeten elkaar in reallife en lezen jawel de Volkskrant.
Van beroep zijn ze leraar, verpleger of ambtenaar.

Twitter
Op Twitter vind je meer NRC lezers, er zijn veel journalisten, schrijvers en kunstenaars.
Ze hebben bijna allemaal werk en ook zij ontmoeten elkaar graag in het echt.
Ze staan errug vroeg op en na twaalven liggen ze allemaal in bed.

[Twitteraar mag van mij uitverkoren worden tot het lelijkste woord ever]

Facebook
Lelijk is ook de lay-out van Facebook. Blauw en niet te custumizen.
Op Facebook vind je theatermensen, academici en internationals.
Het zijn vaak talige mensen die goed kunnen schrijven en die waarschijnlijk gruwelen van de vluchtigheid van Twitter.

Hyves
Hyves is er voor studenten kinderen en gezinnen met kinderen.
De lay-out is makkelijk aan te passen aan eigen smaak.
De Hyvers maken daar dan ook veel werk van, ze richtten hun 'huis' in met foto's, film, wallpaper en smilies.

Talk the talk
Elk netwerk heeft zijn eigen jargon.
Zo moet je op het Volkskrantblog weten wat 'metabloggen' is en wat 'een mailtje achterom' is.
Op Twitter moet je 'hashtags' gebruiken.
Op Facebook kan je iemand 'porren'.
Op Hyves heet dat 'tikken'.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de mores op YouTube, Flickr, Tumblr, microblog enz. enz.
En de tigstigste manieren waarop je foto's kan uploaden en 'sharen'.

Hoe maak je vrienden
Wat Hyves, Twitter, Facebook en het Volksrantblog gemeen hebben is dat je vrienden kan maken.
Virtuele vrienden.
Daar heb ik de meeste moeite mee.
Wil helemaal geen vrienden maken.
Stel je voor, vrienden willen op bezoek komen en verwachten dan dat je eten maakt.
Ze willen op een bank zitten en met je praten.
Daar gaan we dus niet aan beginnen.
Maar op www kom je daar niet onderuit.
Je moet vrienden maken anders mag je niet meedoen.
En het liefst veel vrienden. Hoe meer vrienden hoe beter.
Op Hyves heb ik nu 19 vrienden. Dat is voor Hyves een zielig aantal.
Op Facebook heb ik 5 vrienden, how pathetic can you be.
Op het Volkskrantblog alleen maar vijanden, nou ja een paar niet.
En op Twitter heb ik 523 vrienden, waarvan ik de meesten niet ken.
Wat Twitter slim gedaan heeft is niet de beladen term vriend te gebruiken maar volger.
Volger is een betere term voor het interconnecten wat gebeurt op Twitter of Hyves of Facebook.
Op Facebook zou ik bijvoorbeeld wel GerardJan Reinders willen lezen maar om nu vriend met hem te worden.
Zou hem willen lezen, wellicht zelfs met hem willen praten, maar vriend...?
Hij kent me niet eens en dan moet ik vragen 'wil je mijn vriend zijn'?
Nou, neuh...
Dat vrienden maken via social media mag wat mij betreft vandaag afgeschaft worden.
Of wilt u vrienden met me worden op Hyves? Facebook? Twitter?



plaatje drbij voor de visueel ingestelden...

Anna

Maastricht Culturele Hoofdstad, schoenen kopen, een valies en op reis gaan met onbestemde bestemming....

« leuk iets met kunst doen.. | no picture please |Maastricht Culturele Hoofdstad... »

Euregio
Euregio is geen goed plan, zegt Neil Peterson van Liverpool Cultural Company.
[Euregio is de wens van Maastricht om met omliggende steden samen Culturele Hoofdstad van Nederland te worden in 2018]
Officieel mag het ook niet. Er kan zich maar één stad kandidaat stellen voor Culturele Hoofdstad.
Ook al werk je samen met andere steden. Wat Essen gedaan heeft. Zich eerst als stad kandidaat stellen en dan de move maken naar 'Ruhr' dat kan eigenlijk niet. De Europese commissie was 'not amused'.
Presenteer je niet als Euregio, maar als sterke stad, zegt Neil Peterson.
De Euregio lijkt het Babylonische-spraakverwarring-onderwerp te zijn op Lieu de Passages Maastricht.

Maastricht Culturele Hoofdstad 2018
Het narcisme van het kleine verschil. Mensen en groepen die het dichtst met elkaar verwant zijn en het meest met elkaar gemeen hebben, zetten hun kleine verschillen het sterkst in de verf. De bitterste conflicten doen zich voor tussen twee provinciale steden dicht bij elkaar in de buurt. Intuïtief voelen een aantal deelnemers aan de conferentie deze discrepantie tussen idee en praktijk. De fusie tussen de Limburgse voetbalclubs is geen feit. Animositeit tussen de steden wel. Op papier is het een goed idee maar in werkelijkheid bestaat de Euregio [nog] niet. Dat die er op termijn zal kunnen komen is waarschijnlijk en ook noodzakelijk, maar het is nodig te onderzoeken waar de pijn zit. Een betere infrastructuur helpt. Zoals de goede treinverbinding naar Brussel. Internationalisering zal gebeuren en gebeurt ook al. Voor jonge studenten is het vanzelfsprekend om op buitenlandse stage te gaan. Mensen worden mobieler door snellere verbindingen tussen steden en regio's. Maar het narcisme van het kleine verschil is een feit. Met de culturele warmte tussen Heerlen en Maastricht kom je de winter niet door. Bittere gevechten worden in de media uitgevochten. Culturele Hoofdstad. Heerlen heeft er geen boodschap aan.

Van de site Lieu de Passages:
Wordt Maastricht Culturele Hoofdstad van Europa 2018?
Tweedaagse conferentie onderzoekt kritisch de kansen en obstakels

Tijdens de conferentie Maastricht: Lieu de Passages? wordt onderzocht welke kwaliteiten Maastricht heeft of nog moet ontwikkelen om Culturele Hoofdstad van Europa te worden. Op donderdag 14 en vrijdag 15 mei brengt de conferentie een diverse en internationale groep onderzoekers, beleidsmakers, culturele werkers, kunstenaars en ondernemers samen in AINSI met als doel een actieve bijdrage te leveren aan het sturen van dit proces.

Universiteit Maastricht, Hogeschool Zuyd en de Jan van Eyck Academie bundelen de krachten en organiseren in samenwerking met de Gemeente Maastricht deze conferentie. De initiatiefnemers richten zich op een internationaal georiënteerd publiek uit de Euregio.

Tijdens de conferentie worden er vijf werkateliers ingericht waarin expertise en voorbeelden “van buiten” als referentie en reflectie dienen voor Maastricht als kandidaat Culturele Hoofdstad van Europa 2018. De interactieve werkateliers, (in)geleid door internationale specialisten en ervaringsdeskundigen, zijn een plek voor discussie en inspiratie. In deze fase van het proces beoogt de conferentie voornamelijk te inspireren, uit te dagen en ideeën te genereren. Om zo vanuit een breed internationaal kader inhoudelijk verder vorm te geven aan de Europese ambitie van Maastricht.

Lieu de Passages
Lieu de Passages was een zinvolle conferentie.
Er waren interessante sprekers, er werd gediscussieerd, vragen gesteld, problemen benoemd, doelen gesteld.
Vrijdag, vandaag dus was de afsluiting, de resultaten van de brainstorm werden aangeboden aan Lene ter Haar [Glaspaleis Heerlen], Guido Wevers [artistiek leider Maastricht Culturele Hoofdstad 2009-10], Rein de Wilde [decaan Faculteit Arts and Social Sciences University Maastricht] , Koen Brams [Jan van Eyck Academie] en Leo Swinkels [Toneelacademie]
Bij de deelnemers was - onder andere - scepsis over het Euregio-initiatief.
Aan het panel de vraag om te reageren.
In plaats van een inhoudelijke reactie gebeurde er iets vreemds.

Een apen-rots-strijd tussen vier ego's en één vrouw
Op het podium vier mannen en een vrouw.
Leo Swinkels krijgt als eerste de microfoon en zegt; verdomme. Hij lijkt niet echt zin te hebben in het debat.
Rein de Wilde neemt het voortouw. We moeten ons wel focussen op de Euregio, zegt hij, en dat is een kwestie van 'social learning'. Een leerproces en een uitdaging. Ook Guido Wevers ziet de oplossing in een 'mind-shift'.
Er moet een mentale turn gemaakt worden. Hij zegt dat we aan een expositie beginnen.
Expeditie, corrigeert Koen Brams hem en daarmee is de grimmige toon van het debat gezet.

Nieuwe schoenen kopen
Guido Wevers zegt dat we schoenen moeten gaan kopen en een valies en dat we op expeditie moeten gaan.
Hij zegt dat we niet weten waar we naar toe gaan en dat we moeten investeren in de dingen die nog missen.
Dat we mensen van buiten moeten uitnodigen.
Dat dat nieuwe activiteit zal genereren.
En dat het dan met de povere inkomsten van kunstenaars ook wel goed zal komen.
Hij zegt dat we 'space' moeten creëren.
Nee, dat zegt hij niet, hij zegt dat hij, Guido 'space' gaat creëren waarin van alles mogelijk wordt.
Hij zegt dat het een onbekende weg is en dat je van te voren niet weet waar die uit zal komen.
Koen Brams vind die opmerking maar 'weird', niet weten waar je uit zal komen.
Je weet precies waar je heen wil, zegt hij tegen Guido.
Zijn bezwaar tegen de format van Culturele Hoofdstad in Nederland is het competitie-element.
We beginnen een competitie tussen steden in ons eigen land, zegt hij.
Dat idee van competitie zou zogenaamd nieuwe ideeën opleveren.
In Maastricht is er veel competitie tussen de instituten.
Hoe willen we als stad omgaan met dat competitie-element, vraagt hij zich af.
Guido Wevers vind het goed dat er competitie is.
Ook Rein de Wilde ziet geen probleem in competitie.
Wij concurreren met andere universiteiten om de beste te worden, zegt hij.
Koen Brams zegt dat je er voorzichtig mee moet zijn.
Hij wijst op de kredietcrisis en banken die omvallen.

Onrust in de zaal
Neil Peterson staat op en verlaat de zaal.
De wethouder en zijn gevolg heeft al eerder luid stommelend de zaal verlaten.
Het wordt een onrustig debat waar steeds meer toehoorders vroegtijdig weggaan.
Wat gebeurt hier toch, vraag ik me af.

Creating space
En 'space'? Space? Hoeveel mensen zijn er in jouw 'space', Guido?
Wie zijn dat dan de mensen die aan jouw kant staan, vraagt Koen Brams.
Jij staat in mijn 'space', zegt Guido.
Nee, zegt Brams.
Jawel, zegt Leo Swinkels, je kan toch niet ontkennen dat je hier bent.

Schoenen kopen
Guido Wevers zegt, we moeten schoenen kopen en op reis gaan.
Dat is wel mooi en aardig, moppert Leo Swinkels maar wie gaat die schoenen betalen.
Is er wel budget voor al die expedities.
Guido belooft dat hij voor budget zal zorgen voor de expedities met onbekende bestemming.
Hoezo onbekende bestemming, ontploft Brams.

The shit hits the fan
En dan breek de oorlog uit.
Koen Brams zegt tegen Guido Wevers.
Hou op met die new age talk.
Hou op met die peptalk.
Hoezo, weet je niet waar je naar toe gaat.
Je weet precies waar je naar toe gaat.
Waarom zijn er al beslissingen genomen?
Waarom ben jij aangenomen als artistiek leider?
Waarom is er geen openheid en transparantie?
Ik ben gevraagd, zegt Guido dat is een autoritaire beslissing geweest.
Hij is gevraagd, zegt Leo Swinkels. Hij erkend dat debatteren in Limburg niet evident is.
Je mond houden is eerder de gewoonte. Maar Swinkels benadrukt dat het belangrijk is om budget te vinden voor de aanschaf van de schoenen en valies voor de expeditie.
Rein de Wilde lijkt minder last van het budgetprobleem te hebben en op reis wil hij ook wel, niet alleen in de Euregio maar veel verder, Turkije bijvoorbeeld.
Turkije? moppert Leo Swinkels.
Ja, Turkije, zegt Rein de Wilde.

Lene ter Haar
En dan komt toch nog Lene ter Haar aan het woord.
Mannen willen altijd vechten, zegt ze.
Als enige vrouw in dit panel ben ik waarschijnlijk een 'excuus-Truus'.
Laat ik daar toch maar van gebruik maken.
Ik vind dat we niet moeten denken in tegenstellingen maar in netwerken.
Er moet leiding zijn, maar het moet ook open zijn.
We moeten de activisten, de counter-arts en de counter-culture invoegen in een institutioneel model.

Do not be afraid of the cutting edge
Don't forget the cutting edge.
[het Nederlandse woord 'rafelrand' heeft zijn betekenis verloren.]
Zo kreeg na een twee dagen durende interessante conferentie, een jonge vrouw het laatste woord.
De 'kibbelende mannen' weten zelf ook wel dat de manier van denken van Lene ter Haar de toekomst is. Dat hun autocratisch handelen ten einde loopt. Dat ze in de toekomst initiatieven als Lieu de Passages serieus moeten gaan nemen. Maar veranderingen gaan langzaam.
Dat is niet erg.
Dat is goed.
Erger is om veranderingen te forceren
Het is moeilijk een balans te vinden tussen sturing en spontaniteit.
Totale regulatie is fataal.
Totale vrijheid idem.
De uitdaging is om de balans te vinden.
Een balans tussen 'oud' testosteron en 'jong' oestrogeen.
Wellicht is Lene ter Haar zo'n traite d'union. Ze woont in Maastricht en werkt in Heerlen.
Zowel Brugge als Liverpool zijn Culturele Hoofdstad geweest.
Brugge is 'vergelijkbaar' met Maastricht.
Liverpool is 'vergelijkbaar' met Heerlen.
De eerste twee steden zijn 'versteende musea'.
Liverpool en Heerlen beide een voormalige industrie-stad 'in nood'.
Ik denk dat Maastricht en Heerlen elkaar nodig hebben om 'Maastricht Cultural Capital' tot een succes te maken. Heerlen heeft nood aan een culturele impuls en Maastricht heeft de middelen maar niet de ruimte en de frisheid.
Kunnen we gaan samenwerken en kunnen we het narcisme van het kleine verschil overwinnen?
En kunnen de mannen die dat bepleiten dat zelf wel leren?


Anna

met dank aan Peter Peters and Bas van Heur en de vrouw wiens naam ik op de site van Lieu de Passages niet kan terug vinden voor het organiseren van dit bijzondere event en uiteraard aan alle vrijwilligers en sprekers die de moeite genomen hebben om te komen en alle deelnemers die dit soort initiatieven belangrijk genoeg vinden om er tijd aan te besteden...

Maastricht Cultural Capital wordt vervolgd, later meer

Maastricht Culturele Hoofdstad

« Maastricht Culturele Hoofdstad.. | no picture please |no picture please... »

Herinnering
Vandaag heb ik voor het eerst een aanmaning gestuurd, niet eens een aanmaning maar een herinnering. Aan meer dan 130 theaterproducties meegewerkt en altijd netjes betaald gekregen. Hoe werkt dat bij freelancers. Je doet je werk en na de première stuur je een rekening die meestal tussen twee tot vier weken betaald wordt. Vrije producenten willen wel eens langer de tijd nemen, maar binnen het gesubsidieerde toneel wordt netjes betaald. Het is immers subsidie-geld nietwaar. Het is immers een kunstinstelling niet waar. Het is geen bedrijf dat keiharde betalingstermijnen hanteert en bewust van zijn monopolie-positie, het arme freelancertje maar laat bungelen.

Nieuwe Zakelijkheid/ Neue Sachlichkeit
Er lijkt een kentering op komst. Of is het geen trend maar een 'Maastrichts' probleem?
Is Maastricht zo van God los dat het zich als eenling als een keiharde zakenstad opstelt terwijl dat in de rest van het land, laat staan in de zo bejubelde grenslanden niet het geval is?

IJZER!
Ooit werkte ik voor het decor-atelier van een Maastrichtse theatergroep. De decors werden gemaakt van ijzer. Ijzer! Loeizwaar en moeilijk te verwerken. Wij bouwden de decors in ijzer terwijl de rest van het land in hout werkten. Daar kom je alleen maar achter als je de stadsgrenzen een keer verlaat en gaat kijken hoe anderen het wiel hebben uitgevonden. De Maastrichtse theaterpraktijk heeft meer blinde vlekken maar laat ik niet meteen al mijn kruit verschieten...

Romantiek
Weg met het cynisme over Limburg kopt het blog Culturele Hoofdstad. In 2007 was er I-fabriek in het oude Spinx-gebouw georganiseerd door Studio Kernland. Maastricht Culturele Hoofdstad. Creativiteit als benzine van de stad. Kunstenaars die de kar gaan trekken. De creatieve stad. Creatieve industrie. In dat woordje industrie zit de angel. Creativiteit die business wordt. Maar laat ik niet al bij voorbaat het concept creatieve stad afschieten. Er zijn steden waar het gelukt is. Manchester bijvoorbeeld. Gaat het Maastricht lukken dat is de vraag en of ik daar cynisch over ben of niet maak ik zelf wel uit. Heb erg veel vergelijkingsmateriaal met de manier waarop in Maastricht theater gemaakt wordt en hoe dat gebeurt in de rest van de wereld. En ik kan vergelijken hoe Maastricht met zijn kunstenaars omgaat en hoe dat in de rest van de wereld gebeurt, gewoon uit ervaring.

Xenofobie
Om een snelle conclusie te geven. Niet zo best. Maastricht gaat niet zo best om met zijn theatermakers. En voordat de hyena's mijn nek afbijten. Maastricht gaat niet zo best om met zijn theatermakers/kunstenaars IN VERGELIJKING MET DE REST VAN DE WERELD, een nogal belangrijke nuance die ruimte biedt voor verbetering...

CDA
Na 130 keer je kunstje gedaan te hebben in zeer verschillende steden heb je vergelijkingsmateriaal. Het zo vaak verkondigde Bourgondische karakter heeft een elitair tintje. Het is waar dat er scheutig met de champagne geschonken wordt op première's. Zeker er is kaas en hapjes en zelfs bitterballen. Na gedane arbeid is het goed eten. Maar u zult het van me moeten aannemen, acteurs en vormgevers en regisseurs werken keihard. En tijdens het maken van een productie, een theatervoorstelling die zo feestelijk ingedronken wordt op de première, moet er ook gegeten worden. Ik zou, en zal ook zeker, een essay kunnen/moeten schrijven over hoe belangrijk eten, de maaltijden zijn voor de makers aan een creatief proces. Opgesloten in het donker van het theater. Opgesloten in de collectiviteit van het verplichte sociale dat eigen is aan iets maken in een groep wordt de maaltijd ontzettend belangrijk.

Het belang van catering
Een goede productieleider hoeft maar één ding te doen. Zorgen dat de catering in orde is. En als er gereisd wordt, zorgen dat de accommodaties in orde zijn. Basale behoeften, makkelijk te regelen. Als het zo eenvoudig is een kunstenaar tevreden te houden - geef hem een lekker stukje brood en hij is content - begrijp je niet waarom dit eenvoudige psychologische feit niet uitgebuit wordt. Geef een kunstenaar een broodje en een kop koffie, een warme maaltijd voor het diner en je hebt geen kind aan hem. Hij/Zij wil best je stad redden uit de maillaise, het enige dat hij ervoor terugvraagt is dat er op tijd eten klaar staat.

Het belang van catering too
Bij de film hebben ze dat begrepen. Nu zijn de budgetten bij film-opnames veel groter dan in het theater, maar het is opvallend hoeveel zorg er aan de catering besteedt wordt. De catering is vaak als eerste op locatie aanwezig en ik begrijp niet hoe het kan dat niet alle acteurs moddervet zijn, want er is niet alleen ontbijt, lunch en diner, maar ook snacks, tussendoor drankjes, hartige of zoete hapjes, een stukje peperkoek, drop of snoep...de voedselvoorziening op een filmset is eindeloos.

Het belang van catering tree
Wat een contrast met het theater. Ik ken een regisseuse die een productieleider ontslagen heeft omdat ze de lunch niet goed organiseerde. Indertijd vond ik dat belachelijk, totdat ik zelf aan de lijve meemaakte hoe het is als je fysiek zwaar werk verricht fysiek en mentaal en dat er dan niemand is die voor je zorgt. Niemand die je koffie komt brengen, laat staan een broodje of een stukje peperkoek.

Het belang van catering four
Ach als ik u nu nog niet overtuigd hebt van het belang van eten, dan kan u zich waarschijnlijk niet inleven in de praktijk en hektiek van het theater-maken. Raar genoeg hoef je weinig schouwburg-directeuren uit te leggen wat het belang is van wining en dining op een première.

Het belang van catering en Maastricht Culturele Hoofdstad
Och, och, de lengte van een aanvaardbaar blog is alweer ruim overschreden en ik ben nog niet tot een conclusie gekomen. Wat heeft een onbetaalde rekening en Maastricht Culturele Hoofdstad met elkaar te maken?

Het belang van catering en Maastricht Culturele Hoofdstad too
Als een rekening niet betaald wordt, kan ik niet eten en ik heb net uitgelegd hoe gevoelig eten is voor een kunstenaar/theatermaker. Zelfs als u totaal niet mee kan gaan in mijn redenering, zou een eenvoudige constatering dat eten belangrijk is voor en kunstenaar/theatermaker, voldoende moeten zijn om die eigenaardigheid om te zetten in een pragmatisch utiliteits-principe aangezien Maastricht Culturele Hoofdstad het toch van kunstenaars zal moeten hebben en hopelijk dan ook bereid is te dealen met al dan niet eigenaardig gevonden eigenschappen.

Het belang van catering en Maastricht Culturele Hoofdstad tree
Samenvattend: DENK AAN DE CATERING, KUNSTENAARS EN THEATERMAKERS ZIJN GEVOELIGE MENSEN, IN MAAG EN IN OMGANG.

Het belang van catering en Maastricht Culturele Hoofdstad 4
Morgen ga ik naar: Maastricht Lieu de Passages. Towards European Capital of Culture 2018. Een internationale conferentie waarin kritisch de condities van de mogelijkheid van Maastricht om Culturele Hoofdstad te worden onderzocht wordt.

Het belang van catering en Maastricht Culturele Hoofdstad 5
Als mijn stelling juist is en je een goede organisatie herkent aan aan het belang dat ze hecht aan de catering, dan vrees ik het ergste. Na drie pogingen om me aan te melden voor het a three-course biological and vegan dinner heb ik het opgegeven. Hoewel ik de biological en vegan beweging een warm hart toedraag klinkt het niet heel erg lekker. If you are interested, please register as soon as possible, since the Landbouwbelang cooks need to know for how many people to prepare food. 'If you are interested, please register as soon as possible, since the Landbouwbelang cooks need to know for how many people to prepare food', klinkt ook niet erg Bourgondisch. Morgen meer.


Anna

modernity...vooruitgang...moderniteit...

« modernity... | no picture please | no climbing on the walls... »









Anna

please no climbing on the walls

« moderniteit.... | no picture please | animals at war tree.. »





Anna

animals at war tree

« no climbing on the walls.... | no picture please | animals at war too... »



Anna

animals at war too

« animals at war tree... | no picture please | animals at war... »




Anna

animals at war

« animals at war too... | no picture please | mouse stil-life streetlife... »








Anna

sell your meuk for design hotel Maastricht

« Justen Thimon.... | no picture please | flikken in Maastricht.. »

What's meuk?
Well meuk is a Dutch word for stuff you consider to be trash-can worthy.
This new design hotel gives you the opportunity to sell your meuk.
Check it out. And no I have no financial gain by promoting this hotel.
Just like their marketing strategy.



Auction voor meuk

Anna

geen mening/no opinion

« flikken in Maastricht.... | no picture please | arts and sciences... »

The teacher says my writing is excellent but not academic,
this morning I realised why, I have no opinion,
of course I have an opinion, but not an academic one,
in an essay you have to defend a claim,
I find it really difficult to claim something,
my world is not black and white not even gray but extremely colourfull,
for every claim you state it is as easy to defend the opposite thought,
I find it very suspicious when somebody claims to be certain of something,
I have a problem,
I have no opinion...


Anna

arts and sciences in the sun with pringles

« no opinion.... | no picture please | when there is an elephant in the room...




class outside in de sun
tutor has brought Pringles
hot and spicy taste and regular Pringles...








mind wanders off to trees and sky...


Anna