3.5.09

Het verband tussen de kleur geel, groen, een parkiet en de angst voor het zien van alle kleuren in het spectrum...

« Modigliani... | no picture please | parkeertarieven in Maastricht.... »

Rare groene vogels in de boom...
Hoe heten die vogels ook alweer, zegt A.
Dat zijn groene papegaaien, zeg ik.
Zijn het geen parkieten?

In de bomen aan de achterkant van het huis in Scheveningen, op Scheveningen,
vliegt een aantal vogels op en aan.
Vanaf het balkon op Scheveningen kan je de tuin van het Scheveningse museum zien.
De vogels zijn groot uitgevallen parkieten met een lange groene staart.
Dat ik ze verwar met papegaaien is niet zo vreemd.
Ze zijn veel te groot voor onze perceptie van een huis en tuin parkiet,
en praten doen ze niet, ze vliegen dom af en aan, aan en af.
De boom in, de boom uit.
Als ze tussen de bladeren verdwijnen zie je ze niet meer.
Zouden ze die groene bladeren uitkiezen omdat hun kleuren dan samenvallen, vraagt A.

Een breder spectrum...
Vogels hebben betere ogen dan de mens. Ze kunnen een groter spectrum van het licht zien.
Er zijn vogels waarbij voor onze ogen het mannetje en het vrouwtje hetzelfde uitzien,
maar de vogels zien wel verschil in kleur, een blauw met veel ultraviolet erin.
Dus wij mensen kunnen niet alle kleuren zien, zegt A.
Hij zegt het verbaasd, alsof hem iets zeer kostbaars onthouden wordt.
De schilder die tot menszijn veroordeeld is, heeft niet alle bestaande kleuren tot zijn beschikking.
En dat weten ze hoe? Omdat ze de vogels geïnterviewd hebben? vraagt A.
Zijn kleurenpalet zal voor eeuwig beperkter zijn dan dat van de stomme halsbandparkiet,
die per ongeluk in de stad gedomesticeerd is.

De Halsbandparkiet...
Het is een Halsbandparkiet, zeg ik.
Weet je dat zeker, zegt A.
Dat weet ik zeker, zeg ik met een beetje hulp van Google.
Ze hadden het de Groene Halsbandparkiet moeten noemen, zegt A, nog steeds somber.

De betekenis van kleur...
Groen is de kleur van de somberte en de depressie.
Het schijnt dat boeken met een groene kaft slechter verkopen dan die met een blauwe of een rode kaft.
Geel verkoopt het allerslechtst.
De omslag van het boek Dandy's en Decadenten is geel.
Het boek beschrijft de geschiedenis van het Dandyisme en als je niet kan voorstellen wat een dandy is,
denk aan wijlen Pim Fortuyn, zijn manier van kleden, zijn manier van leven, zijn hondjes, zijn maatpakken,
zijn Bentley met chauffeur, zijn 'leven als kunstwerk' zijn typische kenmerken van een 'Dandy',
en als je niet weet wat een 'decadent' is, ook dan is Pim Fortuyn een goed voorbeeld,
zijn bezoek aan 'darkrooms, zijn Palazzo di Pietro, zijn afkeer van alles wat 'burgerlijk en gewoon' was.
U als lezer zult zich niet zo snel 'een decadent' voelen en u weet wellicht ook zeker dat u er nooit een zal worden.
U weet ook zeker dat u nooit de aandrang zal krijgen om in een Suzuki Swift tegen een Koninklijke bus aan te rijden.

Het vermogen om kleuren te kunnen zien...
Volgens schrijver Javier Marias moeten we voorzichtig zijn met dit soort morele zekerheden.
Hij vraagt zich af hoe voorspelbaar en constant de mens is in zijn daden.
Als het er op aankomt is de mens veel minder trouw en betrouwbaar dan hij zelf denkt.
Roepen om de doodstraf voor 'dat soort mensen' is roepen voor de doodstraf voor ons soort mensen.
Groen en geel zijn gevaarlijke kleuren.
Minder kleurenblindheid en openstaan voor het gehele kleurenspectrum van de mensheid, dat wens ik ons toe.
Al is het maar voor een schilder die sinds vandaag weet dat er kleuren bestaan die hij niet kan schilderen.
We missen dat extra kegeltje in het oog dat een vogel wel heeft.
Er zijn kleuren waarvan we niet weten hoe ze eruit zien.
Diversiteit is onmisbaar voor evolutie, zei Darwin.
We moeten niet teveel op elkaar gaan lijken, zei Freud, daar komt maar ruzie van.
Nieuwe kleuren leren zien, zei ik zei de gek.




Anna


bron kleur bij vogels:
Daniel Tammet, De wijde lucht omvatten

Older Post Newer Post

Label Cloud

Search

© no picture please