4.9.10

Branchevervaging...

« culturele diversiteit... | no picture please | de gewone man... »

Puppets on a string
Als puppets on a string, zo gebruikt Arjo Klamer 'de gewone man',
zoals hij het eenvoudig denkende deel van het PVV-electoraat noemt,
om een pleidooi voor het afschaffen van de subsidies van de Kunsten te houden.

De random keuze, schrijf daar maar eens een scriptie over, zegt Ko van de Bosch.

Hoe kan je uitleggen dat kunst subsidie nodig heeft, zegt André Joosten,
als ik hem vertel over het artikel van Klamer.

Alice in Wonderland
de Machinefabriek, de theaterzaal van het Noord Nederlands Toneel
werken beiden kunstenaars aan een oversized marionet,
die gaat figureren in de voorstelling Alice in Wonderland.
Een marionet, a puppet on a string, de gewone man?
Ko neemt een beslissing over de draaibeweging van één van de armen.
Een random beslissing. Leg dat maar eens uit, zegt hij tegen mij.

Waarom heeft kunst subsidie nodig. Waarom hebben we kunst nodig?
Ik denk dat het schrijven van een scriptie over de random keuze makkelijker is.
De komende weken zal ik op deze plek, op dit blog,
mijmeren over deze vragen. Hybride vragen afwisselen met kleine vragen en dagelijkse beslommeringen. Ik zal de voortgang van de voorstelling Alice in Wonderland volgen en een wetenschappelijk verantwoord betoog over de knuffel, the stuffed animal of the transitional object houden. Knuffels en poppen die een belangrijke rol spelen in Alice. Ik zal dat doen in de rol van cultuurwetenschapper.

Twee jaar geleden ben ik begonnen aan een studie Cultuur- en Maatschappijwetenschappen. De schok van de overgang van de theaterwereld naar de wereld van de wetenschap was groot.
Schrijven, fotograferen, webloggen, alles moest wijken in de poging grip te krijgen op de denkwereld van de talige wetenschap.
Nu twee dagen voor de aanvang van het nieuwe academische jaar dit voornemen, een mission statement om dit jaar wel verslag te doen hoe het is een aankomend cultuurwetenschapper te zijn.

Wat is cultuurwetenschappen en wat kan je ermee worden,
is de vaak gestelde en moeilijk te beantwoorden vraag.
René Boomkens geeft in zijn boek Topkitsch en slow science een uitgebreide definitie:

Cultuurwetenschappers bestuderen alle mogelijke producten, praktijken, gebruiken, rituelen of instellingen van culturele aard [...] Dat kunnen kunstzinnige producten of praktijken zijn: bv. schilderijen, videoperformances, popsongs, opera's, romans, gedichten, televisieseries, speelfilms, toneelstukken of dansuitvoeringen. Maar ook mode, videoclips, bouwwerken,
onderwijspraktijken, industriële vormgeving, journalistieke genres zoals columns, documentaires [...] Straatcultuur, sportcultuur, allerlei culturele tradities als feesten en festivals etc. etc.

Cultuur omvat alles wat iets zegt over wat we van onszelf en de anderen vinden.
De cultuurwetenschapper is daar altijd tot op zekere hoogte bij betrokken.
Cultuur is niet alles, maar alles heeft wel een culturele dimensie, een dimensie van betekenisgeving.
In een tijd waarin culturele kwesties - van agressief nationalisme en religieus fundamentalisme tot frivole, hedonistische leefstijlen en regionale en transnationale identiteiten - de politieke agenda lijken te bepalen, moeten juist cultuurwetenschappers tegelijk internationaal én nationaal kunnen opereren. Ze moeten agenda-bepalende boeken publiceren. Naast boeken zijn essays, columns en discussiebijdragen in de pers en de media cruciaal, en de deelname aan brede publieksdiscussies in allerlei debatcentra, op radio en televisie. De cultuurwetenschapper moet aanwezig zijn in debatten en op universitaire conferenties en symposia waar de grenzen van de traditionele academische disciplines worden overschreden.

Branchevervaging
Cultuurwetenschappen is een jonge studie in Nederland, er zijn nog niet veel afgestudeerde cultuurwetenschappers die les geven aan een faculteit. Studenten krijgen les van literatuurwetenschappers, filosofen, geschiedkundigen of filosofen. De studie is een interdisciplinaire opleiding. Het begrip interdisciplinariteit betekent letterlijk 'tussen de disciplines'. Het gaat om een benaderingswijze in de wetenschap waarbij niet vastgehouden wordt aan de eigen discipline of vakgebied, maar waar een tussenpositie wordt gecreëerd. Dit heeft tot gevolg dat studenten er soms lang over doen eer ze kunnen benoemen wat de studie Cultuurwetenschappen behelst en volgens welke methodologie er gewerkt wordt.

Anemone van Zijl geeft in haar essay Vijf jaar Cultuurwetenschappen: Een bloemlezing toe, dat ze er vijf jaar over gedaan heeft om te ontdekken dat de studie meer behelst dan het vertellen van mooie verhalen. Tijdens haar onderzoeksmaster kwam ze er pas achter dat het vertellen van een mooi verhaal niet meer genoeg was voor een mooi cijfer. Ze ontdekt waar het de wetenschappers om te doen is namelijk dat je analyseert hoe mensen de werkelijkheid construeren. Dat je niet alleen literatuur componeert tot een interessant verhaal, maar dat je iets met 'die verschillende inzichten doet.
Dat je er bijvoorbeeld een patroon in ontdekt, waar je vervolgens met behulp van vakliteratuur en theorieën van anderen een onderbouwing probeert te geven. De mix van wetenschap, kunst en politiek in de studie cultuurwetenschappen blijkt tot spraakverwarring te leiden als je, zoals in mijn geval, de nadruk meer op de kunsten wil leggen en niet het primaat aan de wetenschap gunt wat op een universiteit het geval is.

Talloze keren kreeg ik de afgelopen twee jaar te horen dat mijn schrijfstijl te literair was en te weinig wetenschappelijk. Op mijn verweer dat mijn streven is de kunsten en de wetenschap op huwelijkse voorwaarden te verenigen, kreeg ik te horen dat dat niet kan. Wetenschap en kunst zijn twee verschillende disciplines, de twee mixen leidt tot branchevervaging is de gedachte.

anna

Older Post Newer Post

Label Cloud

Search

© no picture please